ทันทีที่เขาเห็นหนูอยู่ตรงนั้นเซียวจิ่งหยวนก็นิ่งอึ้ง
ไม่เพียงประหลาดใจกับขนสีทองของหนูที่เปล่งแสงประหลาดออกมายิ่งกว่านั้นคือเขาเห็นว่าบนตัวหนูมีรอยแผลเต็มไปหมด รอยแผลนี้เป็ระเบียบสม่ำเสมอคล้ายกับลายผ้า
แวบแรกที่เห็นเซียวจิ่งหยวนก็นิ่งงันรู้สึกแปลกใจกับรอยที่อยู่บนร่างของหนูตัวจิ๋ว คลับคล้ายคลับคลาว่าเขาเคยเห็นจากที่ใดสักที่...
“หรือว่า…”
แววตาเซียวจิ่งหยวนสั่นระริกหัวใจเต้นรัว ก่อนเหลือบมองไปที่แขนของตนเอง เมื่อคืนเขาถูกฟ้าผ่าได้รับาเ็ไปทั่วร่างกายาแที่ยังไม่ทันทุเลานี้บวมแดงเล็กน้อย และมันเป็รูปกากบาทคล้ายกับาแบนตัวเ้าหนูตัวจิ๋วนี้ไม่มีผิด
เมื่อเห็นดังนั้นหัวใจของเซียวจิ่งหยวนก็เต้นรัวด้วยความตกตะลึงช่างบังเอิญอะไรถึงเพียงนี้ หรือว่าเ้าหนูจิ๋วนี่ก็ถูกฟ้าผ่าเช่นเดียวกัน
เซียวจิ่งหยวนสั่นสะท้าน เขาถอยหลังไปสองสามก้าวเสมือนเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง
หากอยู่ในโลกเดิมที่เขาจากมาการที่คนจะโดนฟ้าผ่าในเวลาเดียวกันแต่คนละสถานที่นั้นคือความบังเอิญที่มีความน่าจะเป็เพียงแค่น้อยนิด มิใช่เื่ใหญ่โตอะไร
ปัญหาคือที่นี่เป็โลกที่เทพเซียนปีศาจ และมนุษย์อยู่ร่วมกัน
เซียวจิ่งหยวนสำรวจเ้าหนูตัวจิ๋วสีทองด้วยความสงสัยยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าหนูจิ๋วตัวนี้น่าอัศจรรย์
สัตว์วิเศษในโลกนี้ปกติแล้วจะเรียกว่าภูต ผี หรือปีศาจ เมื่อสิบปีก่อนเขาเห็นปีศาจน้ำตนหนึ่งก่อเื่ในแม่น้ำกับตา มันสร้างคลื่นั์สูงร้อยจั้งให้เข้าท่วมไร่นาในหลายหัวเมืองประชาชนนับร้อยครัวเรือนต้องพลัดพรากและไร้ที่อยู่
ตอนนั้นทำให้สามัญสำนึกจากโลกเดิมของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
หลังจากที่ถูกนักพรตเฒ่ารับเลี้ยง เขาก็ได้เรียนรู้ถึงความลับของภูตผีปีศาจและเหล่าเซียนเช่นไม่ว่าจะเป็เซียนหรือปีศาจล้วนเป็สิ่งมีชีวิตที่เกิดจากการฝืนธรรมชาติ ผิดต่อ์ระหว่างการบำเพ็ญของเซียนและปีศาจนั้นจึงมักจะเจอภัยพิบัติมากมาย
ท่ามกลางภัยพิบัติเ่าั้ ทัณฑ์์คือสิ่งที่ร้ายแรงที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
นักพรตยามบำเพ็ญจะต้องเผชิญบททดสอบจาก์โดยปกติทุกๆ สี่ร้อยเก้าสิบปีจะมีการทดสอบหนึ่งครั้ง จึงถูกเรียกว่าทัณฑ์์สี่เก้าขอเพียงผ่านพ้นทัณฑ์์ไปได้หนึ่งครั้งอย่างราบรื่นก็จะถูกขนานนามว่าเซียนหรือเซียนเทียม
หากผ่านทัณฑ์์สี่เก้าได้สามครั้งเปี่ยมบุญบารมีแต่เลือกที่จะไม่ขึ้น์เป็เซียนที่อยู่ท่ามกลางมนุษย์ก็จะนับว่าเป็เซียนดิน
เซียนดินนั้นอยู่เหนือจากสามโลก หลุดพล้นจากธาตุทั้งห้าใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี ทว่าการหลบเลี่ยงไม่ขึ้น์ก็มีบทลงทัณฑ์ ดังนั้นทุกทุกหนึ่งพันสามร้อยปีเซียนดินจะมีวันแห่งการดับสูญ
วันดับสูญนั้นช่างน่ากลัวนัก ไม่ว่าเซียนดินจะทรงพลังเพียงใดเมื่ออยู่ภายใต้วันดับสูญ ไม่ว่าจะเป็พลังเต๋า หรือของวิเศษอะไรก็แล้วแต่ก็แทบไม่มีทางรอดหากรอดผ่านไปได้อย่างปลอดภัยนั้นก็ถือว่าส้มหล่น มิเช่นนั้นอย่างเบาก็เปลี่ยนภพชาติกลับเข้าสู่วังวนแห่งการเวียนว่ายตายเกิด อย่างหนักร่างกายและจิติญญาถูกทำลาย ิญญาแท้แตกดับสูญสลายหายไปมิอาจหวนคืน
แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับนักพรตที่เป็มนุษย์แล้วทัณฑ์์ที่เหล่าภูตผีปีศาจต้องเผชิญน่ากลัวและโหดร้ายกว่ามากนัก เวลาลงทัณฑ์ไม่มีตายตัวแต่ตราบใดที่เหล่าปีศาจยังมีชีวิตรอดมาได้ความแข็งแกร่งของพวกมันจะก้าวหน้าอย่างก้าวะโ
แต่ยิ่งเวลาผ่านไปนานวัน ทัณฑ์์ก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นน่ากลัวยิ่งกว่าทัณฑ์์สี่เก้าทั้งสามครั้งของนักบวชเป็สิบเท่าเรียกได้ว่าเป็ทัณฑ์์พิโรธก็ไม่ปาน
ปีศาจที่มีสติปัญญาจะหลบซ่อนตัวอยู่ในหุบเหวลึกและทะเลสาปอันกว้างใหญ่คิดหาวิธีการต่างๆ เพื่อหลีกเลี่ยงทัณฑ์์ แต่ก็ยังมีปีศาจมากมายที่จิตใจบ้าคลั่งจากการลงทัณฑ์ของทัณฑ์์จึงพุ่งเข้าใส่เมืองมนุษย์ เข่นฆ่าไม่รู้จบ
ดังนั้นเซียวจิ่งหยวนจึงกังวลอยู่เล็กน้อยว่าเ้าหนูตัวจิ๋วสีทองระเรื่อนี้จะเป็ปีศาจชั่วหรือไม่สายฟ้าฟาดน่ากลัวเมื่อคืนเป็เพราะมันถูกลงทัณฑ์หรือเปล่า...
สิ่งที่น่ากลัวสำหรับสัตว์ปีศาจและิญญาชั่วไม่ได้ขึ้นอยู่กับขนาดของร่างกายหากแต่เป็วิธีการลงมือของพวกมันต่างหาก
เซียวจิ่งหยวนกลัวจนตัวสั่นเทา แต่สำรวจได้ครู่หนึ่งก็แปลกใจที่เ้าหนูตัวที่ไม่รู้ว่าเป็หรือตายนี้นอนคุดคู้อยู่บนกอหญ้าที่อ่อนนุ่มอย่างไม่ไหวติง
“ใช่สิ มันถูกฟ้าผ่ามาจะไม่เป็อะไรเลยนั้นเป็ไปไม่ได้...”
จนแล้วจนรอดเ้าหนูจิ๋วก็ไม่ขยับเขยื้อนเซียวจิ่งหยวนจึงถอนหายใจโล่งอก ในขณะเดียวกันเขาก็อดทนต่อความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ค่อยๆ ย่องไปที่มุมที่เ้าหนูจิ๋วนอนอยู่
หนึ่งก้าว สองก้าว...ก้าวมาได้สิบกว่าก้าวก็มาหยุดอยู่ข้างๆหนูจิ๋ว ก่อนจะยืนพิจารณาอย่างถี่ถ้วน
หนูจิ๋วนอนหลับตาพริ้ม หัวน้อยๆเอียงไปข้างหนึ่ง ิัระหว่างขนสีทองระเรื่อเต็มไปด้วยร่องรอยาแตกสะเก็ด ท่าทางน่าสงสาร
“น่าจะยังไม่ตาย...”
หลังจากที่เซียวจิ่งหยวนวิเคราะห์อย่างละเอียดพบว่าเ้าหนูจิ๋วยังมีสัญญาณชีพอยู่ อีกทั้งเห็นมันท่าทางน่าสงสารเช่นนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นอกเห็นใจจากคนหัวอกเดียวกัน
ถึงอย่างไรพวกเขาก็ซวยถูกฟ้าผ่าเหมือนกัน...
“ช้าก่อน!”
ทันใดนั้นเองเซียวจิ่งหยวนก็หน้าเปลี่ยนสี หัวใจเต้นแรงบ้าคลั่ง
เดี๋ยวก่อนหากฝนฟ้าคะนองกับฟ้าผ่าเมื่อคืนเป็การลงทัณฑ์ของเ้าหนูจิ๋วตัวนี้แล้วเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ เขาเป็เพียงมนุษย์คนหนึ่งการลงทัณฑ์ของเหล่าภูตผีปีศาจเหตุใดถึงผ่ามาโดนเขาได้เล่า
ทว่าเขาก็ถูกผ่าไปแล้วจังๆที่น่าพิศวงไปกว่านั้นคือภายหลังถูกทัณฑ์สายฟ้าฟาดเข้า เขากยังโชคดีได้รับปราณแท้ของเซียนจากความโชคร้ายอย่างน่าอัศจรรย์
ทันทีที่คิดถึงเื่นี้หน้าผากเซียวจิ่งหยวนก็มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้น เพราะเขานึกถึงตำราม้วนไม้ไผ่ที่อยู่ในห้องลับอารามเต๋าที่ดูเหมือนจะมีบันทึกเหตุการณ์ที่คล้ายกันนี้อยู่
“คงไม่ใช่เื่จริงหรอกนะ...”
ยามนึกถึงบันทึกที่อยู่ในตำราม้วนไม้ไผ่เซียวจิ่งหยวนก็ตกอยู่ในภวังค์ ปากคอแห้งผากไปชั่วขณะ
“ฮู่ว...”
เวลานี้ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงแสงแดดร้อนระอุแผ่ปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ เมฆหมอกที่ปกคลุมหุบเหวก็ค่อยๆ มลายหายไปเมื่อความร้อนและความเย็นสลับกัน จึงเกิดเป็ลมกระโชกพัดเสื้อของเซียวจิ่งหยวนให้ปลิวไสวเหงื่อบนหน้าผากเขาก็ถูกลมพัดแห้ง อากาศเย็นทำให้เขากลับมาใจเย็นอีกครั้ง
ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ภารกิจที่เร่งด่วนในตอนนี้ก็คือการเก็บสมุนไพร...
เซียวจิ่งหยวนจิตใจมุ่งมั่นเขาเก็บกระบุงที่หล่นขึ้นมาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วโก้งโค้งอุ้มเ้าหนูตัวน้อยขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วใส่ลงไปในกระบุง
หนูตัวจ้อยสีทองระเรื่อขนอ่อนนุ่มลื่นกว่าผ้าไหมชั้นดี จากอุณหภูมิของร่างกายบ่งบอกได้ว่าชีพจรยังไม่หยุดเต้น
ที่สำคัญที่สุดคือเ้าหนูตัวจิ๋วไม่ได้ตื่นขึ้นมาโจมตีเขาทำให้เซียวจิ่งหยวนวางใจ หลังจากนั้นเขาก็มองขึ้นไปยังยอดผาที่สูงลิ่วเห็นว่ายังมีเชือกห้อยอยู่ ส่วนงูเขียวตัวนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“ดีเลย...”
จังหวะเหมาะเจาะเซียวจิ่งหยวนสูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นก็ออกแรงะโขึ้นไป หลังจากลอยขึ้นมาหลายจั้งเขาก็เหยียบจะงอยหินที่ยื่นออกมาเพื่อผ่อนแรงและจับเชือกเอาไว้ได้อย่างราบรื่น
เอื้องแพรดินอยู่เพียงเอื้อมมือ เขาไม่รอช้ารีบขุดเอาต้นกล้วยไม้บนหน้าผามาสามสี่ต้นขุดทั้งรากทั้งดินใส่เข้าไปในกระบุง
งานใหญ่สำเร็จแล้ว!
เซียวจิ่งหยวนกำเชือกไว้แน่น ค่อยๆไต่ขึ้นผาทีละก้าว ไม่นานก็กลับขึ้นมาถึงยอดเขาได้อย่างปลอดภัย เขาหันกลับไปมองดูหุบเหวอันกว้างใหญ่ทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป
ใจเขามุ่งตรงไปยังอารามใช้เวลาไม่นานก็มาถึงอารามเต๋า
“ท่านนักพรต ท่านกลับมาแล้ว...”
“ท่านนักพรตได้สมุนไพรมาหรือไม่”
“เหตุใดท่านถึงได้ดูสะบักสะบอมถึงเพียงนี้”
ทุกคนรีบออกมาต้อนรับพร้อมคำถามมากมายเซียวจิ่งหยวนทำเป็หูทวนลมคร้านจะตอบคำถาม เพียงรีบเดินตรงเข้าไปในห้อง
ภายใต้การดูแลของเหล่าพรรคพวกขอทาน ฟางเส้าไป๋ได้รับการอาบน้ำชำระร่างกายสวมชุดนักพรตเต๋าสะอาด นอนอยู่บนเตียงอย่างสงบใบหน้าหล่อเหลาคิ้วคมเข้มให้ความรู้สึกเป็ชนชั้นสูงไม่มีเค้าความเป็ขอทานเลยสักนิด
ขณะนี้ฟางเส้าไป๋ดูราวกับนายน้อยท่านหนึ่งนี่สิถึงจะเป็โฉมหน้าที่แท้จริงของเขา
เซียวจิ่งหยวนกวาดตาวินิจฉัยอาการของฟางเส้าไป๋ที่ยังถือว่าคงที่เมื่อรับรู้ว่าตนมิได้เสียเวลาเปล่าก็โล่งใจรีบหยิบสมุนไพรในกระบุงมาปรุงทันที เขาคล่องแคล่วว่องไวชำนาญการไม่นานก็ตำเอื้องแพรดินจนละเอียด แล้วเติมผงยาอีกสองสามชนิดลงไป ผสมจนกลายเป็เนื้อเหลวหนืดสีอ่อนขึ้นเงา
ทำยาเสร็จแล้วก็แบ่งเป็รักษาภายในครึ่งหนึ่งรักษาภายนอกครึ่งหนึ่ง รักษาควบคู่กันจะเห็นผลเร็วขึ้น
จากนั้นไม่นานฟางเส้าไป๋ที่นอนซมอยู่ด้วยอาการร้อนเป็ไฟก็ค่อยๆบรรเทาลง ใบหน้าที่ซีดเซียวก็กลับมามีสีแดงระเรื่ออีกครั้ง ลมหายใจสม่ำเสมอมีพลังการรักษาของเซียวจิ่งหยวนรักษาได้อย่างตรงจุด
“เยี่ยมจริงๆ ...”
เมื่อเห็นเช่นนี้เหล่าขอทานทำท่าจะะโโลดเต้นด้วยความดีอกดีใจ
“หนวกหู!” เซียวจิ่งหยวนกล่าว“ลูกพี่ของพวกเ้า้าพักฟื้นเงียบๆ คาดว่าพรุ่งนี้ก็คงได้สติ พวกเ้ากลับไปก่อนเถิดแล้วช่วยข้าตรวจดูทีว่าเพราะเหตุใดเขาถึงาเ็เมื่อคืนสรุปแล้วเกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่”
“ขอรับ!”
ทุกคนต่างแสดงออกอย่างขึงขังรับฟังคำสั่งด้วยน้ำเสียงยำเกรงและจากไปด้วยเสียงเอะอะ
เมื่อคนเหล่านี้จากไปเซียวจิ่งหยวนจึงได้เปลี่ยนเสื้อผ้าสกปรกออกจากนั้นก็เข้าไปในห้องลับจุดเทียนที่อยู่ตรงมุมของชั้นหนังสือและหาตำราม้วนไม้ไผ่จนเจอ เขาอาศัยแสงเทียนอ่านเนื้อหาในตำราอย่างละเอียด
ทันใดนั้นแววตาของเซียวจิ่งหยวนก็นิ่งค้างไป ก่อนฝืนยิ้มออกมา
“เจี๋ยอิ่น...มีร่างกายที่แปลกประหลาดแบบนี้อยู่จริงๆหรือ”
เซียวจิ่งหยวนกุมขมับ จู่ๆก็รู้สึกเ็ปอัดอั้นในใจ
เขาจำไม่ผิดว่าตำราม้วนไม้ไผ่มีบันทึกไว้เมื่อได้อ่านเนื้อหาในตำรายืนยันสิ่งที่ตัวเองคิดไว้แล้ว เขาก็พลันรู้สึกแย่ขึ้นมาหากที่ตำราบันทึกไว้ไม่ผิดก็มีความเป็ไปได้ที่เขาจะมีร่างเจี๋ยอิ่นในตำนาน
เจี๋ยอิ่นอะไรกันล่ะสู้บอกว่าอิ่นเจี๋ย[1]ตัวล่อทัณฑ์จะเหมาะเสียกว่า
ร่างเจี๋ยอิ่นเป็ร่างที่น่าอัศจรรย์ คนที่มีร่างกายนี้โดยทั่วไปแล้วเป็เพียงแพะรับทัณฑ์ให้ผู้อื่นมีชีวิตเพื่อประโยชน์ของผู้อื่นเท่านั้น ไม่ว่าใครก็ตามหากมีชะตาต้องโดนลงทัณฑ์ถ้าได้คนที่มีร่างกายนี้มายืนอยู่ข้างๆ ทัณฑ์์ก็จะผ่าแต่คนที่มีร่างเจี๋ยอิ่นช่วยให้คนอื่นรอดพ้นจากการาเ็สาหัสของการลงทัณฑ์ได้ คนประเภทนี้เรียกได้ว่ามีชีวิตเพื่อเป็ตัวตายตัวแทนนักพรตคนใดที่รู้ว่าตนไม่อาจหลีกเลี่ยงการลงทัณฑ์ก็สามารถหาตัวตายตัวแทนประเภทนี้มาเพื่อป้องกันตนเองไม่ให้โดนทัณฑ์์
เพียงแต่คนที่มีร่างกายประเภทนี้มีน้อยมากประดุจดั่งชิ้นส่วนสมบัติล้ำค่าแห่ง์ พบได้แต่ไม่อาจ
[1] อิ่นเจี๋ย เป็การเล่นคำในภาษาจีน ในเนื้อเื่เจี๋ยอิน แปลตรงตัวได้ว่า ดึงดูดวิบากกรรม แต่ตัวเอกเล่นคำบอกว่าแทนที่จะเป็ฝ่ายดึงดูดวิบากกรรม ตนเองกลับวิ่งเข้าหาวิบากกรรมนี้เสียเอง (อิ่นเจี๋ย)
16K
