ตอนที่ 14 ความเข้าใจ
"ท่านพี่...ข้าขอโทษ" ฟางเหมยใที่อยู่ๆ จางเหว่ยก็เดินปรี่เข้ามา
"เ้าขอโทษอะไรข้าหรือฟางเหมย" จางเหว่ยมองน้องสาวด้วยสายตาอ่อนโยน
"ก็ที่ข้าชวนท่านพ่อกับท่านเเม่คุยเื่ฮุ่ยเจินไงเ้าคะ" ฟางเหมยรู้สึกว่าตัวเองไม่น่าพูดเื่นี้ออกไปเลย จึงได้เเต่ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบตากับผู้เป็พี่
"ข้าสิที่ควรขอโทษเ้าฟางเหมย สำหรับข้าเเล้วครอบครัวย่อมสำคัญกับตัวข้าที่สุด คนอื่นก็เเค่คนนอกเท่านั้น ยังไงข้าจะไม่มีทางทำให้คนในครอบครัวลำบากใจเป็อันขาด"
"ท่านพี่หมายความว่าอะไรข้าไม่เข้าใจ" ฟางเหมยหันไปมองหน้าเเละสบตากับจางเหว่ยที่ตอนนี้เขาเริ่มมีนํ้าตาคลอออกมาด้วย
"ท่านพ่อกับท่านเเม่เเละเ้าฟางเหมย จงโปรดสบายใจได้ข้าเลือกครอบครัว ถึงเเม้ว่าข้าจะมีใจให้ฮุ่ยเจินสักเพียงใดก็ตาม ข้าก็รู้ว่ามันไม่สามารถเป็ไปได้" จางเหว่ยหันไปมองหน้าทั้งสามคนก่อนจะเอ่ยออกมาทั้งนํ้าตาที่ตอนนี้ได้ไหลมาอาบเเก้มทั้งสองข้าง
"โธ่...ลูกแม่ ถ้ามันอึดอัดใจเ้าจงร้องออกมาเถิดหนา" เจียวซิ่งผู้เป็เเม่ลุกขึ้นยืนไปกอดปลอบใจจางเหว่ย
"จงตัดใจเสียเเต่ตอนนี้จางเหว่ย ยังไงฮุ่ยเจินก็ไม่เหมาะสมกับเ้า ข้าเชื่อว่าเ้าจะเจอคนที่คู่ควรกับเ้ามากกว่านี้" หลิวหยางผู้เป็พ่อลุกขึ้นยืนเเล้วเดินไปลูบหัวลูกชายด้วยความเห็นใจ
"ท่านพี่ให้คำตอบนางไปแล้วหรือเ้าคะ"
"ใช่...ข้าบอกฮุ่ยเจินไปแล้วว่าเราเหมาะที่จะเป็เพื่อนกันมากกว่า เพราะข้ารักเ้ามากนะฟางเหมย ข้าคงเห็นเเก่ตัวไม่ได้ที่จะให้คนที่เคยพูดจาดูถูกเหยียดหยามน้องสาวของข้าได้เข้ามาอยู่ในครอบครัว" จางเหว่ยเช็ดนํ้าตาที่ไหลอาบเเก้มออกแล้วหันไปมองฟางเหมย เขาคิดเื่นี้อยู่หลายวัน จนสุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะจบความรู้สึกที่มีเเก่ฮุ่ยเจิน เพราะเขาเชื่อว่าครอบครัวยังไงก็สำคัญที่สุดสำหรับเขา
"ข้าก็รักท่านพี่จางเหว่ยเหมือนกันเ้าค่ะ ข้าเชื่อแบบท่านพ่อว่าสักวันท่านพี่จะเจอคนที่คู่ควร" ฟางเหมยส่งยิ้มให้แก่จางเหว่ยก่อนจะเดินเข้าไปกุมมือเขาเอาไว้
"มีหญิงงามนางนึงชื่อว่าโบตั๋นเพิ่งย้ายเข้ามาขายสมุนไพรอยู่ในหมู่บ้านเรา จางเหว่ยเ้าน่าจะลองไปทำความรู้จักนางดูนะ" ผู้เป็เเม่คลายอ้อมกอดจากลูกชายเเล้วเอ่ยออกไป
"ข้าขอหยุดพักเื่ความรักก่อนดีกว่าท่านเเม่ อย่าเพิ่งเเนะนำใครให้เเก่ข้าเลย"
"ข้าว่าเ้าอาจจะยังไม่รู้จักความรักดีก็ได้จางเหว่ย ดูสายตาที่เ้ามองฮุ่ยเจินมันไม่ใช่ความรักหรอก ข้าว่าเ้าเเค่รู้สึกสงสารเเละเห็นใจนางเท่านั้นเอง เเต่ก็ดีเเล้วที่เ้าคิดได้แบบนี้ ข้าว่าเ้าควรเปิดโอกาสให้เเก่ตัวเองได้เจอผู้หญิงนางอื่นบ้าง" ผู้เป็พ่อเดินไปตบบ่าลูกชายพร้อมเดินออกไป
"ก็จริงนะท่านพี่ ข้าเห็นวันๆ ท่านพี่ทำแต่งาน นานๆทีถึงจะออกไปยังหมู่บ้าน ท่านพี่ควรเปิดโอกาสให้ตัวเองได้เจอผู้หญิงนางอื่นเเบบที่ท่านพ่อบอกบ้าง ในเมื่อยังไงท่านพี่ก็ได้ตัดใจจากฮุ่ยเจินไปแล้ว"
"พรุ่งนี้ข้าวานเ้าพาพี่ชายออกไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง เผื่อจะถูกตาต้องใจหญิงนางใดในหมู่บ้าน จะได้ตัดใจจากฮุ่ยเจินได้ง่ายขึ้น" ผู้เป็เเม่พูดกับฟางเหมยก่อนจะลงไปนั่งหยิบผ้ามาเย็บต่อ
"ไปนะเ้าคะท่านพี่ หยุดเข้าสวนสักวันคงไม่เป็อะไรหรอก ข้าว่าจะไปเดินดูตลาดในหมู่บ้านอยู่พอดี ข้าอยากที่จะลองขายของหวานดูบ้าง แต่คงต้องไปเดินดูก่อนว่าอะไรที่คนอื่นยังไม่ขาย ข้ากลัวว่าจะไปขายซํ้ากับผู้อื่นอาจจะทำให้ผิดใจกันเสียได้"
"ไปสิ...เเต่ที่ข้าไปไม่ใช่ว่าอยากจะไปเจอผู้หญิงนางไหนในหมู่บ้านนะ เพียงเเต่ข้าจะไปเป็เพื่อนเ้าเท่านั้น ว่าเเต่เ้าอยากจะขายอะไรหรือฟางเหมย"
"ข้าถนัดทำพวกของหวาน ข้าคิดเอาไว้อยู่ว่าอยากที่จะทำพวกผลไม้เชื่อม อย่างเช่นพวกหัวมันหัวเผือกเเละก็กล้วยดู"
"ก็น่าสนใจอยู่นะ ข้าว่าในหมู่บ้านน่าจะยังไม่มีผู้ใดขาย เอาไว้เราลองไปเดินดูก่อนก็เเล้วกัน"
"คือ...ท่านพี่...ข้าขอโทษเื่ฮุ่ยเจินอีกครั้งนะเ้าคะ" นางมองหน้าพี่ชายก็ยังรู้สึกเห็นใจในตัวเขาอยู่
"ข้าไม่เป็อะไรหรอก เ้าจงอย่าคิดมากไปเลย ข้าได้รับความรักจากคนในครอบครัวก็เพียงพอแล้ว" จางเหว่ยยิ้มให้เเก่ฟางเหมยเเละเอ่ยออกไป ตอนนี้เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นเหมือนกันที่ตัดสินใจแบบนี้ จะได้ไม่ต้องเก็บมาคิดให้หนักใจต่อไป
"แล้วฮุ่ยเจินนางว่ายังไงบ้างหรือกับคำตอบของท่านพี่"
"นางก็ร้องไห้เเละขอให้ข้าลองคิดทบทวนดูอีกครั้ง เเต่จะให้ทำไงได้ข้าก็ได้แต่ปลอบนาง อย่างน้อยความเป็เพื่อนมันอาจจะยาวนานกว่าการคบกันในฐานะคนรักก็ได้"
"เเล้วความรู้สึกท่านพี่ตอนนี้ล่ะเ้าคะ"
"หยุดพูดเื่ฮุ่นเจินเถิดฟางเหมย ข้าเชื่อว่าเวลาจะเยียวยาให้ข้าดีขึ้นได้เอง เอาไว้ให้เ้าเเต่งงานเเล้วมีลูกกับซีห่าวก่อนล่ะกัน ข้าถึงจะยอมเปิดใจให้หญิงสาวในหมู่บ้านดูบ้าง ยังไงข้าก็ขอให้เ้ากับซีห่าวมีลูกให้ท่านพ่อกับท่านเเม่เเละข้าอุ้มไวๆ เถิดหนา"
"ข้าไม่อยากคุยกับท่านพี่เเล้ว ไม่รู้ล่ะข้าจะเป็คนหาหญิงสาวในหมู่บ้านที่งามทั้งกายเเละจิตใจให้เเก่ท่านพี่เอง" ตอนนี้หน้าของฟางเหมยซับสีเเดงขึ้นมาเมื่อจางเหว่ยพูดถึงเื่ที่อยากให้นางมีลูกกับซีห่าวไวๆ
"ได้เลยข้ามิขัด เเต่เ้าต้องมีหลานให้ข้าก่อนนะ ข้าถึงจะยอมให้เ้าจับคู่ข้ากับหญิงสาวนางไหนก็ได้ ข้าจะยอมเชื่อฟังเ้าทุกอย่างเลย" จางเหว่ยยิ้มให้ฟางเหมยเเละเอ่ยออกไปก่อนจะหมุนตัวเดินหยิบชามที่น้องสาวได้ตักกล้วยเชื่อมมาให้เขาเเล้วเดินออกไป
ฟางเหมยมองไปยังพี่ชายที่กำลังเดินออกไป นางคิดว่าพรุ่งนี้จะพาพี่ชายไปทำความรู้จักกับหญิงงามที่ผู้เป็เเม่เอ่ยชื่อมานามว่าโบตั๋นดูก็ไม่เสียหายอะไร นางก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจางเหว่ยจะตัดใจจากฮุ่ยเจินได้จริงๆ หรือยัง
เมื่อทุกอย่างดูคลี่คลายลง เเล้วทุกฝ่ายต่างเข้าใจกันดี นางก็รู้สึกสบายใจเป็อย่างมาก
หลังจากได้ล้อมวงกินข้าวพูดคุยกันเสร็จภายในตอนเย็นเเล้ว วันนี้ก่อนนอนฟางเหมยได้อาบนํ้าไวกว่าทุกวัน เพราะนางจะทำการดูเเลผิวโดยพอกสมุนไพรที่ได้เก็บมาเมื่อวาน
นางได้นำสมุนไพรมาล้างเเละตำจนละเอียดเเล้วนำมาพอกผิวหน้าเเละผิวกายก่อนจะนอนหลับไป
^____________________^
สวัสดีนักอ่านทุกคนด้วยนะคะ เื่นี้เป็ผลงานการเเต่งเเนวจีนโบราณเื่แรกของตะวันรัตน์ หากมีคำผิดหรือจุดผิดพลาดตรงไหนสามารถคอมเมนต์บอกได้เลยนะคะ
664
