เจ้าสาวของท่านพี่

ในห้วงนิทรารมย์อันลึกล้ำนั้น เจิ้ง๮๬ิ๹มองเห็นตัวเองยืนอยู่กลางห้องนอนแปลกตา

โต๊ะ ตู้ เตียง ไร้ลวดลายดูเรียบ เตียงนอนที่ควรจะมีมุ้งม่าน กลับมีเพียงที่นอนวางอยู่บนเตียงกลางห้อง ผ้าปูที่นอน หมอน ผ้าห่มสีขาวจัดวางอย่างเป็๞ระเบียบ

แทนที่ภายในห้องจะสว่างด้วยแสงตะเกียง ก็กลับสว่างจ้าด้วยแสงจากโคมระย้า ด้านหนึ่งของผนังห้องมีอะไรบางอย่างรูปสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่แขวนอยู่ และที่แปลกก็คือ มีภาพผู้คนแต่งกายแปลกๆ เคลื่อนไหวอยู่ในนั้นด้วย

บนถนนที่ควรจะมีผู้คนเดินขวักไขว่ หรือเกี้ยวขุนนางมีวัตถุประหลาดตาเทียมล้อแล่นสวนกันไปมา

เห็นแล้วเจิ้ง๮๬ิ๹ก็ชะโงกหน้าไปมองอย่างอดตื่นตาตื่นใจไม่ได้

แต่แล้ว… องครักษ์หนุ่มก็ต้องสะดุ้งสุดตัว กับเสียงแหวแหลมลั่นดังมาจากทางด้านหลัง

“คุณเป็๲ใคร เข้ามาในห้องฉันได้ยังไง”

เมื่อหันไปมอง จึงเห็นว่าหญิงสาวผมสั้นระต้นคอ หน้าตาคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนยืนอยู่

เธอสวมชุดคลุมตัวยาว ทำด้วยผ้าขนหนูสีขาวสะอาด รัดตัวเสื้อด้วยสายคาดเอวเย็บต่อจากตัวชุดนั่นเอง ดูไม่รัดกุมเอาซะเลย หากหญิงสาวก็ยังตั้งการ์ตเตรียมรับมือกับผู้บุกรุกเต็มที่

“แล้วแม่นางล่ะ เป็๞ใคร”

“พูดจาแปลกๆ แบบนี้ คนบ้าแน่ๆ ” เธอปรามาด ก่อนพุ่งเข้ามาอย่างไม่หวั่นเกรง