เสวี่ยอี้ หมอยาเปี่ยมรัก

การเป็นชายาแห่งจวนอ๋องแปด มิใช่สิ่งที่เสวี่ยอี้คิดเอาไว้เลยแม้แต่น้อย ค่ำคืนของวันเข้าหอของเสวี่ยอี้กับต้องมานอนเดียวดายแต่เพียงผู้เดียวบนเตียงจวบจนเวลาล่วงเลยมาถึงเช้าวันใหม่"คุณหนูเจ้าคะ""คุณหนู...ตื่นเถอะเจ้าค่ะ""คุณหนูเสวี่ยอี้""คุณหนู"ถานเอ้อร์เขย่าตัวเสวี่ยอี้ซ้ำไปซ้ำ แต่ก็พบว่าเสวี่ยอี้ยังคงหลับสนิทไม่ได้สติอยู่อย่างนั้น" หากคุณหนูไม่ลุก...ถานเอ้อร์คงต้องไปเรียกท่านอ๋องให้มาปลุกคุณหนูแล้วนะเจ้าคะ"เสวี่ยอี้เบิกตากว้างโดยในทันใดด้วยตวามตกใจ"นี่เจ้ากล้าอย่างนั้นหรือ" เสวี่ยอี้ถามน้ำเสียงแข็งพลางจ้องถานเอ้อร์ตาเขม็ง"ถานเอ้อร์ก็แค่เป็นห่วงคุณหนูเท่านั้นเจ้าค่ะ แล้วนี่เวลาก็ล่วงเลยมายามสายแล้ว คุณหนูจะนอนอยู่แบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ"" ทำไมจะไม่ได้...ตอนอยู่กับท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าก็ทำอย่างนี้""ไม่ได้เจ้าค่ะคุณหนู หากมีผู้ใดรู้เข้า อาจตำหนิไปถึงชาติตระกูลได้นะเจ้าคะ"" ขนาดนั้นเลยหรือ" เสวี่ยอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงสงสัยพลางแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย "เฮ้อ...ข้าเข้าใจละ...เช่นนั้น เจ้าไปเตรียมน้ำให้ข้าอาบที...ข้าไปหาท่านอ๋องเสียหน่อย แต่งเข้าจวนมาข้ามวันแล้ว ข้ายังไม่ได้เจอท่านอ๋องเลย"" คุณหนูว่าอย่างไรนะเจ้าคะ...เมื่อคืนท่านอ๋องมิได้มาพบคุณหนูหรือเจ้าคะ"" ก็ใช่น่ะสิ...ช่างน่าโมโหนัก แล้วเจ้าล่ะ เห็นท่านอ๋องแล้วหรือไม่""เห็นแล้วเจ้าค่ะคุณหนู"" ดูสิ! ขนาดเจ้ายังเห็นหน้าท่านอ๋องก่อนข้า นี่ท่านอ๋องมิอยากเห็นหน้าข้าบ้างหรือ"" คงอยากเหมือนกันเพคะ แต่อาจจะให้คุณหนูเป็นฝ่ายไปหาก่อน"" หึ! ถ้าเช่นนั้นจริง ข้าจะยอมอ่อนข้อ ยอมไปหาท่านอ๋องก่อน แต่ถ้าท่านอ๋องเอาเปรียบข้าขึ้นมา ข้าจะไม่ยอมเป็นแน่" เสวี่ยอี้เอ่ยพลางถอนหายใจออกมาเฮือกยาว นี่เป็นศึกความรักระหว่างสามี ภรรยาอย่างนั้นหรือ
ณ เรือนอ๋องแปด"ท่านอ๋อง... หม่อมฉันขอพบท่านสักประเดี๋ยวได้หรือไม่เจ้าคะ" เสวี่ยอี้ร้องตะโกนถาม จากทางด้านหน้าของเรือนอ๋องแปดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง...ซือมิ่ง องค์รักษ์สนิทข้างกายของอ๋องแปด ก็รี่เดินออกมาจากเรือนด้วยหน้าตาที่ไม่สู้ดีนัก"นายหญิง...ข้าว่าท่าน กลับไปก่อนเถิดขอรับ"ซือมิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดขัด"เหตุใดข้าต้องกลับด้วย...ท่านอ๋องไม่สะดวกพบหน้าข้างั้นหรือ แค่เพียงไม่นานก็ไม่ได้หรือ" เสวี่ยอี้ส่งสายตาอ้อนวอนขอร้องซือมิ่งเป็นประกายแวววับ"ชะ ใช่ขอรับ" ซือมิ่งพยักหน้างึกงักด้วยท่าทางทุลักทุเล"อย่างนั้นหรือ...เจ้าแน่ใจหรือ" เสวี่ยอี้ถามน้ำเสียงความสงสัยซือมิ่งก้มหน้าก้มตาหลบเลี่ยงสายตาเสวี่ยอี้ด้วยความละอายใจที่ตนต้องโกหกแทนเจ้านาย"หากเป็นเช่นนั้น... ช่วยบอกท่านอ๋องด้วย ว่าข้าจะกลับจวนแล้ว""ขอรับนายหญิง" ซือมิ่งก้มหน้ารับคำสั่ง"แต่ว่า......."เสวี่ยอี้ลากเสียงยาว"ข้า...จะแอบเข้าไป"เสวี่ยอี้ใช้จังหวะที่ซือมิ่งก้มหน้า วิ่งอ้อมไปด้านหลังของซือมิ่งอย่างเร็วไว" มิได้นะขอรับนายหญิง'" ซือมิ่งยืนตะลึงงันอยู่ชั่วครู่ พลางยกมือขึ้นห้ามและทำท่าทางเหมือนจะวิ่งตามเสวี่ยอี้ไปถานเอ้อร์เมื่อเห็นท่าทางของซือมิ่งนั้น ก็รีบใช้มือทั้งสองข้างจับและรั้งตัวของซือมิ่งไว้ไม่ให้ตามเสวี่ยอี้ได้ "คุณหนูเข้าไปเถิดเจ้าค่ะ...ทางนี้ถานเอ้อร์จะจัดการเอง"เสวี่ยอี้พยักหน้ารับและรีบวิ่งเข้าไปด้านในเรือนของอ๋องแปดเสวี่ยอี้ใช้สายตากวาดมองหาอ๋องแปดไปมาซ้ายขวา ท่านอ๋องอยู่ไหนกันนะ..."เจ้ากำลังหาผู้ใดอยู่หรือ..." เสียงชายหนุ่มเสียงเข้มดังขึ้นจากทางด้านหลังของเสวี่ยอี้'คงไม่มีผู้ใดอยู่ในเรือนของอ๋องแปด นอกจากอ๋องแปดแล้วแหละ' เสวี่ยอี้คิดในใจพลางหันไปมองตามต้นเสียงอย่างช้าๆเมื่อเสวี่ยอี้พบหน้าของอ๋องแปดอย่างชัดเจน ก็พลันตกอยู่ในภวังค์ชั่วครู่อ๋องแปดที่มีใบหน้าคมเข้ม คิ้วดกดำสวย จมูกเป็นสันโด่ง กำลังจ้องมองมาที่เสวี่ยอี้เช่นเดียวกัน"หาพระสวามีเพคะ" เสวี่ยอี้เอ่ยพลางทำใบหน้าเย้าหยอก" ช่างกล้านัก...หน้าข้า เจ้ายังมิเคยเห็นสักครั้ง""ตอนนี้ก็เห็นแล้วนี่เพคะ...ท่านก็จ้องมองหน้าชายาของท่านเอาไว้ดีดีนะเพคะ เดี๋ยวจะลืมเอาได้" เสวี่ยอี้เชิดหน้ามองอ๋องแปดแสดงความท้าทาย" นี่เจ้า! หาว่าข้าเป็นคนเลอะเลือนงั้นหรือ"" เปล่านะเพคะ...หม่อมฉันไม่ได้พูดเสียหน่อย" เสวี่ยอี้ส่ายหัวไปมาแสดงการปฏิเสธ" แล้วเจ้า...มาหาข้าทำไม อยากแค่มาดูหน้าข้างั้นหรือ""พูดแบบนั้นก็มีส่วนถูกและก็มีส่วนผิดเพคะ ที่จริงแล้ว หม่อมฉันมีเรื่องอยากจะขอร้อง""เจ้ามีอะไรจะพูดก็รีบพูดมาเสีย""หม่อมฉัน...อยากออกไปนอกวังเจ้าค่ะ"" ข้าไม่อนุญาต" อ๋องแปดปฏิเสธเสียงแข็ง"ได้อย่างไรกัน...ท่านอยากให้ข้าเฉาตายอยู่ในจวนอย่างนั้นหรือ"" เจ้าจะเฉาตายหรือไม่ ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวข้องอันใดกับข้า"" นี่ท่าน!""ข้าทำไมหรือ"" เดิมทีข้าเป็นธิดาของตระกูลซ่งที่เลื่องลือเรื่องการแพทย์ ข้าชื่นชอบในการปรุงยายิ่งนัก การที่ข้าแต่งเข้าจวนท่าน ไม่เพียงแต่จะเฉาตายเพราะท่าน แต่ท่าน... ยังจะให้ข้าละทิ้งสิ่งที่ข้ารักได้ลงคอหรือเพคะ" เสวี่ยอี้ใช้คำพูดอธิบายเรื่องราวเกี่ยวกับตนเพื่อให้อ๋องแปดเห็นใจอ๋องแปดฉุกคิดเล็กน้อย"หากท่านไม่ให้ข้าออกไป ข้าจะมาหาท่านทุกคืนเลยดีหรือไม่" เสวี่ยอี้เอ่ยพลางยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย" นี่เจ้า! ข้าไม่อยากเห็นเจ้า!""เช่นนั้น...ก็ให้หม่อมฉันออกไปเถิดเพคะ หม่อมฉันจะไม่รบกวนท่านอ๋องอีก""เจ้าอยากออกไปไหนก็ไป ข้ามิอยากเห็นหน้าเจ้า""ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง'"เสวี่ยอี้ฉีกยิ้มกว้าง รีบวิ่งออกจากเรือนอย่างเร็วไว"ซือมิ่ง... เจ้าแอบติดตามสวี่ยอี้ไป แล้วมารายงานข้า" อ๋องแปดกล่าวสั่งการหลังจากที่เสวี่ยอี้ออกจากเรือนไปแล้ว"ขอรับท่านอ๋อง" ซือมิ่งตอบรับ
เสวี่ยอี้ ข้าต้องรู้ให้ได้...ว่าเจ้าเป็นคนอย่างไรกันแน่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 เจ้าเป็นคนอย่างไรกันแน่

นิยายแนะนำ

เสวี่ยอี้ หมอยาเปี่ยมรัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 เจ้าเป็นคนอย่างไรกันแน่

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้