รักนี้จบที่ใคร(Love Is Who?)

     ทันทีที่รู้ว่าคนข้างๆที่นอนด้วยเมื่อคืนไม่ใช่เล็ก กอล์ฟรีบวิ่งตาเหลือกไปใส่เสื้อผ้าแล้วรีบสับขาวิ่งลงมาจากบนห้องของเเตงไทย เเต่จังหวะไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่เมื่อลงมายังไม่ทันจะก้าวลงพ้นบันได แม่เเตงไทยก็เข้ามาเห็นพอดี

      "อะไรกันน่ะ แกนี่…เอ้าว่าที่ลูกเขยยัยบัวไม่ใช่หรอ มาทำอะไรที่บ้านฉันเนี้ย อ่าวนั่น..แตงไทยแกสองคนขึ้นไปทำอะไรบนนั้น"

      "แม่จับไว้ มันจะฟันหนูแล้วทิ้ง!" แตงไทยที่กำลังวิ่งตามหลังกอล์ฟลงมา ตะโดนให้ผู้เป็นแม่ขวางกอล์ฟ ด้านผู้เป็นแม่ก็ไม่รอช้าสวนหมัดตรงเข้าเต็มๆหน้าจนกอล์ฟสลบคอพับลงไปกองที่ราวบันได เเตงไทยที่วิ่งลงมาติดๆก็รีบประคองตัวกอล์ฟไว้เพื่อไม่ให้ศีรษะกอล์ฟฟาดกับราวบันได

      "แม่!!เล่นเเรงไปรึเปล่า เเตงบอกแค่ให้ขวางไว้"

      "ขวางยังไงล่ะ ก็ฉันคิดไม่ทันนี่นา แล้วนี่แกจะบอกฉันได้รุยังว่าทำไมลูกเขยยัยบัวถึงมายุที่นี่"

      "ลูกเขยบ้าอะไรแม่ยัยเล็กมันไม่ได้ชอบผู้ชายแม่ก็รู้ อีกอย่างตอนนี้คุณกอล์ฟเค้าเป็นผัวเเตงแล้วแม่"

      "ฮ้ะ!!นี่แกอย่าบอกนะว่าเมื่อคือ…!!!"

      "ใช่..หนูเจอคุณกอล์ฟเมื่อคืนที่ผับน่ะแม่ ก็เลยพามากินต่อที่บ้าน แม่อย่าเพิ่งถามอะไรมากเลย มาช่วยพยุงไปนั่งก่อนเถอะ ตื่นมาเนี้ยมีโวยวายเเน่ๆ!" แม่กับเเตงไทยช่วยพยุงตัวกอล์ฟไปนั่งพักเพื่อรอให้เค้าฟื้น ในขณะที่อีกฟากฝั่งนึงนั้น คู่รักใหม่ก็กำลังนั่งทานข้าวด้วยกันอยู่

      "อร่อยไหมครับ?"

      "ก็กินได้ค่ะ พี่พิมอิ่มแล้วหรอคะ?"

      "อิ่มแล้ว อิ่มตั้งเเต่เห็นหน้าตัวเองแล้ว เค้าไม่เคยคิดเลยนะว่าคนที่เค้าเจอในเฟสบุ๊ควันนั้นจะได้มาอยู่ด้วยกันในวันนี้ ขอบคุณนะครับ"

      "ขอบคุณเรื่องอะไรคะ?"

      "ก็ขอบคุณที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตเค้าไง อ่อ..เค้ามีอะไรจะให้ หลับตาก่อนสิ"

      "อะไรอ่ะ?"

      "หลับตาสิ"

      "ถ้าหลอกหอมแก้มจะตบหัวทิ่มส้มตำเลยนะ!"

      "ไม่หลอกๆ..หลับตาเร็ว..ตื่นเต้นๆ" เล็กมองหน้าพิมด้วยความสงสัย ก่อนจะค่อยๆหลับตาลง เสียงที่เล็กได้ยินคือเขากำลังค้นหาอะไรบางอย่างในกระเป๋า จากนั้นก็ได้ยินเสียงฉีกถุงหรือกระดาษบางอย่าง

      "อ่ะ..ลืมตาได้แล้วครับ"

      "มือถือ?...ทำไมคะ?"

      "เอ้าก็เค้ารู้มาว่าตัวเองไม่มีมือถือใช้ เค้าก็เลยซื้อมาให้?"

      "ทำไมไม่ซื้อให้ตัวเองแล้วเอาเครื่องเก่ามาให้เล็กใช้ละคะ"

      "ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ตัวเองใช้เครื่องใหม่ดีแล้ว เดี๋ยวเค้าใช้เครื่องเก่าเอง ถึงมันจะเก่าไปบ้าง เเต่รับรอบว่าโทรหาที่รักติดเเน่นอนครับ"

      "เพ้อเจ้อ!!กินข้าวต่อดีกว่า"

      "งุ้ยๆ..มีเขิน แอบเห็นนะ..เค้าเมมเบอร์เค้าไว้ให้แล้วนะ คิดถึงเมื่อไหร่โทรมาได้ตลอดๆเลยนะครับ จุ๊บๆ"

      "กินข้าวเลย..พูดมากจริง เอ้อว่าเเต่วันนี้พี่พิมค้างที่นี่ปะคะ?"

      "อ่อ น่าจะไม่นะ เพราะพรุ่งนี้มีสอบแก้ ต้องไปศูนย์การเรียนแต่เช้าอ่ะ กินข้าวเสร็จน่าจะกลับเลย จริงสิ..ลืมบอก สิ้นเดือนนี้เค้าจะได้มาฝึกงานที่นี่ละนะและก็หวังว่าเจ้าของห้องจะยินดีต้อนรับหมาย้อยตัวนี้นะครับ งุ้ยๆ"

      "ถ้าจะมาอยู่ต้องจ่ายค่าเช่าด้วยนะ"

      "ยินดีจ่ายทั้งชีวิตเลยครับ^-^" ทั้งคู่พูดคุยกันท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวนไปด้วยความสุข นี่แหละคือสิ่งที่เล็กขวนขวายหามันมาตลอด มาถึงตอนนี้เธอก็คิดว่า เธอคิดไม่ผิดจริงๆที่เลือกเดินออกมา หลังจากทานข้าวเสร็จพิมก็เอาจานไปล้างและจัดการเก็บกวาดห้องให้เรียบร้อย เล็กเก็บกระเป๋าให้และเดินมาส่งหน้าห้อง

      "ขับรถดีๆนะคะ"

      "ยังไม่อยากกลับเลยอ่ะ ไอ้สอบแก้บ้านี่ก็ ทำไมต้องมาสอบพรุ่งนี้ด้วยนะ เลื่อนไปหน่อยไม่ได้รึไง ชิ!"

      "อยาางอแงสิคะ ลืมแล้วหรอว่ายิ่งแก้เสร็จเร็วก็ยิ่งจะได้มาฝึกงานเร็ว พอมาฝึกงานก็จะได้เจอกันทุกวันไงคะ…"

      "จริงๆด้วยและก็อาจจะได้มากกว่าการเจอหน้ากัน..อิอิ"

      "ทะลึ่ง!!"

      "อะไร!..เค้าหมายถึงนั่งทานข้าวด้วยกันต่างหากล่ะ คิดไรน่ะ ฮึ?"

      "เปล่าคิดซะหน่อย ไปได้แล้ว เดี๋ยวดึกค่ะ"

      "ครับ..เดี๋ยวถึงแล้วจะโทรหานะครับ"

      "ได้ค่ะ..ขับรถดีๆนะคะ.."

      ".........^=^......"

      "อ้าว ทำไมยังไม่ไปล่ะคะ แล้วนี้ยิ้มอะไร?"

      "ยัง..ไม่ได้…หอม..แก้ม..แฟนเค้าเลย..ขอหอมหน่อยสิครับ" เล็กรู้สึกหน้าร้อนผ่าวเมื่อพิมทำท่าอายๆและพยายามจ้องตาเพื่อให้เล็กเห็นใจ ทั้งคู่หลุดยิ้มและขำออกมาพร้อมๆกับจ้องตากัน ก่อนที่เล็กจะรีบปิดประตูห้องแก้เขิน พิมเองก็ยืนยิ้มไม่หุบเลย ครั้งนี้เขาอาจจะพลาดการหอมแก้มเเต่ครั้งหน้าเขามั่นใจว่าจะไม่พลาดเเน่ๆ พิมพ์แบกกระเป๋าสะพายบ่าและเดินลงบันไดไปอย่างกรุ้มกริ่ม ซึ่งในขณะนั้นเล็กก็ยังคงแอบมองดูและส่งยิ้มให้อยู่ด้านหลัง 

      "คนบ้า!! ทำไมชอบทำให้ใจเต้นเเรงอยู่เรื่อยเลยนะ งื้อ!!" ขณะที่คู่รักคู่หนึ่งกำลังปลูกต้นรักอย่างสด เเต่อีกคู่กลับเริ่มต้นด้วยการไม่ได้รัก กอล์ฟฟื้นขึ้นมาด้วยอาการมึนงง ข้างกายเขานั้นมีคิมยื่นยาดมให้และถัดมาก็มีแม่ของแตงไทยและเเตงไทย กำลังนั่งมองเขาอยู่

      "ฟื้นแล้วหรอจ้ะลูกกอล์ฟ เมื่อกี้แม่ขอโทษนะ แม่ไม่ได้ตั้งใจ"

      "คิม..พาฉันกลับ เดี๋ยวนี้!!"

      "เดี๋ยวสิคะ คุณลืมอะไรไปแล้วรึไง คิดจะฟันแล้วทิ้งงั้นหรอ เดี๋ยวแม่งก็เเฉซะหรอก"

      "เธอต้องการอะไร เงินหรอ..คิมไปจัดการ!"

      "ไม่ต้อง!! เเตงไม่ได้ต้องการเงิน เเตงต้องการคุณ ตั้งเเต่นี้ต่อไปคุณจะไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งเกี่ยวกับใครทั้งนั้น เพราคุยต้องเเต่งงานกับเเตง!"

      "....!!??ว่า..ว่า..ไงนะ!..เเต่ง..เเต่งงานกับเธองั้นหรอ?"

      "ใช่ค่ะ คุณต้องแต่งงานกับเเตง ไม่งั้นเเต่งจะเอาเรื่องนี้ไปบอกแม่บัวแล้วหลังจากนั้นคุณก็จะกลายเป็น….ผัวเเตงอย่างสมบูรณ์!"

      "มันเกิดอะไรขึ้นครับคุณกอล์ฟ?"

      "เธอรู้จักแม่บัวได้ยังไง"

     "เอ้า!!ก็ลองโผล่หัวออกไปนอกหน้าต่างดูสิ จะได้รู้ว่าบ้านอีบัวมันอยู่ถัดจากบ้านฉันไปไม่กี่หลังนี่เองยังไงล่ะ คุณว่าที่ลูกเขย!"

     "อะ..ไร..นะ.."

     "ใช่ค่ะ เเตงอยู่หมู่บ้านเดียวกับเล็กและที่สำคัญกว่านั้นคือบ้านใกล้กันด้วย..โลกกลมใช่ไหมล่ะค่ะ" กอล์ฟอึ้งทึ้งพูดอะไรไม่ออก เขาได้เเต่วิ่งไปส่องดูทางหน้าต่างและก็เห็นว่าแม่บัวกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านพอดี ถ้าขืนแม่บัวเจอตัวเขาตอนนี้ พันธะสัญญาที่เกี่ยวข้องกับเล็กก็จะจบลงทันทีโดยที่กอล์ฟจะต้องเป็นฝ่ายผิดไปเอง ซึ่งเขาจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นแน่….