[New Life] อิสระของชีวิต

[12] สงกรานต์
เรียกได้ว่ารีดไถกันซึ่งๆ หน้า รีดกันแบบหมดไส้หมดพุงด้วยทุกทางที่จะเอื้อประโยชน์ให้ตัวเอง เงื่อนไขของลุงโชคนั้นนับว่าให้สุดๆ แล้วสำหรับเด็กที่ไม่เคยมีการฝึกฝนหรือผลงานที่ไหน แต่เซ็ทก็ยังต้องการข้อเสนอที่ให้ประโยชน์กับตัวเองยิ่งกว่า จนผู้มีอำนาจของบริษัทแทบน้ำตาไหล กลัวว่าหลังจากนี้ตนอาจจะโดนสงสัยเรื่องใช้อำนาจในทางมิชอบ“ไอ้หนู เอ็งมันพวกมือใหม่สุดๆ นะเว้ย สัญญาขนาดนั้นน่ะขนาดพวกแนวหน้าของบริษัทยังแทบหาไม่ได้เลย ไม่สิ ไม่มีทางได้เลยมากกว่า”“ไม่ได้ผมก็ไม่เซ็นต์สัญญา”ลุคมากอำนาจพลันกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจ ลุงโชครู้แล้วว่าเซ็ทมีหน้ากากให้ใช้มากมาย แต่เวลาแบบนี้ตัวเขากลับไม่อยากเห็นซักแบบนอกจากหน้ากากเด็กดีว่านอนสอนง่าย!“เอ็งจะหาเรื่องให้ฉันถูกไล่ออกจากตำแหน่งรึยังไงเนี่ย!?”“ก็แค่อย่าให้คนอื่นนอกจากลุงรู้เรื่องสัญญา บอกคนอื่นไปว่าเซ็นต์สัญญาแบบเดียวกับพวกเด็กฝึกซะก็จบ ยากตรงไหน”“นี่เอ็ง...”“มันก็ใช่ว่าจะไม่กำไรนี่ แค่กำไรน้อยลงหน่อย แต่ถ้าผมดังได้แบบที่ลุงต้องการ บริษัทก็จะดังเปรี้ยงเป็นพลุแตก เพราะงั้นมันก็แค่เงินลงทุนนิดหน่อยเอง”เซ็ทว่าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนนักธุรกิจชื่อดังก้องโลก น้ำเสียงเรียบๆ ติดจะมั่นใจในตนเองยิ่งทำให้โชคชัยพลันใจสั่น ...และสั่นไปทั่วทั้งร่าง“การลงทุนมีความเสี่ยง แล้วลุงกล้าเดิมพันกับผมมั้ยล่ะ?”คาริสม่าที่ไม่ใช่แค่เสน่ห์ ถ้าภาษาบทละครก็คงไมต่างจากโดนปิศาจล่อลวงลุงโชคชัยเหมือนตกลงบ่วงกับดักที่ลึกสุดหยั่ง เหมือนเขามองเห็นอนาคตที่ยากจะคาดเดาความสำเร็จได้จากตัวเด็กคนนี้ และนั่นก็ทำให้เขาหลวมตัวตอบตกลง โดยสัญญาตามที่เซ็ทต้องการจะถูกเขาเขียนมาให้เองในวันพรุ่งนี้ ให้เซ็ทเตรียมนอนรอเซ็นต์สัญญาได้เลย

{คุณตื่นช้ากว่าเดิมสามสิบวิอีกแล้วนะเซ็ท}“ก็แค่สามสิบวิน่า”{เซ็ทขี้เกียจ}“หนวกหูจริง พูดมาเป็นสิบรอบแล้วเบื่อสักทีเถอะน่า”เซ็ทหาวพลางขยี้หัวแล้วตอบกลับโร กำลังจะหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำในห้องก็พลันได้ยินเสียงเคาะประตู เซ็ทจึงจำใจต้องเดินไปเปิด“ไงเซ็ท วันนี้วันเล่นน้ำนะ ออกไปเล่นน้ำมั้ย?”“วันเล่นน้ำ?” เซ็ทขมวดคิ้วยุ่งๆ ไม่เข้าใจในคำถามนัก“สงกรานต์ยังไงล่ะเซ็ท ออกไปเล่นน้ำกันเถอะ”“อ๋อ สงกรานต์”{อ๋อไปนี่รู้เรื่องจริงเหรอเซ็ท มันเป็นประเพณีของไทย รายละเอียดอยากรู้ไปหาเอา แต่จะบอกคร่าวๆ คือสงกรานต์คนไทยจะออกมาเล่นสาดน้ำ ไม่ก็กลับไปหาญาติ วันสงกรานต์เริ่มตั้งแต่วันที่ 13-16 เมษายนของทุกปี นี่ก็ล่อไปวันที่สิบห้าถึงพึ่งจะได้ออกมาเล่นน้ำกัน เพราะสองวันก่อนหน้านี้รัฐบาลสั่งประหยัดน้ำเลยไม่มีคนออกมาเล่น ถึงมีก็คงประปราย ก็มีข่าวอยู่ไม่รู้จักสนใจ}เซ็ทลอบกรอกตา รู้สึกเหมือนโดนโรเหน็บแหนมไม่ก็หลอกด่ามากขึ้นทุกวันยังไงก็ไม่รู้“เอาไง ไปมั้ยเซ็ท”เห็นอดัมทำตาลุกวาวเหมือนลูกสุนัขขอคำอนุญาติเซ็ทก็เลยได้แต่พยักหน้าแกนๆ“ก็ได้ๆ เดี๋ยวโทรบอกลุงโชคให้ผมหน่อยละกันว่าจะออกไปเล่นสงกรานต์ เรื่องสัญญาค่อยเซ็นต์วันอื่น ตอนนี้ขอไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน”“โอเค พ่อทำข้าวเช้าง่ายๆ ไว้ให้ด้วย อาบเสร็จก็ออกมากินนะ”“Thank”เซ็ทตอบทิ้งท้าย อ้าปากหาวอีกรอบก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ
เซ็ทเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยกางเกงขาสามส่วนสีเทากับเสื้อกล้ามสีดำ บนศีรษะยังมีผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กที่มือหนาใช้เช็ดเส้นผมที่มีน้ำหยดลงมา สองขาสวมสลิปเปอร์เดินไปนั่งทีโต๊ะกินข้าวในห้องครัว “ไงเซ็ทอาหารพร้อมแล้ว แต่วันนี้ไม่ใช่กระเพรานะ”“กินได้หมดแหละน่า”เบค่อน ไข่ดาว แฮม ไส้กรอก มะเขือเทศสด สลัด และขนมปังปิ้งที่ถูกจัดใส่จานถูกวางลงตรงหน้าเซ็ท พร้อมกันนั้นนมกล่องก็ถูกวางลงข้างๆ พร้อมกับน้ำเปล่า“อยากได้อะไรเพิ่มมั้ยเซ็ท?”“ไข่ลวก”{อดัมนี่ทำคุณนิสัยเสียชัดๆ}เมื่อเห็นอดัมไปทำของกินให้เพิ่มด้วยใบหน้าเบิกบานอีกครั้ง โรก็บ่นออกมาอีกหน เซ็ทบอกไม่ถูกแล้วว่าโรบ่นแบบนี้เป็นรอบที่เท่าไหร่ ทั้งๆ ที่โรก็น่าจะรู้ดีว่าอาการสปอยล์ลูกชายของอดัมเป็นเหมือนโรคที่ไม่มีวันหาย ยกเว้นจะอยู่ในช่วงสติแตกแบบเมื่อก่อน ซึ่งถ้าเป็นอีกเซ็ทนี่แหละที่จะตบกระโหลกเรียกสติให้“แล้วจะไปเล่นน้ำที่ไหนดีล่ะ?” เซ็ทถามพลางจิ้มไส้กรอกเข้าปาก“เซ็ทมีที่ไหนอยากไปเป็นพิเศษมั้ย?”อย่าว่าแต่อยากไปเป็นพิเศษเลย ตอนแรกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีประเพณีอะไรแบบนี้ด้วย ประเพณีนี้น่าจะพึ่งมีขึ้นหลังจากโลกเจอภัยพิบัติครั้งใหญ่มากกว่า เซ็ทเลยให้โรเป็นคนหาข้อมูล{มีแฮชแท็กข้าวสารจับนมสีลมจับไข่ในปีก่อนๆ อยู่ เป็นที่เล่นน้ำยอดฮิตคนพลุ่กพล่านสุดๆ แต่ถ้าจะเอาน้อยหน่อยก็คงต้องไปไกลกว่านั้น...}‘ที่ไหนล่ะนั่น?’ แต่แค่ฟังแฮชแท็กก็ไม่อยากเลือกแล้ว แต่ถ้าให้เลือกก็คงเลือกที่น่าจะปลอดภัยต่อตัวเองมากกว่า จะได้ไม่เผลอไปหักคอใครเข้าด้วย“ข้าวสาร”“ถนนข้าวสารเหรอก็ดีนะ พ่อเคยไปอยู่ครั้งนึง”เห็นหน้าลั้นลาของอดัมแล้วเซ็ทก็แอบถอนหายใจ ถึงจะไม่อยากไปเจอเรื่องวุ่นวายแค่ไหนแต่ก็เพื่อความสุขของคนตรงหน้าล่ะนะ ช่วงนี้ใช้เงินเปลืองอย่างกับโปรยทิ้ง เห็นทำหน้าเครียดมาหลายวันแล้ว“งั้นหยิบไปแค่โทรศัพท์กับกระเป๋าสตางค์พอนะ ซองกันน้ำเดี๋ยวไปซื้อข้างหน้าเอา กินเสร็จพ่อล้างจานให้ เซ็ทไปหยิบชุดเปลี่ยนมาซักชุดล่ะ เตรียมตัวเสร็จแล้วมาเจอกันตรงนี้นะ”“โอเค”เซ็ทกวาดของกินเข้าปาก ส่งจานและแก้วทั้งหมดให้อดัม แล้วเดินกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อตามที่โรแนะนำหมวกแก๊ปและเสื้อกันลมแขนยาวมีฮู้ดธรรมดาราคากลางๆ ถูกสวมใส่ไว้อย่างมิดชิด พร็อบอีกอย่างคือแว่นตากลมเลนส์ธรรมดาหนาเต๊อะไว้หลอกตา รองเท้าแตะบ้านๆ คู่ละร้อย ทั้งเนื้อทั้งตัวดูเป็นคนธรรมดาไม่ได้ร่ำรวย ยกเว้นโทรศัพท์รุ่นล่าสุดในกระเป๋ากางเกง อดัมเองก็โดนเซ็ทจับแต่งตัวคล้ายๆ กันเซ็ทและอดัมเดินลงมาที่จอดรถส่วนตัวชั้นล่าง Benz สีดำป้ายแดงรุ่นกลางเก่ากลางใหม่แต่ราคาก็เหยียบสี่ล้าน ที่อดัมกัดฟันซื้อมาตามคำชักจูงของเซ็ทที่ว่าซื้อทั้งทีซื้อดีๆ ใช้ยาวๆ เล่นเอาอดัมแอบน้ำตาตกในเสียดายเงินไม่ใช่น้อยอดัมเปิดประตูด้านหลังคนขับแล้วโยนกระเป๋าใส่เสื้อผ้ากับผ้าขนหนูสองผืนไว้ให้หยิบง่ายๆ แล้วเดินมาเปิดประตูฝั่งคนขับ แล้วเบนซ์คันงามก็เคลื่อนตัวออกจากคอนโด“Let’s go~!”

ถนนข้าวสาวคนพลุกพล่านจนต้องจอดรถไว้ห่างไกลแล้วเดินเท้าเข้าไปแทน เซ็ทเห็นจำนวนผู้คนที่สุดแสนจะแออัดแม้จะยังเป็นช่วงเช้าแล้วก็อยากจะหันหลังกลับขึ้นมาดื้อๆ“ไปเล่นให้สนุกกันเถอะเนอะ”อดัมพูดขึ้นอย่างร่าเริงเหมือนเด็กๆ จับแขนเซ็ทลากไปซื้อซองกันน้ำกับกระบอกปืนฉีดน้ำสองกระบอก แม้ทำท่าจะโดนแม่ค้าโก่งราคาเพราะเบ้าหน้าเป็นต่างชาติ ก็เจอเซ็ทหยิบมือถือทำท่าถ่ายคลิปรีวิวท่องเที่ยวทั้งยังส่งเสียงดังจนคนรอบข้างหันมองเป็นทางเดียว “โหว ปืนฉีดน้ำหน้างานกระบอกเล็กขายตั้งห้าร้อยบาทแน่ะอดัม!”“แกๆ ดูนั่นสิ เมื่อกี้เราซื้อเท่าไหร่นะ?”“โก่งราคากันหน้าด้านๆ งี้เลย?”“...ฮึ่ย ร้อยเดียว!”แม่ค้าหัวหมอเลยได้แต่จำใจขายในราคาปกติของช่วงนี้เหมือนที่ขายให้คนอื่นๆแล้วเซ็ทก็เดินไปร้านข้างๆ ควักแบงค์ยี่สิบซื้อหน้ากากผีมาคาดไว้ครึ่งหน้า เดินเข้าไปในถนนไม่ทันถึงสองก้าวก็โดนสาดน้ำใส่โครมใหญ่ เปียกทั่วตั้งแต่หัวจรดเท้า“ฮ่าๆ เย็นดีจังว่ามั้ยลูก?”“...”ในขณะที่อดัมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เซ็ทก็เงียบเหมือนปลาตาย เดินเบียดฝูงคนเข้าไปเพื่อโดนสาดน้ำไม่ก็ปะแป้ง ทั้งเปียกแฉะแล้วก็เหนียว บางทีก็แอบโดนลูบคลำ (อุตส่าห์เอาผมมาปิดหน้าสุดๆ ละ ยังจะอยากลูบคลำกันได้อีกนะ) แน่นอนว่าเซ็ทเอาคืนง่ายๆ ด้วยการเหยียบเท้าหรือเตะเบาๆ แค่พอเคล็ด แต่บางคนที่ล้ำเส้นก็หนักหน่อยล่ะ “กรี๊ดดดดด!!”“เฮ้ย!! มึงกล้าซุกนมแฟนกูอ่อวะไอ้เวร!?”“กูเปล่า กูโดนคนขัดขา!!”“คิดว่ากูจะเชื่อเหรอวะ! มือมึงแทบจะล้วงกางเกงในแฟนกูอยู่แล้วไอ้เหี้ย!!”...ตีกันไปนั่นแหละดีแล้ว...เสียงเพลงจากเครื่องเสียงสองข้างทางยังดังลั่น สาวน้อยสาวใหญ่เต้นสะบัดกันแบบสุดเหวี่ยง ผู้ชายก็หาเศษหาเลยผู้หญิงได้แบบไม่ผิดกฏหมาย แอบเห็นริมถนนในตรอกมีขวดเหล้าวางทิ้งไว้ด้วย ...เซ็ทเลยอดที่จะถามโรไม่ได้ว่าสรุปไอ้ประเพณีนี้มีดียังไงกันแน่{ถ้าอิงข้อมูลสมัยก่อนก็เป็นประเพณีที่ดีงามนะ แต่สมัยนี้ออกแนวประเพณีปลดปล่อยของพวกวัยรุ่นซะมากกว่า แต่ถ้าเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่เล่นน้ำก็ยังเป็นประเพณีที่น่าคงไว้นะเซ็ท}‘แล้วอดัมจะพามาเล่นน้ำทำไมล่ะเนี่ย?’{ก็คุณในตอนนี้เป็นวัยรุ่นที่ไม่ใช่เด็กไทยเต็มตัว และปัจจุบันก็ไม่ได้เคารพพ่อขนาดจะไปรดน้ำดำหัว แถมจากข้อมูลเดิมในความทรงจำ เซ็ทคนก่อนก็ไม่ใช่พวกนับถือศาสนาขนาดจะเข้าวัดเข้าวาทำบุญเป็นประจำด้วย การเล่นน้ำก็เลยดูเหมาะสุดล่ะมั้ง}‘เหอะๆ’อย่าว่าแต่ไอ้หนูเซ็ทคนก่อนเลย เซ็ทตอนนี้ก็เป็นพวกไม่นับถือศาสนา ในเมื่อทั้งชีวิตของเขาเมื่อก่อนนั้นมีแต่คำสั่ง ภารกิจ เป็นอาวุธและตัวตนที่มีเพื่อกองทัพ ขนาดความรู้สึกยังไม่จำเป็น แล้วเรื่องนับถือศาสนาที่อาจจะขัดแย้งต่อคำสั่งก่อให้เกิดผลเสียมากกว่าผลดี กองทัพจะป้อนข้อมูลมาให้รกพื้นที่ความจำทำไมล่ะ{เซ็ท}‘รู้แล้วน่า...’“สาดมาเราก็ต้องยิงกลับนะเซ็ท อย่าไปยอมเขา” อดัมว่าพลางชูมือฮึดสู้...สาบานว่าอดัมเป็นพ่อไม่ใช่น้องชาย? “...ครับๆ” ...ปืนฉีดน้ำจะไปสนุกอะไร หยิบปืนจริงมาสาดกระสุนละเลงเลือดน่าจะสนุกกว่าอีก...เซ็ทปลงอยู่ในใจ ยอมเดินเบียดผู้คนไปพร้อมๆ กับอดัมจนสุดถนน ด้วยจำนวนฝูงชนกว่าจะเดินกลับมาทางเดิมได้อีกครั้งก็ล่อไปหลายชั่วโมง แน่นอนว่าเสื้อผ้าเปียกแล้วเปียกเลยไม่มีแห้ง ยังดีที่อดัมแต่งตัวดูมีออร่าแล้วก็ยิ้มสดใสน่าเข้าหากว่าเซ็ทที่เดินหน้านิ่ง ก็เลยกลายเป็นเป้าให้ผู้คนรุมล้อมขอปะแป้งมากกว่าเขาที่อยู่ใกล้ๆ จนโดนกลบรัศมี“ขอปะแป้งหน่อยนะคะ”“ได้สิครับ” ว่าแล้วก็ยิ้ม ฮอร์โมนฝรั่งหน้าเด็กแม้จะมีลูกโตเป็นควายแล้วก็ยังล่อแมลงได้เยอะแยะ“กรี๊ดดดด น่ารักจังเลย!”“ขอปะด้วยค่า!”กลับมาหน้าถนนอีกหนเวทีคอนเสิร์ตก็พร้อมเล่น วงดนตรีส่งเสียงกระตุ้นอารมณ์ผู้ฟังอยางต่อเนื่อง ก่อนที่เพลงจังหวะมันส์ๆ จะถูกบรรเลงเพิ่มอารมณ์สนุกของฝูงชนติดต่อกันยาวนานหลายต่อหลายวงเซ็ทยืนมองอดัมที่จับจ้องไปบนเวทีเหมือนกำลังเหม่อก็ลอบเป่าปาก หวังว่าอดัมจะอยากกลับสักที และดูเหมือนความต้องการของเขาจะเป็นจริง...ไม่หมด“เอาล่ะ ไปกันต่อเถอะเซ็ท!”

อดัมกึ่งพากึ่งลากเซ็ทไปเปลี่ยนเอาชุดมาเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่แล้วขับรถไปต่อ เป้าหมายต่อไปอยู่ที่...วัด‘...เล่นน้ำเหมาะสุดแต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่พามาที่อื่นสินะ’{ยินดีด้วยเซ็ท คุณได้เข้าใกล้ศาสนาและจริยธรรม ได้เข้าใกล้ความเป็นมนุษย์ไปอีกนิดแล้ว}‘หุบปาก’อดัมไปซื้อดอกไม้ธูปเทียนแล้วดึงเซ็ทเดินเข้าไปในโบสถ์ ท่วงท่าการไหว้ประณีตอ่อนน้อมจนแทบดูไม่รู้ว่าคนที่กำลังไหว้พระพุทธรูปอย่างสวยงามจะเป็นคนต่างชาติ เซ็ทมองแล้วก็อปปี้รูปแบบวิธีการไหว้ตามอดัมเป๊ะๆ เพียงแต่ไม่ได้สวดมนต์หรืออธิษฐานอะไร เรียกได้ว่าจิตใจว่างเปล่าโดยสมบูรณ์ จากนั้นก็ต่อด้วยถวายสังฆทาน และอื่นๆ อันเป็นกิจกรรมสำหรับสายบุญทั้งหลายเวลาผ่านไปถึงบ่ายกว่าท้องก็เริ่มร้องประท้วง อดัมก็พาเซ็ทแวะร้านอาหารที่ยังเปิดอยู่ข้างทาง ต่อจากนั้นก็มุ่งหน้าสู่ห้างสรรพสินค้าไม่ไกลกัน“ยังจะไปอีกเหรออดัม?”“แน่ล่ะ มาเร็วเซ็ท”เป้าหมายคือเกมส์เซ็นต์เตอร์ในห้างใหญ่ โดนอดัมจับเล่นเครื่องเล่นอันนู้นอันนี้ไปมา อันไหนที่เซ็ทมองว่าไร้สาระเครื่องเล่นนั้นก็จะถูกทำคะแนนได้แบบต่ำเตี้ยติดดิน แต่ถ้าอันไหนที่ทำให้เซ็ทสนใจขึ้นมาหน่อยสถิติเก่าก็จะถูกทุบอย่างง่ายดาย“เบสิกๆ นี่เลยชู้ตบาส”“ง่ายไปมั้ง” เซ็ทว่าแล้วก็หยิบลูกบอลขึ้นมาชู้ตส่งๆ แต่เข้าเป้าทุกลูก เวลาไม่ทันหมดก็มีเพลงขึ้นว่าทำลายสถิติเดิมแล้ว“ตีตัวตุ่นล่ะ”“...” เซ็ทมองตัวตุ่นที่โผล่ไปมาแล้วก็หาว ยกไม้ฟาดลมไม่คิดอะไร คะแนนที่ได้เรอะ อย่าได้ถาม“ส่วนนี่ของใหม่น่าลองนะ” อดัมว่าพลางถือปืนของตู้ข้างๆ ขึ้นมาเล็ง “ยิงซอมบี้”“ค่อยน่าสน”เซ็ทหยิบปืนของเล่นขึ้นมาลองเล็งยิงแล้วก็กดเริ่มเกมส์ หน้าจอเกมส์กว้างขนาดจอทีวีไม่ได้เป็นปัญหาในการหาศัตรูที่อยู่ในจอ ถึงจะเป็นแค่ของเล่นกากๆ แต่เซ็ทก็ไม่คิดจะแพ้อะไรที่เกี่ยวกับสายอาชีพเก่าหรอกปืนถูกยิงอย่างต่อเนื่อง เว้นจังหวะขยับปืนเติมกระสุนไม่นานก็ยิงต่อไม่หยุด หลายสิบนาทีผ่านไป การเคลียร์ด่านครั้งแล้วครั้งเล่าถูกพากษ์ด้วยภาษาญี่ปุ่น จนกระทั่งฉากสุดท้ายของเกมส์จบลง เสียงเพลงแสดงความยินดีก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงฮือฮาของไทยมุงรอบตัว“ก็ไม่ยากเท่าไหร่นิ”เซ็ทว่าพลางวางปืนกลับที่ พอจะเดินกลับไปหาอดัมที่ยืนยิ้มแป้นตบมือให้ก็มีพนักงานสาววิ่งเข้ามาขัดเขาไว้เสียก่อน“ขอโทษนะคะ นี่เป็นรางวัลแจ็กพ็อตแตกค่ะ”เหรียญทองเก๊กับปืนฉีดน้ำโง่ๆ และขันกับน้ำอบถูกส่งให้ถึงมือเซ็ทไม่ต่างจากการยัดเยียด เซ็ทก็เลยจำต้องรับมันมาแบบงงๆ พนักงานสาวเห็นท่าทางนิ่งๆ ของเซ็ทก็คิดไปเองว่าเขาคงสงสัยที่มาของรางวัลแปลกๆ“ปกติได้แต่เหรียญทองค่ะ แต่นี่พิเศษช่วงสงกรานต์”“อ่า” เซ็ทพยักหน้ารับแล้วเดินหลบออกไป ไม่ลืมลากอดัมออกจากโซนเกมส์เซ็นเตอร์ด้วย “ยังอยากจะไปไหนต่อก็นำล่ะ”“โอ้ งั้นก็ไปต่อเถอะเนอะ” อดัมรับคำแล้วยิ้มตาหยี

เซ็ทยังคงถูกอดัมลากไปทางโน้นทีทางนี้ที จนกระทั่งพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า จุดมุ่งหมายของรถคันงามเปื้อนไปด้วยคราบแป้งเจิมรถใหม่จึงเป็นสถานที่ที่คุ้นเคย กระนั้นอดัมก็ไม่วายจอดข้างทางแล้วเปิดกระจก“เห็นป้ายโฆษณานู่นมั้ย?” เซ็ทพยักหน้ารับอดัมก็ชี้ไปอีกทางที่เหมือนจะมีคอนเสิร์ต “ได้ยินเสียงกรี๊ดนั่นมั้ย?”“ได้ยิน แล้ว?”“ลูกรู้มั้ยว่าวันสงกรานต์ของไทยคือวันปีใหม่?” เซ็ทพยักหน้ารับอีกครั้งแม้จะไม่ได้คำตอบที่ตัวเองต้องการก็ตาม “สำหรับลูกมันจะกลายเป็นจุดเปลี่ยนในอนาคต ซักวันลูกอาจจะได้ไปอยู่บนป้ายโฆษณานั่น หรืออาจจะได้ขึ้นไปร้องเพลงบนเวทีที่ไหนซักที่”“ด่วนสรุปเกินไปแล้ว ถึงผมจะลองเดินบนทางนั้นก็ใช่ว่าผมจะประสบความสำเร็จซะหน่อย” เซ็ทว่าพลางมองออกไปนอกหน้าต่างรถ แต่แล้วมือหนาของอดัมก็ยกขึ้นลูบหัวเขาเบาๆ“พ่อรู้ว่าลูกทำได้ ไม่ใช่เพราะลูกคือลูกของพ่อ แต่เพราะลูกคือเซ็ท ...เซ็ทที่ไม่ว่ายังไงก็ยังเป็นเซ็ท เป็นเซ็ทที่ยังคงเป็นลูกของพ่อเสมอ” อดัมยิ้มแล้วหัวเราะ “เพียงแต่จะไปได้ไกลแค่ไหนเท่านั้นเอง”“...” เซ็ทมองรอยยิ้มของคนข้างกายด้วยสะกิดใจอะไรบางอย่าง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป“ถ้าเซ็ทไม่ใช่คนธรรมดาแต่เป็นคนของสังคมเมื่อไหร่ การจะมาเที่ยวเล่นแบบวันนี้ก็คงจะยากแล้ว แต่เท่าที่พ่อดูเซ็ทก็ไม่ได้ชอบเที่ยวมากเท่าไหร่เนอะ”“ก็ใช่”“แต่ยังไงๆ มันก็เป็นความทรงจำดีๆ ที่เก็บไว้ได้ใช่มั้ยล่ะ พ่ออาจจะทำตัววุ่นวายไปซักหน่อย ต้องขอโทษลูกด้วย พาเที่ยวซะเหนื่อยเลยสิ”เซ็ทกรอกตาแต่ไม่ได้ปฏิเสธ “คราวหลังถามความเห็นผมก่อนก็ได้”“โอเคๆ จะว่าไปลุงโชคแกเคยบอกว่าจะปั้นลูกให้ขึ้นป้ายบิลบอร์ดที่บ้านเกิดพ่อให้ได้ซะด้วย ไม่ว่าจะในฐานะไอดอลหรือนักแสดง พ่อรอดูเซ็ทอยู่นะ”“...งั้นไว้ซักวันผมจะขึ้นป้ายนั่นให้ดูก็แล้วกัน”อดัมเพียงแค่ยิ้ม แล้วรถที่จอดอยู่ข้างทางก็เริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง...เซ็ทเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ ในขณะที่อดัมเดินกลับแกะถุงกับข้าวในครัว เซ็ทมองขันกับน้ำอบที่ได้มาแล้วก็เพ่งมอง และโรก็ช่วยแนะนำอย่างรู้ใจ{ขอเสนอ เอาไปใช้รถน้ำดำหัวบุพการีหรือญาติผู้ใหญ่ ในที่นี้ก็คืออดัม เป็นส่วนที่ดีของประเพณีนี้นะ}เซ็ทพยักหน้ารับน้อยๆ ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปาก“อดัม มานี่หน่อย!”คนที่วุ่นอยู่กับถุงกับข้าวได้ยินเสียงเรียกของลูกชายก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ จังหวะที่เปิดประตูเข้าไปยังไม่ทันจะได้อ้าปากถามก็ต้องหลับตาปี๋กับความเปียกและเย็นที่กระทบศรีษะซ่า!น้ำอบหมดขวดผสมน้ำเย็นเพียงเล็กน้อยที่ถูกผสมกันในขันใบไม่ใหญ่ถูกเทลงกลางศรีษะของคนที่พึ่งเดินเข้ามา อดัมอ้าปากพะงาบๆ ปาดน้ำอบที่คนไทยส่วนใหญ่ว่าหอมแต่สำหรับเขามันเป็นกลิ่นแปลกๆ ที่ไหลลงมาตามเส้นผมออกครั้งแล้วครั้งเล่า ยังไม่ทันได้อ้าปากถามลูกชายอีกหน เซ็ทก็ตอบยิ้มๆ“รดน้ำดำหัวบุพการีทิ้งท้ายสงกรานต์”“...ฮ่าๆ” อดัมหัวเราะแห้งๆ ยังคงปาดน้ำอบที่ไหลลงมาบนศรีษะ พอเสยผมขึ้นก็สัมผัสถึงแป้งที่เกาะตามเส้นผมเปียกน้ำ “คราวหลังบอกพ่อก่อนก็ได้นะ”{นิสัยเสียนะเซ็ท ทั้งๆ ที่ก็รู้วิธีทำตามประเพณี ยังจะแกล้งเขาอีก}‘สงกรานต์ก็ต้องเปียกสิ ไม่ใช่ไง?’
'เส้นทางเป็นของใครของมัน เราอาจพยุงเขาได้ แต่เราเดินแทนเขาไม่ได้'

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[12] สงกรานต์

นิยายแนะนำ

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[12] สงกรานต์

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้