ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        เขาไม่อาจรอคอยได้อีกต่อไปแล้วเพียงคิดว่าหลังจากนี้ไปจะไม่ต้องทนกินแต่รำข้าวและผักดองใช้ชีวิตอันแสนขมขื่นอีกต่อไป ทุกมื้อจะมีแต่เนื้อปลาและเนื้อหมูทั้งยังมีโอกาสได้ภรรยาสาวสวยอีก หัวใจของซูฉงกวงก็เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง

        ความจริงแล้วน้องสะใภ้ของเขาก็เป็นสตรีที่งดงามยิ่ง รูปร่างก็เย้ายวนใจเอวบางร่างน้อยชวนให้ลุ่มหลง เพียงคิดถึง ความปรารถนาก็พลุ่งพล่านจนเกินต้านทาน

        ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาครุ่นคิดเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วนแล้วรอจนกระทั่งได้พบหน้ากับคนจากบ้านรองเหล่านั้นแล้ว ค่อยสังเกตท่าทีของพวกเขาหากท่าทีของบ้านรองยังคงแข็งกร้าวเช่นเดิม เขาก็จะเปลี่ยนวิธีใหม่คอยเอาใจปรนนิบัติ รับรองว่าจะทำให้น้องสะใภ้เชื่อฟังจนได้

        ท้ายที่สุดแล้วไม่ว่าจะเก่งกาจเพียงใด น้องสะใภ้ก็ยังคงเป็นสตรีคนหนึ่งสุดท้ายก็ยังคงต้องการบุรุษให้พึ่งพา เมื่อน้องชายเสียไปแล้ว ในฐานะพี่ชายเขาย่อมมีหน้าที่รับผิดชอบโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

        ตั้งแต่โบราณกาลมาตัวอย่างของน้องสะใภ้ที่แต่งงานใหม่กับพี่สามีก็มีไม่น้อย

        เมื่อคิดถึงจางอ้ายหลินที่งดงามกว่าเมียหน้าเหลืองของตนเองมากนักซูฉงกวงก็กลืนน้ำลายลงคออย่างอดไม่ได้ ก็ยิ่งเร่าร้อนกระวนกระวายจนแทบคลั่ง

        เมื่อคนทั้งสามเห็นท่าทีร้อนรนราวกับลิงกระวนกระวายของอีกฝ่ายก็อดไม่ได้ที่จะดูแคลนในใจ แต่ก็มิอาจแสดงความรู้สึกนั้นออกมาทางสีหน้าได้เพราะตระหนักดีว่าการจัดการร้านอาหารของตระกูลซูยังคงต้องพึ่งพวกเขา

        ชายคนหนึ่งหันไปยิ้มให้ซูฉงกวง"อย่าได้ใจร้อนนักเลย พวกเราจะเข้าเมืองกันเดี๋ยวนี้ วางใจเถิดค่าเข้าเมืองของพวกท่าน นายของข้าได้เตรียมพร้อมไว้หมดแล้วขอรับ"

        ใจจริงซูฉงกวงก็กังวลเรื่องนี้มาตลอดพอได้ฟังคำรับรองนั้น ความกังวลก็มลายหายไป เอ่ยอย่างอารมณ์ดีว่า“รบกวนพวกท่านแล้ว ต้องขอบคุณนายของพวกท่านอย่างยิ่ง”

        แม้ปากจะว่าอย่างนั้นแต่ในใจเขากลับมิได้ใส่ใจเรื่องนี้เท่าใดนัก อย่างไรก็ตาม ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาแม้พวกเขาจะโง่เขลาเพียงใด ก็คงพอจะใคร่ครวญเรื่องนี้จนกระจ่างแจ้ง

        ก็เหมือนที่บุตรชายกล่าวไว้คนตระกูลหลงเหล่านี้พาพวกเขาเข้าเมืองก็มิใช่สิ่งอื่นใดนอกจากหวังว่าพวกเขาจะไปก่อกวนพวกบ้านรอง ถึงแม้ว่าขาดพวกเขาไปพวกตนก็ยากจะหาเงินจ่ายค่าเข้าเมือง ทว่าท้ายที่สุดแล้วนี่เป็นเรื่องที่อีกฝ่ายวิงวอนขอความช่วยเหลือมาก่อน พวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องทำตัวต่ำต้อยแต่ประการใด

        เหล่าลูกจ้างทั้งสามคนเป็นผู้ที่คอยวิ่งเต้นทำธุระให้หลี่จ่างกุ่ยมาตลอดทั้งปีความสามารถในการอ่านสีหน้าคนนั้นยอดเยี่ยม ไฉนเลยจะมองไม่ออกว่าซูฉงกวงนั้นแสร้งขอบคุณ แต่ในใจกลับหยิ่งผยอง ในใจอดไม่ได้ที่จะเหยียดหยามอยู่บ้าง

        ถึงกระนั้นเขาก็เก็บงำสีหน้าไว้ได้มิดชิด เมื่อหันหลังกลับไป ก็เบ้ปากอย่างไม่สบอารมณ์ว่าแล้วก็ยื่นเงินจ่ายค่าเข้าเมือง นำกลุ่มคนผ่านประตูเมืองเข้าไปและแล้วก็ก้าวเท้าเข้าสู่ถนนสายต่างๆ ในเมือง

        สมาชิกตระกูลซูอดกลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่แม้แต่จ้าวเสี่ยวชุ่ยที่เดิมทีไม่ได้มีความคาดหวังต่อเมืองอวิ๋นเฉิงมากนักบัดนี้ยังคงอดใจไม่ได้ที่จะกวาดสายตามองซ้ายขวาสายตาละโมบโลดแล่นไปตามถนนกว้างใหญ่

        "ไปกันเถอะ ก่อนอื่นจะพาพวกท่านไปดูร้านอาหารของตระกูลซูก่อน" บุรุษผู้นั้นได้วางแผนไว้หมดแล้วว่าจะต้องทำอย่างไรคนจากตระกูลซูบ้านใหญ่เหล่านี้เมื่อได้เห็นว่าร้านอาหารนั้นมีการค้าขายที่เฟื่องฟูเพียงใดจะไม่คิดอยากได้บ้างเชียวหรือ?

        กระนั้นเขาก็อดกังวลไม่ได้ว่า พวกสมองกลวงเหล่านั้น พอเห็นร้านอาหารเล็กๆนั่นทำเงินเป็นกอบเป็นกำ อาจจะควบคุมความโลภในใจไม่ได้ จนก่อเรื่องขึ้นมาทันทีซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรอย่างยิ่ง

        แม้ตระกูลหลงจะไม่หวั่นเกรงต่อปัญหาและความวุ่นวายแต่หากเก็บงำเรื่องราวเช่นนี้มิได้ หากเล็ดลอดออกไปได้ ย่อมเป็นเรื่องดี

        "เมื่อพวกท่านได้เห็นแล้ว อย่าเพิ่งผลีผลามก่อเรื่อง พวกท่านคิดจะทำสิ่งใดรอให้พวกเราจากไปเสียก่อน ค่อยดำเนินการก็แล้วกัน"

        พวกเขาทั้งสามไม่อยากปะทะกับพายุลมแรงท้ายที่สุดแม่ลูกทั้งสามคนตระกูลซูเหล่านั้น มิใช่คนที่จัดการได้ง่ายๆการหาเรื่องใส่ตัวเปล่าๆ นั้นไม่คุ้มค่า

        เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้พวกซูฉงกวงก็พยักหน้าเห็นด้วยทว่าสุดท้ายแล้วพวกเขาจะรับฟังคำกล่าวนี้เข้าไปหรือไม่ ก็ไม่อาจทราบได้

        ทั้งสามจับได้ถึงความไม่จริงใจของพวกเขาพวกเขาสบตากันโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็พยักหน้าพร้อมกันอย่างเป็นเอกฉันท์

        นำพาคนทั้งหมดเดินลัดเลาะผ่านถนนหนทางมายังถนนอีกสายหนึ่ง ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ภัตตาคารซานไห่คนจากตระกูลซูบ้านใหญ่ก็ถึงกับตาลายเมื่อได้เดินมาถึงบริเวณภัตตาคารก็ยิ่งตะลึงลานกับแขกเหรื่อที่เดินเข้าออกประตูไม่ขาดสาย

        แม้จะได้ยินสามคนนั้นเล่าว่าร้านอาหารของบ้านรองกอบโกยเงินได้วันละแปดสิบตำลึงเป็นอย่างน้อยแต่ก็อดรู้สึกเคลือบแคลงสงสัยอยู่บ้าง จนกระทั่งได้เห็นเองกับตา

        ทว่าในยามนี้ที่ได้เห็นภาพบรรยากาศอันแสนคึกคัก พวกเขาจึงตระหนักอย่างถ่องแท้ว่ากิจการของร้านอาหารแห่งนี้เฟื่องฟูเพียงใด!

        เมื่อได้กลิ่นหอมที่ลอยมาจากร้านอาหารซูฉงกวงก็พยายามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากในใจก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มจินตนาการถึงชีวิตอันแสนสุขที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า

        เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของพวกเขาคนทั้งสามก็ขมวดคิ้ว ชายผู้นำจึงเอ่ยปากขึ้นก่อนว่า "เอาล่ะ ค่าเข้าเมืองพวกเราก็ช่วยพวกท่านออกให้แล้วในเมื่อตอนนี้ได้มาถึงในเมืองแล้ว พวกท่านทั้งครอบครัวก็จงวางแผนกันให้ดีคิดว่าจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร ก็ต้องเตรียมการไว้แต่เนิ่นๆ"

        กล่าวทิ้งท้ายด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะหวังดีชายผู้นั้นก็ยกเท้าขึ้นเตรียมจะจากไป ชายอีกคนที่อยู่ข้างหลังครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า "จริงด้วยถึงเมืองนี้จะน่าอยู่ แต่ทุกแห่งก็ไม่อาจขาดเงินทอง ปรารถนาชีวิตที่ดีก็ต้องดูแบบอย่างพวกเขาเหล่านั้น...”

        เขาผายมือไปทางภัตตาคารซานไห่จากนั้นก็ส่งยิ้มกว้างให้ แล้วเดินตามหลังชายผู้นำไปในที่สุด

        คนทั้งสามรีบหายเข้าไปในฝูงชนไม่นานก็ลับสายตา

        อย่างไรก็ตามซูฉงกวงและคนอื่นๆ กลับมิได้ร้อนใจอันใดในเมื่อตอนนี้คนทั้งครอบครัวของพวกเขาได้เข้ามาในเมืองแล้วการที่คนทั้งสามอยู่หรือไม่อยู่นั้นก็ไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือพวกเขาได้พบกับร้านอาหารที่บ้านรองเปิดแล้ว!

        สิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่นั้นก็คือเงินทอจำนวนนับไม่ถ้วน และอาหารที่กินอย่างไรก็กินไม่หมด ทั้งเนื้อปลาเนื้อหมู และอาหารป่ารสเลิศ!

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ซูฉงกวงก็ไม่อาจสงบจิตใจลงได้

        คนทั้งครอบครัวของพวกเขาไม่ได้กินเนื้อมานานมากแล้วไม่ต้องพูดถึงเนื้อเลย แม้แต่การกินอาหารให้อิ่มท้องก็ยังยาก!

        ตรงหน้าคือร้านอาหารเล็กๆที่คึกคักไปด้วยผู้คน ผู้คนมากมายหลั่งไหลมาเยือนเช่นนี้ รสชาติอาหารย่อมเป็นเลิศที่สำคัญ นี่เป็นร้านอาหารของคนตระกูลซู เข้าไปกินข้าวจะให้จ่ายเงินได้อย่างไร?

        เห็นได้ชัดว่าพวกพี่น้องซูต้าไฉก็คิดเช่นเดียวกัน ในบัดดลสายตาของพวกเขาก็จับจ้องกันพลันเข้าใจความหมายของกันและกัน แล้วจึงก้าวเท้าเดินไปยังทางเข้าร้านอาหาร

        เมื่อเห็นเช่นนั้นจ้าวเสี่ยวชุ่ยถึงแม้จะไม่เต็มใจอยู่บ้างอีกทั้งยังรู้สึกว่าท่าทีเช่นนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับจางอ้ายหลินนั้นช่างน่าอับอายยิ่งนักแต่นางก็ไม่มีหนทางอื่น ทำได้เพียงยกเท้าก้าวตามไป

        ทันทีที่ก้าวเข้าไปในภัตตาคารซานไห่ซูฉงกวงก็กวาดสายตาอันละโมบโลดแล่นไปโดยรอบจากนั้นในที่สุดก็ได้พบโต๊ะว่างที่มุมกำแพง

        ขณะนี้ซูอี้หว่านกำลังยุ่งกับการทำอาหารอยู่ในครัวจึงไม่ทราบสถานการณ์ที่อยู่ด้านหน้า ส่วนจางอ้ายหลินกำลังก้มหน้ารวบรวมบัญชีอยู่จึงยังไม่ได้สังเกตว่ามีคนเข้ามา

        แน่นอนว่าเหล่าลูกจ้างได้เห็นแล้วเมื่อสังเกตว่าการแต่งกายของคนเหล่านั้นซอมซ่อผิดปกติในทันทีจึงเกิดความลังเลขึ้นมา

        ไม่ใช่ว่าพวกเขารังเกียจคนเพียงแต่ว่าการแต่งกายของคนเหล่านั้น มิได้ดูเหมือนว่าจะสามารถจ่ายค่าอาหารได้

        เพราะกลัวว่าจะมีคนนอกเข้าจะมาหาเรื่องอีกลูกจ้างจึงยังตัดสินใจไม่ได้ ได้แต่เดินไปหาจางอ้ายหลิน