ฟ้า :ห้ะ ใคร ?
นีน่า :เบน เด็กช่างไฟคนนั้น (ทำหน้าเศร้า)
ฟ้า :มึงไปคุยกับมันตอนไหน ทำไมพวกกูไม่รู้
นีน่า :สักพักแล้ว แต่ไม่ได้บอกใครกลัวพวกมึงว่า
ฟ้า :แล้วอกหักยังไง
นีน่า :ยื่นมือถือให้ฟ้าดู
ฟ้า :เลว ! กล้ามากมาหรอกเพื่อนกู แก้วรู้ยัง ?
นีน่า :ยัง ไม่กล้าบอกมัน กลัวมันว่า
แก้ว : (เดินเข้ามา) ดูไรกันอ่ะ (หยิบโทรศัพท์จากฟ้าไปดู)
แก้ว :มึงคุยกับมันหรอ (หันมาถามนีน่าด้วยสีหน้าที่โกรธมาก)
นีน่า :(พยักหน้า)
แก้ว: กล้ามานะ มาหลอกเพื่อนกู(แก้วเดินเข้าไปที่โรงอาหาร ที่โต๊ะของเบน)
แก้ว :เป็เหี้ยไรมากป่ะถึงมาหลอกเพื่อนกูอ่ะ (ะโใส่หน้าเบน)
เบน :อะไรของคุณครับ ผมไปทำอะไรเพื่อนคุณ?
ธัน,เมย์,ไอซ์: (เข้าไปดึงแก้วออกจากโรงอาหาร)
ฟ้า :แก้ว มึงใจเย็นก่อน อย่าไปมีเื่เดี๋ยวอาจารย์มาเห็นแล้วจะเป็เื่ใหญ่
ทั้ง 6คนเดินกลับขึ้นมาบนห้องเรียน แล้วนั่งสอบปากคำนีน่า
แก้ว :ั้แ่เมื่อไหร่
นีน่า :หลังจบกีฬาสี
แก้ว :แล้วทำไมไม่บอก มีใครรู้เื่ไหม(หันไปมองเพื่อนอีก 4 คน)
ธัน,เมย์,ไอซ์,ฟ้า: ส่ายหัวพร้อมกัน
นีน่า :กูไม่ได้บอกใครเลยตอนแรกแค่จะคุยขำๆเฉย แต่ดันรู้สึกจริงขึ้นมา
แก้ว :เคยไปไหนด้วยกันไหม
นีน่า :ไม่เคย คุยแชทอย่างเดียว เจอกันเต็มที่ก็ที่ร้านน้ำแต่ไม่ได้คุยอะไรกัน แค่มองหน้ากันเฉยๆ
แก้ว :ตกลงเป็แฟนกันยัง
นีน่า :กำลัง...มันมาขอคบเมื่อวานแต่ยังไม่ได้ตอบอะไรก็มาเจอเื่วันนี้ก่อน
แก้ว :ก็ยังดี อย่าให้มีแบบนี้อีกนะ จะคุยกับใครก็บอกอย่าทำแบบนี้อีก
นีน่า :รู้แล้ว ไม่กล้าโกหกแล้ว
ฟ้า :เพราะพวกเราเป็ห่วงแกนะ ถึงทำแบบนี้
นีน่า :ขอโทษนะทุกคน (ทั้ง6คนกอดกัน)
หลังจากจบเป็หาเื่ของเบน ทั้ง 6คนก็ยังคงสนิทกัน จนวันจบปีการศึกษาที่ 2 ฟ้าก็ต้องย้ายกลับไปเรียนที่ต่างจังหวัดส่วนไอซ์ย้ายไปเรียนอีกสาขานึง ทุกคนก็ค่อยๆเริ่มห่างกันไป
เปิดภาคเรียนปี 3
แก้ว :เทอมนี้ก็ต้องฝึกงานแล้วเราไปฝึกที่ไหนดี
เมย์ :กูกับธันว่าจะไปสมัครสำนักงานบัญชีแถวๆบ้านกูดู
นีน่า :แก้ว มึงไปสมัครศูนย์รถกับกูป่ะตรงตลาดใหญ่เนี่ย (หันไปถามแก้ว)
แก้ว :เอาดิ มึงไปไหนก็กูไปหมดแหละ
ทั้ง 4คนแยกย้ายกันไปสมัครฝึกงาน ตามที่คุยกันไว้นีน่ากับแก้วได้ฝึกงานที่ศูนย์รถด้วยกัน ส่วนเมย์กับธันก็ได้ฝึกงานที่สำนักงานบัญชีใกล้บ้านเมย์ทั้ง 4 คนตั้งใจเรียน ทั้งใจฝึกงาน เพื่อหวังว่าเราทั้งหมดจะได้เรียนต่อในระดับต่อไปด้วยกันทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งถึงวันที่ทุกคนกลับมาเรียนต่อในภาคเรียนสุดท้ายของการศึกษา
เสียงโทรศัพท์นีน่าดังขึ้น
(เมย์)
ว่าไงค่ะ สาวววว
“มึงอยู่ไหน”
วิทลัยดิ มึงอ่ะจะมาได้ยังบ้านก็อยู่แค่เนี่ย
“แก้วมันเป็ไร”
เป็ฝี เมื่อวานมันบอกอยู่
“มึงเข้าไปดูหน้าFaceมันหรือยัง ไปดูเดี๋ยวนี่เลยนะกูกำลังรีบไป” เมย์พูดด้วยน้ำเสียงใก่อนจะวางสาย
เสียงโทรศัพท์นีน่าดังขึ้น
(ท้อปแฟนแก้ว)
“น่าแก้วโดนรถชน !”
ที่ไหน (นีน่าตอบด้วยเสียงที่ใ)
“ในซอยบ้านรถกระบะตัดหน้า แก้วเบรกไม่ทัน ตอนนี้รถโรงบาลมารับไปแล้ว , เจอกันที่โรงบาลนะ”
ได้ๆเดี๋ยวรีบไป (นีน่าวางสายก่อนจะทักไปบอกเพื่อนคนอื่นให้ไปเจอกันที่โรงพยาบาล)
ณ โรงพยาบาล
นีน่า :แม่ค่ะ แก้วเป็ไงบ้าง ?(นีน่าเดินเข้าไปหาแม่)
แม่แก้ว : ยังไม่ออกจากห้องฉุนเฉินเลยลูก(เสียงร้องไห้)
นีน่า :แก้ว ต้องไม่เป็ไรค่ะแม่ (ยืนปลอบแม่)
เมย์ : แก้วเป็ไงบ้างมึง(เมย์เดินเข้ามาพร้อมธัน)
นีน่า :หมอยังไม่ออกมาเลย (น้ำตาเริ่มไหล)
พยาบาลเดินออกมาจากห้องฉุนเฉิน
พยาบาล : ญาติคุณแก้วเชิญด้านในค่ะ (ครอบครัวแก้วเดินตามพยาบาลเข้าห้องฉุกเฉินไป)
2 ชั่วโมงผ่านไป (พี่สาวของแก้วเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน)
พี่สาวของแก้ว : เด็กๆหมอแจ้งว่าแก้วมีเปอร์เซนต์รอดแค่ 20 % นะ ตอนนี้แก้วไม่รู้สึกตัวแล้วเข้าไปหาได้นะ
ทุกคนร้องไห้เมื่อได้ยินที่พี่สาวของแก้วบอก แล้วเดินตามเข้าไปในห้องฉุกเฉินหลังทุกคนได้คุยกับแก้ว แก้วก็จากทุกคนไปอย่างสงบ จากเหตุการณ์นั้นทุกคนเสียใจมากที่สูญเสียแก้วไป แต่ทุกอย่างก็ต้องดำเนินต่อทุกคนช่วยกันจัดงานศพแก้วให้ออกมาดีที่สุด หลังจากจบงานศพแก้วทั้ง3คนก็กลับมาเรียนเทอมสุดท้ายก่อนจบการศึกษา
ธัน :โปรเจค อาจารย์ให้จับคู่ทำ 2 คนเราจะเอาไงกันดี
เมย์ :ขออาจารย์ทำ 3 คนได้ไหม
นีน่า :ไม่ได้หรอก เอางี้ มึง 2คนอยู่ด้วยกันไป เด้ะกูไปหาคู่ใหม่เอง
เมย์ :เอาแบบนั้นหรอ ?
นีน่า :อืม เอาแบบนี้แหละตอนแรกเราก็จับคู่กันแบบนี้อยู่แล้วหนิ มึง 2 คนคู่กัน ส่วนกูคู่กับแก้ว
ธัน :คิดถึงแก้วเนอะ (น้ำตาเริ่มไหล)
เมย์ : หยุดเลยนะเดี๋ยวก็ร้องตามกันหมด
ธัน :ไม่ร้องก็ได้ (เช็ดน้ำตา)แล้วน่าจะคู่กับใครละ
อิ้ง (เพื่อนร่วมห้อง) :โทษทีนะ ใครขาดคู่ป่ะ เรายังไม่มีคู่
นีน่า :เรายังไม่มีคู่ มาคู่กับเราสิ
อิ้ง :เค ขอบใจนะ
ทั้ง 4 คนแยกย้ายกันไปทำโปรเจคจบ
อิ้ง :เหนื่อยอ่ะ เมื่อไหร่จะผ่านสักที
นีน่า :นั้นดิ เบื่อด้วย
อิ้ง :น่า เล่นแอปนี่ป่ะ(เปิดแอปหาคู่ให้ดู)
นีน่า :ไม่อ่ะ
อิ้ง :ดีละ อย่าไปเล่นเลย มีแต่ผู้ชายแย่ๆ(หันกลับไปทำโปรเจคต่อ)
นีน่า :เย้ เสร็จสักที
อิ้ง :เย้ จบกันทีโปรเจคตัวร้ายยยยย
ทั้ง 2 คนแยกย้ายกันกลับบ้านเมื่อนีน่าถึงบ้านก็รู้สึกสงสัยในแอปที่อิ้งเอาให้ดู เลยโหลดมาลองเล่นแก้เบื่อ นีน่าได้รู้จักกับบาสรุ่นน้องในวิทยาลัยเดียวกัน ทั้งคู่คุยกันทุกวันจนตกลงคบหากันแบบเปิดเผย นีน่าให้ความสำคัญกับบาสมากทุกวันที่วิทยาลัยนีน่าจะไปอยู่กับบาสเสมอ แม้แต่เวลาเรียนนีน่าก็คุยแต่กับบาสจนการเรียนเริ่มตก
เมย์ :น่า พวกกูมีอะไรจะคุยด้วย
นีน่า :นานไหม กูนัดบาสไว้
ธัน :กูว่ามึงติดแฟนมากเกินไปแล้วนะ วิชาบัญชีชั้นสูงอาจารย์บอกมึงสอบไม่ผ่านนะ
นีน่า :เออ เดี๋ยวกูค่อยไปแก้เอา
เมย์ :กูเห็นมีผู้หญิงมาหาแฟนมึงที่หน้าวิทยาลัยเด็กโรงเรียนสตรี
นีน่า :พี่สาวมันอ่ะดิ บาสบอกอยู่ว่ามีพี่สาวมาหา
เมย์ :ใช่หรอน่า พี่สาวอะไรเดินควงกันมึงลืมตาบ้างนะ ไม่ใช่หลับหูหลับตาเชื่อแฟนมึงทุกอย่าง
นีน่า :มึงอ่ะคิดมาก อคติ
เมย์ :พวกกูไม่ได้อคติั้แ่มึงมีแฟนมึงเปลี่ยนไปนะน่า มึงไม่ไปไหนกับพวกกู ไม่เรียน เอาแต่ไปหาแฟนมึงเริ่มไม่เป็ตัวมึงแล้วนะ
ธัน :ั้แ่ไม่มีแก้ว มึงก็ไม่เหมือนเดิมตีตัวออกห่างจากพวกกู (ธันเสริมต่อจากที่เมย์พูด)
นีน่า :พวกมึง จะไปรู้อะไรพวกมึงก็คบกันอยู่ 2 คนอ่ะ แล้วกูอ่ะ เวลากู้าพวกมึง พวกมึงก็ไม่เคยสนใจกู แต่บาสมันสนใจทุกอย่างที่กูเป็เข้าใจกู ไม่เคยทิ้งกูแบบพวกมึง (นีน่าเดินหนีออกไป)
*เสียงแจ้งเตือนFacebook*
(Kamin)
“เธอเป็อะไรกับบาสอ่ะ”
แฟนบาส
“คบกันนานยัง”
2เดือน เธอเป็ใคร
“แฟนบาสคบกันมา 2 เดือนแล้ว”
นีน่าช็อกกับสิ่งที่คนในแชทพิมมา เธอจึงทักหาบาสทันที
(BaseiEi)
*แคปหน้าจอแชทKaminส่งให้*
“เราขอโทษ”
คือไรอ่ะนี่คบซ้อนหรอ ?
“เราเลือกไม่ได้อ่ะ”
แล้วจะเอาไงต่อจะเลือกหรือไม่เลือก
“เราจะไปบอกเลิกเขาเธออย่าเลิกกับเรานะ”
-นีน่าไม่ตอบอะไรได้แต่คิดทบทวนวนไปวนมา คิดวนไปถึงสิ่งที่เพื่อนบอกเธอ จนเธอเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้นเช้าวันรุ่งขึ้นนีน่าได้เข้าไปปรับความเข้าใจกับเพื่อน ทั้ง 3 คนเข้าใจกัน นีน่ารู้ตัวดีว่าั้แ่เธอไม่มีแก้วเธอก็ไม่มีที่พึ่งทางใจจนทำให้เธอหลงไปนีน่ายังคบกันบาสต่อ หลังจากบาสบอกเลิกผู้หญิงอีกคน นีน่าจบการศึกษาเธอเลือกเรียนต่อวิทยาลัยเดิมอีก 2 ปี เพื่อที่จะยังได้อยู่กับบาส นีน่าคบบาสเข้าสู่ปีที่ 3 ปีนี้นีน่าจะจบการศึกษาจากวิทยาลัยนี้ เพื่อเข้าศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยตลอดระยะเวลา 3 ปีที่นีน่าคบกับบาส นีน่าโดนบาสนอกใจครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ทั้งคู่ก็ยังไม่เลิกกัน จนกระทั้งนีน่าจบการศึกษา ทั้งคู่ก็ได้เลิกกันนีน่าเสียใจมากกับการเลิกลากัน แต่ชีวิตต้องดำเนินต่อไป นีน่าเลือกทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยนีน่าได้เข้าไปสมัครงานในที่แห่งหนึ่งใกล้บ้าน และได้รู้กับพี่ที่ทำงานหลายคนเมื่อเริ่มสนิทกันมากขึ้น นีน่าได้ตัดสินใจทำเื่ที่ผิดครั้งใหญ่ในชีวิต..........