“ครูครับ ผมมีคำถาม” ออฟลุกขึ้นพูดต่อหน้าทุกคนในห้อง “ครูพูดอยู่ไม่เห็นเหรอ รู้จักกาลเทศะบ้้าง” ครูคณิตที่กำลังโมโหตวาดขึ้น ตอนนี้ทั้งห้องเหลือเพียงแค่ 2 เสียงที่กำลังโต้แย้งกัน
ออฟ: ทำไมถึงให้งานเยอะแบบนี้ล่ะครับ
ครู: แล้วไง ครูสั่งก็ควรทำให้ได้สิ
ออฟ: งานที่เยอะไม่ได้ช่วยพัฒนาอะไรพวกเราเลยนะครับ
ครู: การฝึกโจทย์ก็ทำให้คนแบบพวกเธอฉลาดขึ้นได้บ้างละกัน
ออฟ: ถึงแบบนั้นก็ควรให้มาพอดีๆ สิครับ แล้วครูก็ต้องสอนให้เข้าใจด้วยสิ
ครู: ว่าไงนะ? พวกเธอมันเข้าใจอะไรยากเอง ของง่ายๆ แค่นี้ก็ไม่เข้าใจ ต้องให้สอนอีกกี่รอบ สมัยครูเรียนลำบากกว่านี้ตั้งเยอะ
ออฟ: งั้นครูก็ต้องเก่งกว่าผมมากเลยสิครับ
ครู: เออสิ! มีครูที่ไหนโง่กว่านักเรียนกัน
“หึ” ออฟยิ้มออกมาหลังได้ยินครูคณิตพูดโดยไม่ทันคิดแบบนั้น ลินได้แต่นั่งมองเงียบๆ ที่โต๊ะของตนเท่านั้น “งั้นมาลองแข่งกับผมดูมั้ยครับ ถ้าครูทำโจทย์ที่ผมคิดได้ ครูก็ให้ผมติดศูนย์วิชาของครูได้เลย แต่ถ้าทำไม่ได้ ครูต้องให้ครูคนอื่นมาสอนพวกเราแทน ดีมั้ยล่ะครับ” หลังจากได้ฟังคำท้าของออฟ ก็เป็ธรรมดาที่ความโกรธของเขาจะมากกว่าเดิม การโดนนักเรียนของตัวเองท้าทายแบบนี้ปกติคงทำให้เขาลงโทษนักเรียนขั้นหนักไปแล้ว แต่ตอนนี้เป็สถานการณ์ที่ไม่ดีสำหรับเขาเสียเลย เพราะพึ่งพูดไปเมื่อกี้ว่าครูต้องฉลาดกว่านักเรียน แถมยังโดนนักเรียน 35 คนมองมาเป็ตาเดียว ถ้าไม่รับคงเสียหน้าแย่ นั่นคือสิ่งที่เขาคิด “ถ้าไม่กล้าก็ไม่เป็ไรครับ” เสียงพูดเบาๆ ของออฟทำให้ครูตัดสินใจทันที “ได้ แต่ถ้าครูทำได้ทุกคนในห้องต้องติดศูนย์ทุกคน! และจะไม่มีการแก้เกรดให้เด็ดขาด และเธอต้องเฉลยโจทย์ของตัวเองให้ถูกต้องตามหลักด้วย” และเมื่อได้ยินครูพูดดังนั้น ออฟจึงตอบกลับโดยไม่ลังเล “ได้ครับ เอาตามนั้นเลย” ก่อนจะเดินไปหน้าห้องและรับเอาปากกาเคมีจากมือครูคณิตที่จ้องหน้าเขม็งใส่เขา และเดินไปเขียนโจทย์ที่กระดาน
สิ่งที่ออฟเขียนไม่ใช่โจทย์ของเด็กมัธยมธรรมดา อาจเป็โจทย์ของเด็กมหาลัยด้วยซ้ำ ทำให้ครูคณิตที่เห็นถึงกับหน้าถอดสีไป “เื่นี้ครูยังไม่สอนนี่” ครูพูดกับออฟ “แต่ผมเรียนเื่นี้จบแล้วนะครับ ครูก็น่าจะเคยเรียนมาแล้วเหมือนกัน ทำไม่เป็เหรอครับ” ครูได้ยินออฟพูดดังนั้นก็เงียบไป แล้วจึงลองทำโจทย์ดู โดยใบหน้าของเขาดูกังวลกับโจทย์อย่างเห็นได้ชัด
ผ่านไปเกือบ 20 นาที ทั้งกระดานเต็มไปด้วยรอยปากกาเคมีที่ครูคณิตเขียนทด แต่ท้ายที่สุดก็ยังไม่ได้คำตอบ “ให้ผมเฉลยเลยมั้ยครับ” ออฟพูดขึ้นหลังเห็นว่าครูไม่มีท่าทีจะทำโจทย์ได้เลย “ได้! แต่ถ้าเธอเฉลยแล้วครูเช็คว่ามันผิดล่ะก็ ถือว่าเธอแพ้!” หลังได้ยินดังนั้นออฟจึงเดินไปที่กระดานเพื่อเขียนเฉลย
“เขียนวิธีทำแค่นี้ครูคงเข้าใจนะครับ” ออฟพูดขึ้นหลังเขียนเฉลยให้ครูดู “แต่จะลองเอาไปเช็คดูหลายๆ รอบก็ได้นะครับ ยังไงมันก็ถูกอยู่ดีนั่นล่ะ” ครูคณิตที่ได้ยินดูโมโหกว่าตอนแรก “เธอจำโจทย์กับเฉลยมาแต่แรกล่ะสิ! แบบนี้ครูเสียเปรียบั้แ่แรกชัดๆ ไม่ยุติธรรม! ถือเป็โมฆะ ครั้งนี้ครูจะตั้งโจทย์เอง” ครูท้าออฟอีกรอบ และตัดคำสัญญาแรกทิ้งลงไปดื้อๆ ทำให้คนในห้องดูไม่พอใจ แต่ออฟดูไม่เป็กังวลนัก “ได้ครับ เอาเลย” คราวนี้ออฟรับคำท้าของครู
“พอได้แล้ว” เสียงชายวัย 50 กว่าๆ พูดขัดทุกคนในห้องเรียนขณะนั้น เมื่อครูคณิตหันไปมองต้นเสียงจึงได้ร้องขึ้น “ท่านผอ.!? มาทำอะไรที่นี่ครับ” ผอ.กวาดตามองคนในห้องพร้อมกับรองผอ.ที่มาด้วยกัน “ผมได้รับแจ้งมาจากทั้งผู้ปกครองและตัวนักเรียนว่าคุณละเมิดสิทธิเด็ก เลยมาแอบดูการสอนของคุณ คาบนี้ไม่ต้องสอนแล้ว ตามผมมาที่ห้องเดี๋ยวนี้เลยครับ” ผอ.และรองผอ.เดินกลับออกไปทันทีที่พูดจบ ทิ้งไว้แต่ความเงียบของคนในห้องชั่วครู่ จนครูคณิตได้สติและพูดขึ้น “มาั้แ่เมื่อไหร่กัน…” ออฟจึงตอบกลับครูไป “ั้แ่ที่ผมเริ่มท้าครูครับ ตอนแรกรองผอ.มาแอบดูที่ประตูห้องด้านหน้าห้องก่อน แล้วผอ.ก็ตามมาตอนผมเขียนโจทย์เสร็จ” ครูคณิตที่ได้ยินก็เงียบ ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว และเดินออกจากห้องไปในที่สุด
“เยดดดด ออฟ อย่างห้าวเลยว่ะ” “หล่อเกินนน” “เอาครูไทยออกอีกสักคนหน่อย55555” หลังครูคณิตเดินออกจากห้องไม่ถึง 10 วินาที ทุกคนในห้องต่างชื่นชมออฟที่ทำให้ครูคณิตได้หน้าแตกออกจากห้องไปในที่สุด “555 ก็ครูทำผิดเองนี่ ถึงเป็ครูก็ต้องโดนลงโทษได้สิ” ออฟกล่าว ก่อนจะกลับไปนั่งโต๊ะตัวเอง ปล่อยให้เพื่อนๆ ทั้งห้องคุยกันเื่ครูกันต่อ
ลินถามออฟหลังเขาเดินมาถึงโต๊ะ
ลิน: ไปเรียนแคล1 มาตอนไหนน่ะ
ออฟ: เมื่อวาน
ลิน: …..
ออฟ: ก็พ่อฉันเป็ครูคณิตที่มหาลัยนี่นา มีหนังสือพวกนี้เต็มบ้านอยู่แล้ว แค่ไปหยิบมาอ่านเล่นๆ เอง
ลิน: นายดูเก่งขึ้นอีกแล้วนะ
ออฟ: ให้ฉันสอนมั้ยล่ะ
ลิน: … ไม่ล่ะ อ่านหนังสือเื่ที่จะสอบก่อนดีกว่า
ออฟ: พวกนั้นฉันก็ติวให้ได้ล่ะนะ
ลิน: อ่านหมดแล้วเหรอ?
ออฟ: ใช่
ลิน: ่นี้ดูขยันแปลกๆ นะ
ออฟ: เพื่ออนาคตน่ะ จะสอบเข้าม.4 แล้วด้วย
ลิน: นายบอกอยากเป็ตำรวจนี่ ออกกำลังกายบ้างก็ดีนะ
ออฟ: เปลี่ยนใจแล้วล่ะ ฉันไม่ชอบงานราชการเท่าไหร่ ฉันอยากจัดการพวกที่ทำผิดแต่มีอำนาจให้หมดไปมากกว่า แบบที่พวกตำรวจจัดการเองไม่ได้ แล้วต้องหันมาพึ่งฉันไง เพราะงั้นเลยต้องมีความรู้รอบด้านให้มากที่สุด
ลิน: แล้วจะเป็อะไรล่ะ
ออฟ: รู้แล้วไม่ต้องไปบอกใครล่ะ
ลิน: … อืม
ออฟ: นักสืบน่ะ
To be continued…
441
