วิถีปราณผกผัน: คู่มือเยียวยาชีวิต
ตอนที่ 8: การซุ่มโจมตีของสำนักเบญจพิษและพลังผกผันอันแท้จริง
คฤหาสน์โบราณตั้งอยู่ท่ามกลางป่าเขาลึก สายลมดึกดื่นพัดพาเอาความเงียบสงบและกลิ่นอายอับชื้นของแมกไม้มาตามทางเดิน ถนนคอนกรีตสายเก่าที่ลัดเลาะออกสู่ถนนใหญ่ไร้ซึ่งแสงไฟส่องทาง มีเพียงแสงจันทร์ดวงเรียวโผล่พ้นทิวเมฆส่องสว่างลงมาอย่างสลัวๆ
นนท์เดินก้าวไปตามถนนอย่างเนิบนาบ เสียงใบไม้แห้งเกรียบกรอบใต้พื้นรองเท้าดังขึ้นเป็ระยะ มือสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกง บรรยากาศรอบกายพลันหนักอึ้งขึ้นทีละน้อย กลิ่นหอมฉุนแปลกประหลาดคล้ายดอกไม้เน่าเริ่มลอยมาตามลม
นนท์เพ่งจิตสำรวจมิติรอบตัว: *กลิ่นพิษสลายประสาท... ชี่สีม่วงดำลอยละล่องอยู่ในอากาศรอบตัว หวังจะทำให้ฉันหมดสติและสิ้นแรงงั้นสิ? น่าเสียดายที่ปราณัฟ้าและจุดชีพจรข้อมือที่เพิ่งยกระดับมา กรองพิษทางอากาศพวกนี้สลายกลายเป็พลังงานจางๆ ไปหมดแล้ว*
"หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ เ้าเด็กเมื่อวานซีน!"
เสียงดุร้ายและเ็าดังขึ้นจากยอดไม้ด้านข้าง ร่างสามร่างพรวดพราดทะยานลงมาจากกิ่งไม้ใหญ่ ปิดล้อมนนท์ไว้ตรงกลางอย่างรวดเร็ว!
ชายหนุ่มในชุดชาตินิยมจีนหลิวหยาง ยืนยิ้มเหี้ยมเกรียมอยู่เบื้องหน้า ขนาบข้างด้วยชายฉกรรจ์ชุดดำสองคนที่แผ่กลิ่นอายปราณพิษรุนแรงออกมา ั์ตาของพวกมันฉายแววฆาตกรอย่างไม่ปิดบัง
หลิวหยาง: "หึ! นึกว่าจะแน่สักแค่ไหน เดินออกมาคนเดียวโดยไม่มีคนของสำนักหมื่นปราณคุ้มกันแบบนี้ ช่างรนหาที่ตายแท้ๆ!"
นนท์ (หยุดก้าวเดินแล้วมองตอบด้วยสายตาเรียบเฉย): "คุณชายหลิวหยาง... แย่งชิงในการประมูลไม่ได้ เลยต้องมาดักปล้นกลางทางแบบนี้ ช่างเป็วิธีการของสำนักอธรรมที่น่าสมเพชจริงๆ"
หลิวหยาง (สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ): "ปากดีนักนะ! ส่งหญ้าปราณหิมะขั้วโลกและสูตรการกลั่น 'ยาเม็ดฟื้นฟูชีพจร' มาซะ! แล้วฉันจะเมตตาละเว้นชีวิตแก ให้กลายเป็คนพิการนอนติดเตียงไปตลอดชีวิต!"
นนท์เพ่งจิตมองชายฉกรรจ์ชุดดำทั้งสองคนและหลิวหยาง: *ชายฉกรรจ์สองคนนั้น มีชี่พิษสีม่วงเข้มกระจายอยู่ตามเส้นชีพจรแขนและฝ่ามือ... น่าจะเป็พวกฝึกวิชาฝังเข็มพิษสลายกระดูก ส่วนหลิวหยาง... ที่จุดตันเถียนกลางมีก้อนชี่พิษสีดำทมิฬขนาดใหญ่คล้ายแมงมุมพิษสะสมอยู่! ชี่แห่งความตายในร่างของพวกมันหนาแน่นและรุนแรงยิ่งกว่าผู้ป่วยโรคร้ายทุกคนที่ฉันเคยเจอมา!*
ดวงตาของนนท์ประกายแสงสีทองจางๆ นนท์ยิ้มมุมปาก ความรู้สึกตื่นเต้นที่กักเก็บไว้เริ่มปะทุขึ้นในใจ
นนท์: "ถ้าผมบอกว่า... ไม่ละครับ?"
หลิวหยาง: "งั้นก็ไปตายซะ! จัดการมัน!"
สิ้นเสียงคำสั่ง ชายฉกรรจ์ชุดดำทั้งสองคนก็สืบเท้าพุ่งทะยานเข้าหานนท์ทันที! นิ้วมือของพวกมันเกร็งแข็งดุจกรงเล็บเหล็ก ปลายเล็บส่องประกายแสงสีม่วงดำของพิษร้าย พุ่งเข้ากดจุดชีพจรบนหน้าอกและลำคอของนนท์หมายจะดับชีวิตในท่าเดียว!
"เข็มพิษสลายกระดูก!"
นนท์ไม่ได้หลบเลี่ยงหรือถอยหลังแม้แต่น้อย ั์ตาสว่างวาบ เขาสืบเท้าตั้งมั่น เกร็งปราณัฟ้าสีทองไปทั่วร่าง ยื่นฝ่ามือทั้งสองข้างออกไปรับกรงเล็บพิษของชายฉกรรจ์ทั้งสองตรงๆ!
หมับ—!
เสียงฝ่ามือปะทะกันดังแน่นสนิท! ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนเบิกตากว้างด้วยความตลึงเมื่อพบว่า นิ้วมือพิษของพวกมันไม่อาจเจาะทะลุิัของนนท์ได้เลยแม้แต่น้อย ราวกับกระแทกใส่แผ่นเหล็กกล้า!
ชายฉกรรจ์ 1: "เป็ไปไม่ได้! ทำไมพิษสลายกระดูกถึงไม่ทำงาน?!"
นนท์ (ยิ้มบางๆ ั์ตาส่องประกายสีทองแหลมคม): "ขอบคุณสำหรับอาหารนะ..."
วูบ—!
เคล็ดวิชาปราณผกผันถูกหมุนเวียนและทำงานทันที! จุดชีพจรข้อมือทั้งสองข้างของนนท์หมุนวนเป็รูปน้ำวนมหาศาล ดูดซับชี่พิษสีม่วงดำจากมือและเส้นชีพจรของชายฉกรรจ์ทั้งสองคนเข้าสู่ร่างกายอย่างบ้าคลั่ง!
ชายฉกรรจ์ 2 (ร้องกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก): "อ๊ากกก! พลัง... พลังปราณและพิษในร่างของฉัน! มันกำลังถูกดูดออกไป! หยุดนะ! อ๊ากกก!"
ชี่พิษสีม่วงดำอันเน่าเปื่อยหลั่งไหลผ่านฝ่ามือของนนท์ เข้าสู่จุดชีพจรข้อมือที่ได้รับการยกระดับด้วยหญ้าปราณหิมะ จุดชีพจรข้อมือสั่นะเื บดขยี้ชี่พิษเ่าั้จนแตกสลายกลายเป็ผุยผง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็ "ปราณัฟ้าสีทอง" อันอบอุ่นและทรงพลัง ไหลทะลักเข้าสู่จุดตันเถียนล่างของนนท์อย่างต่อเนื่อง!
กรอบ! กรอบ!
ร่างของชายฉกรรจ์ชุดดำทั้งสองคนค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น ผิวพรรณที่เคยมีปราณคุ้มกายพลันซีดเผือดและเหี่ยวย่นลงอย่างรวดเร็ว พิษร้ายที่พวกมันสะสมมานับสิบปีถูกวิถีผกผันกระชากออกจนหมดสิ้นพร้อมกับพลังชีวิต!
ตึง! ตึง!
ร่างของคนรับใช้ทั้งสองล้มลงหมดสติแน่นิ่งอยู่บนพื้น กลายเป็เพียงคนธรรมดาที่ไร้ซึ่งพลังปราณอีกต่อไป!
ข้อความสีทองสว่างวาบขึ้นในหัวสมองของนนท์:
‘ดูดซับพิษสลายกระดูกขั้นสูง 2 ร่าง: แปรเปลี่ยนเป็ปราณัฟ้า เพิ่มอายุขัยขึ้น 3 เดือน!’
‘อายุขัยรวมปัจจุบัน: 1 ปี 9 เดือน’
นนท์ถอนฝ่ามือกลับ หมุนข้อมือเบาๆ ั์ตาสีทองจ้องมองหลิวหยางที่บัดนี้ยืนก้าวถอยหลัง หน้าซีดเผือดด้วยความใและหวาดกลัวสุดขีด!
หลิวหยาง (เสียงสั่นเครือ ตัวสั่นสะท้าน): "แก... แกทำอะไรกับพวกมัน?! นั่นมันวิชามารอะไรกัน?! วิชาของสำนักเบญจพิษ... ถูกดูดหายไปหมดได้ยังไง?!"
นนท์ก้าวเท้าเดินเข้าหาหลิวหยางทีละก้าว บรรยากาศรอบกายของนนท์แผ่ความกดดันทรงพลังดุจพญาัที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล
นนท์คิดในใจขณะเพ่งมองก้อนชี่พิษแมงมุมดำในอกของหลิวหยาง: *น่าอัศจรรย์จริง ๆ... พิษร้ายแรงของผู้ฝึกตนอธรรมพวกนี้ พอกรองเป็ปราณัฟ้าแล้ว มันให้พลังชีวิตมหาศาลยิ่งกว่าโรคมะเร็งหรือเคสวิกฤตในโรงพยาบาลหลายเท่า! ชี่พิษในตัวของหลิวหยางหนาแน่นขนาดนั้น... ถ้าดูดมาได้ ต้องช่วยให้เราบรรเทาโรคมะเร็งไปได้อีกหลายสิบเปอร์เซ็นต์แน่!*
นนท์: "คุณชายหลิวหยาง... เมื่อครู่คุณบอกว่าจะเมตตาละเว้นชีวิตผมใช่ไหมครับ?"
นนท์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ยื่นมือขวาออกไปหาหลิวหยางที่กำลังสติแตก
นนท์: "คราวนี้... ถึงตาผมที่จะ 'เมตตา' ช่วยรักษาพิษร้ายสะสมในร่างกายของคุณออกไปให้หมดแล้วครับ!"
4K
