ข้าเกิดใหม่ในร่างเถ้าแก่เนี้ยใจร้าย

   เ๹ื่๪๫ ข้าเกิดใหม่ในร่างเถ้าแก่เนี้ยใจร้าย

        ตอนที่8 อยากได้นายหญิงผู้นี้

              ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์

มู่หยวนซีและแม่นมฟางหรงได้เดินตามหลังกันออกมาทางด้านปลีกซ้ายของจวน เพื่อมุ่งตรงไปที่หอนอนของอากงเพื่อจะได้พาชายชราเดินออกมายังโต๊ะอาหารเพื่อจะกินอาหารเย็น เย็นนี้

แม่นมฟางหรงเดินมาหยุดลงตรงหน้าประตูบานใหญ่ บานหนึ่ง แล้วเคาะเบาๆ สามครั้งเพื่อเป็๞สัญญาณให้คนข้างในห้องรู้ว่ามีคนมาหา ทันทีที่ทั้งสองเข้าไปหยุดยืนอยู่ในห้องกว้างเบื้องหน้า มู่หยวนซีก็เจอเข้ากับชายชราท่าทางใจดีคนหนึ่ง ใบหน้าของชายชราเหี่ยวย่นตามวัย แต่ยังมีรอยยิ้มใจดีอยู่เป็๞นิจ

ชายชราทันทีที่มองเห็นมู่หยวนซีหลานสะใภ้คนโปรด ท่านก็ส่งรอยยิ้มสดใสทักทายนาง พร้อมกับคำถามที่หลุดออกมาจากปากหนาทันทีว่า

"เ๯้าหายหน้าไปไหนมาเสียหลายวันเลยมู่หยวนซี ไม่เห็นแวะเข้ามาหาข้าบ้าง พอข้าถามเ๯้าป่ายถิวเชียวสามีของเ๯้า เ๯้านั่นก็บอกข้าแค่ว่าเ๯้าไม่ค่อยสบาย แล้วนี่เ๯้าหายดีแล้วงั้นหรือ?"

"ข้าหายดีแล้วเ๯้าค่ะอากง มาเ๯้าค่ะ เดี๋ยวข้าช่วยพยุงท่านเองนะเ๯้าค่ะ วันนี้ข้าเข้าครัวเอง วันนี้ข้ามีข้าวต้มปลาจะให้อากงลองชิมรสมือของข้าด้วยนะเ๯้าค่ะ"

"โอ้! วันนี้เ๯้าเข้าครัวเองเลยรึ ดีจริงๆ ไปๆ ข้าซักจะหิวแล้วสิ เรารีบไปกันเถอะ เ๯้าไม่ต้องมาพยุงข้าหรอกข้าเดินไหว แค่นี้เองสบายมาก" ว่าพร้อมโบกมือ เพราะเห็นว่ามู่หยวนซีกำลังจะเข้ามาช่วยพยุงกาย

แล้วทั้งสามคนก็เดินเข้ามาในห้องอาหาร ที่ตอนนี้ป่ายถิวเชียวนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงที่นั่งรออยู่ก่อนหน้าบนเก้าอี้ ทันทีที่เห็นอากงเดินเข้ามา ป่ายถิวเชียวก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกมารับอากง แล้วพยุงให้ชายชรานั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวที่อยู่ด้านหัวโต๊ะ แล้วเขาค่อยกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมในตำแหน่งเดิมของตน

"ตักข้าวได้แล้ว" ป่ายถิวเชียวหันไปสั่งหญิงรับใช้สองคนที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ก่อนหน้า แต่มู่หยวนซีกลับพูดขัดขึ้นว่า

"ไซซี เหยียนเฟ่ย เ๯้าสองคนไม่ต้องอยู่ปรนนิบัติพวกข้าหรอก เ๯้าเมื่อยมาทั้งวันแล้ว พวกเ๯้าไปกินข้าวกินปลากันไป ข้าวต้มข้าแบ่งไว้ในหม้อบนเตาอีกใบแล้ว เ๯้าไปเรียกคนงานผู้ชายข้างนอกมากินพร้อมกันเลยน่ะ เ๯้าบอกพวกเขาไปเลยว่านายหญิงสั่ง ตอนนี้มันยามโหย่ว (17.00น.) เข้าไปแล้ว จะทำอะไรนักหนาบอกทุกคนให้พักกันได้แล้ว ไปกินข้าวอาบน้ำพักผ่อนซะ ไว้วันพรุ่งค่อยทำใหม่ก็ได้"

"ได้ยังไงกันเล่ามู่หยวน บางคนงานยังไม่เรียบร้อยเลยน่ะ"

"ใจคอท่านจะใช้งานพวกเขาไปถึงไหนกัน หึ! คนงานให้ท่านเขาเริ่มทำงานกันกี่ยามกัน"

"แต่เช้า"

"เเต่เช้าของท่านคือเวลาเท่าใด?"

"ยามอิ๋น"

"มันดึกไป ข้าว่าลดลงมา ยามเหมา น่าจะเหมาะสมกว่า"

"ได้ยังไงกันล่ะ"

"แล้วท่านเองน่ะตื่นกี่ยามกันเ๯้าค่ะ?"

"ยามเฉิน"

"นั่นไง ทีท่านเองยังตื่นตะวันขึ้นสายโด่ง แล้วคนงานในจวนของเราก็ทำงานหนักกันทุกคน พวกเขาก็คงอยากพักร่างกายกันบ้าง งั้นเอาตามที่ข้าว่าเลยนะ เริ่มงานยามเหมา เลิกงานยามโหย่ว ไปแจ้งทุกคนตามนี้ได้เลยน่ะ"

"ได้ยังไงกันล่ะมู่หยวนซี"

"เอาตามที่มู่หยวนซีว่านั่นแหละดีที่สุดแล้วเ๯้าป่ายถิวเชียว อากงเห็นชอบด้วย อากงอนุญาต"

"ไป๊!! ไปทำตามที่นายหญิงสั่งนั่นแหละดีแล้ว" อากงพูดสำทับอีกแรง ทำให้ทั้งไซซีและเหยียนเฟ่ยต่างยิ้มแก้มแทบแตกเพราะความดีใจ

มู่หยวนซีรีบลุกขึ้นยกชามข้าวต้มมาตักลงในชามทั้งสี่ใบ แล้ววางลงบนโต๊ตรงหน้าทุกคน แต่เก้าอี้อีกตัวไม่มีผู้ใดนั่งสักคน

"มีสามคน ตักสี่ชาม แล้วอีกชามเ๯้าตักให้ผู้ใดกัน"ป่ายถิวเชียวที่รู้สึกเหมือนโดนหักหน้าเ๹ื่๪๫คนงานเอ่ยถามออกมาอย่างนึกสงสัยในการกระทำของมู่หยวนซีที่พึลึกเข้าทุกวัน

"คนนี่ไงเ๯้าค่ะ" ชี้นิ้วไปทางแม่นมฟางหรงที่ยืนอยู่ไม่ห่าง

"ไม่มได้เ๯้าค่ะ ข้าน้อยต้องไปกินในครัวกับเด็กๆ ข้าน้อยร่วมโต๊ะไม่ได้เ๯้าค่ะ"

"ทำไมหรือ?"

"พวกท่านเป็๞นาย ส่วนข้าน้อยเป็๞บ่าวรับใช้ ไม่ได้ ไม่งามเ๯้าค่ะ"

"แล้วผู้ใดเป็๞คนเลี้ยงท่านป่ายถิวเชียว ข้าขอถามหน่อย"

"ข้าน้อยเลี้ยงเองเ๯้าค่ะ"

"นั่นล่ะ ผู้ใดเลี้ยงข้านับเป็๞แม่หมด เช่นนั้นกินร่วมโต๊ะได้หรือยัง? หึ!"

"นั่งเถอะฟางหรงข้าไม่ถือ" อากงพูดสนับสนุนขึ้นมาอีกคน คราวนี้แม่นมหันมาทางป่ายถิวเชียวทำนองขอความช่วยเหลือ แต่ชายหนุ่มกลับพยักหน้าอนุญาตอีกคนหน้าตาเฉย ทำให้แม่นมจำใจต้องหย่อนก้นลงบนเก้าอี้อีกตัวอย่างขัดไม่ได้ แต่นางกลับนั่งตัวแข็งเทื่อเป็๞ท่อนไม้

"จะเกร็งทำไมกันเ๯้าค่ะแม่นม"

"ข้าน้อยกลัวขี้กลากขึ้นหัว"

"มีที่ไหนกันขี้กลาก แม่นมไม่ได้สกปรกขนาดนั้นเสียหน่อย"

"กินเถิดข้าวต้มเย็นหมดแล้ว" คราวนี้อากงได้เอ่ยขึ้นมาบ้าง เพราะดูท่าสองคนนี้จะถกเถียงกันอีกนาน

แล้วบนโต๊ะก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก จนทั้งสี่คนกินข้าวจนอิ่มหมด อากงได้เอ่ยชมข้าวตั้มปลาหม้อนี้ไม่ขาดปากเลย

"อร่อยมากเ๯้ามู่หยวนซี ไม่มีกลิ่นคาวของปลาเลย แถมผัดผักบุ้งของเ๯้าก็กรอบหวานมาก วันนี้ข้ากินข้าวอร่อยเป็๞พิเศษ แต่ข้าคงต้องขอตัวก่อน " 

จนอากงเดินออกจากโต๊ะอาหารไป โดยที่มีแม่นมฟางหรงเดินไปส่งในหอนอน จนในห้องอาหารจึงเหลือแค่มู่หยวนซี ที่กำลังเก็บถ้วยชามเตรียมเอาไปล้าง และป่ายถิวเชียวที่นั่งมองมู่หยวนซีด้วยสายตาแปลกๆ ทำเอาหญิงสาวร้อนๆ หนาวๆ อย่างบอกไม่ถูก

"วันนี้เ๯้าปั่นหัวใครต่อใครด้วยมารยาหญิงชั้นยอด จนทุกคนโอนเอียงมาทางเ๯้ากันหมด แล้วดูสิมือสวยๆ ของเ๯้าที่ไม่เคยหยิบจับอะไรมาก่อนสักครั้ง ตอนนี้มันด้านไปหมดแล้ว เ๯้าไม่ต้องฝืนตัวเองก็ได้มู่หยวนซี อย่าเสแสร้งไปหน่อยเลย เเสดงตัวตนที่แท้จริงของเ๯้าออกมาได้เลย ว่าคนอย่างเ๯้าชั่วช้าเพียงไหน" ว่าพร้อมกับจับมือบางมาพลิกซ้ายพลิกขวาดู

"ข้าเปล่านะ ข้าไม่ได้แกล้งทำเพื่อให้ใครมาเข้าข้างข้า ข้าทำมันออกมาจากใจของข้าจริงๆ"

"ในเมื่อเ๯้าแสดงเก่งทุกบทบาทขนาดนี้ ข้าเองอยากรู้แล้วสิ ว่าไอ้เ๹ื่๪๫บนเตียงของเ๯้าจะเก่งขึ้นหรือไม่ คืนนี้เ๯้าอย่าชักช้าอย่าต้องให้ข้าต้องรอนาน แล้วอย่าให้ข้าต้องลงมาตามที่ห้องเก็บของหอนอนรังหนูของเ๯้า" ว่าพร้อมกับเดินกระแทกเท้าออกไป

ห้องครัว

มู่หยวนซีที่เดินยกถ้วยชามเข้ามาข้างใน ที่ตอนนี้คนงานเกือบสิบคน ต่างนั่งล้อมวงกันกินข้าว พร้อมกับสนทนากันถึงเ๹ื่๪๫เวลาทำงาน- เลิกงานที่นายหญิงของจวนแจ้งเปลี่ยนเวลาใหม่หมด ทำเอาคนงานทุกคนพอใจกันมาก 

"นายหญิงยกมาเองทำไมเ๯้าค่ะ"

"ข้าทำได้ ไม่ได้หนักหนาอะไร พวกเ๯้ากินตามสบายเถิด เดี๋ยวจานชามพวกนี้เดี๋ยวข้าล้างเองได้" ว่าออกมาทำเอาทุกคนอึ้งอีกรอบ

เพราะต่างก็รู้ถึงความไม่เอาไหนของนายหญิงเมื่อครั้งก่อน แล้วที่อึ้งครั้งที่สองคือท่าทางที่ล้างจานของนายหญิงพร้อมกับจับจานกระเบื้องเช็ดแล้วคว่ำเอาไว้ดูคล่องแคล่วไปเสียหมด 

"อ้าวทุกคนมัวแต่อ้าปากค้างกันเช่นนั้น ระวังแมลงวันจะบินเข้าปากนะ วันนี้ข้าต้องรีบไปก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะตื่นแต่ย่ำรุ่ง มาทำกับข้าวให้ทุกคนกินกันอีก ไซซีจวนเรามีข้าวเหนียวหรือไม่?"

"มีเ๯้าค่ะนายหญิง"

"ดีเลย เเช่ให้ข้าเลยน่ะ เอาให้นึ่งได้หวดหนึ่ง เดี๋ยววันพรุ่งข้าจะจี่ข้าวจี่ให้ทุกคนกินกัน แต่ตอนนี้ข้าต้องขอตัวก่อน ข้าไปแล้วน่ะทุกคน" แล้วเดินออกไปเลย ทำเอาทุกคนต่างมองหน้ากัน แล้วพูดแข่งกันออกมาเป็๞เสียงเดียวกันหมด

"มันใช่นายหญิงจริงๆ รึ นางทำไมใจดีจนข้ากลัว "

"กลัวนางทำไมหรือ รึว่าพวกเ๯้าอยากได้นายหญิงคนเดิมกันหะ!!"

"ปะ เปล่า!! ข้าจะเอานายหญิงคนนี้"สรุปคืออยากได้นายหญิงคนนี้กันหมด

☆☆☆ คนงานตกหลุมแล้วน่ะ แล้วนายท่านละจะโดนตกด้วยไหม