ปี 1434
“ในอดีตที่ผ่านมานานแสนนาน โลกใบนี้ เต็มไปด้วยเผ่าพันธุ์มากมายที่อาศัยอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุขแต่แล้วเมื่อหลายหมื่นปีก่อนเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ก็เริ่มถูกตามล่า โดนยึดถิ่นที่อยู่อาศัยบางเผ่าพันธุ์ถึงขั้นสูญหายออกไปจากหน้าประวัติศาสตร์แม้แต่มนุษย์เองก็ต้องอาศัยอยู่อย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองถูกไล่ล่าและฆ่าทิ้งอย่างโเี้ นับได้ว่าเป็่เวลาที่ดำมืดของแต่ละเผ่าพันธุ์ซึ่งเผ่าพันธุ์ที่่ชิง่เวลาแห่งความสงบสุขไป เมื่อหลายหมื่นปีก่อนจนทำให้กลายเป็กลียุคนั้นก็คือ เผ่าพันธุ์ั์” เสียงเล่ายังคงดังกังวานต่อไปในห้องสี่เหลี่ยมที่เงียบสงบ
“และใน่เวลาไม่กี่พันปีที่ผ่านมา เหล่าเผ่าพันธุ์ต่าง ๆที่เคยโดนรุกรานก็เริ่มจับมือเป็พันธมิตรกัน เพื่อโค่นล้มเผ่าั์ที่ยังคงอาละวาดและไล่ล่าพันธุ์เผ่าอื่นอย่างไม่เลิกราแม้จะล้มเหลวหลายครั้งและเสียพวกพ้องไปเป็จำนวนมาก แต่กองกำลังพันธมิตรที่เกิดขึ้นระหว่างเผ่าพันธุ์ก็ไม่ได้คิดที่จะยอมแพ้จนในที่สุดก็สามารถขับไล่เผ่าพันธุ์ั์ออกไปจากทวีปนี้ได้ในที่สุดและเพื่อเป็เกียรติแก่เหล่าผู้หาญกล้าจากการขับไล่ั์ในครั้งนั้นจึงได้มีการสร้างแผ่นหินที่จาลึกชื่อของเหล่าผู้กล้าที่ร่วมกันขับไล่เผ่าพันธุ์ั์ออกไปอีกทั้งยังได้มีการสร้างรูปปั้นวีรบุรุษที่สามารถพิชิตาาแห่งั์ในศึกครั้งสุดท้ายได้ไว้ทั้งหมดสิบรูป ซึ่งแต่ละรูปก็ตั้งตามจุดสำคัญต่าง ๆ ในทวีป เพื่อให้ทุกคนได้ระลึกถึงความกล้าหาญของพวกเขาตลอดไป”เสียงเดิมยังเล่าเื่ราวต่อไป
“ปัจจุบันนี้แม้วีรบุรุษทั้งสิบ จะเสียชีวิตไว้แล้วแต่เื่ราวของพวกเขาก็ยังคงถูกเล่าขานกันต่อมา และกลายมาเป็เื่เล่าปรัมปราจนถึงปัจจุบันนี้”แล้วเสียงที่เล่าก็เงียบลงก่อนเ้าของเสียงจะปิดหนังสือแล้ววางลงบนโต๊ะซึ่งตั้งอยู่ข้างเตียงนอน จากนั้นเอามือข้างหนึ่งไปลูบหัวเด็กน้อยที่ผล็อยหลับไปแล้ว
“ราตรีสวัสดิ์นะแจ็ค” เธอพูดเบา ๆ พลางก้มลงไปจูบที่หน้าผากของเด็กน้อยแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ
ปี 1445
ในเช้าวันหนึ่งเด็กชายลืมตาตื่นขึ้น เพราะเสียงปลุกของผู้เป็แม่ที่ตอนนี้กำลังเขย่าเขาอยู่อย่างไม่หยุดหย่อนทำให้แจ็คต้องลุกมานั่งด้วยความงัวเงีย
“มีอะไรไหมครับแม่ วันนี้วันหยุดนะ” เด็กหนุ่มผมสีดำ ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยกระเอ่ยถามขึ้น
“สายแล้วนะแจ็คจะนอนไปจนถึงเมื่อไหร่” ผู้เป็แม่ตอบ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
แจ็คหันไปมองที่หน้าต่างซึ่งตอนนี้ดวงอาทิตย์กำลังจะขึ้นในอีกไม่ช้า
“นี่นะสาย ดวงอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้นพ้นขอบฟ้าเลยนะแม่” แจ็คคิดในใจก่อนจะถอนหายใจออกไป
แจ็คเดินออกจากห้องนอนก่อนจะได้ยินเสียงดังมาจากห้องครัวของบ้านแล้วแจ็คจึงเดินเข้าไปดูก็พบว่าแม่กำลังทำอาหารเช้าอยู่แจ็คจึงหันทำท่าจะเดินออกไป
“แจ็ค” เสียงของแม่ดังขึ้น
“ครับ” แจ็คตอบสั้นๆ ก่อนจะหันกลับมาแม่ที่กำลังหันหน้ามาทางเขา
“เมื่อตอนเช้าแม่ลืมซื้อปลามานะ ช่วยไปซื้อให้แม่หน่อยได้ไหม” แม่พูดขึ้น
“เข้าใจแล้วครับ เดี่ยวผมออกไปซื้อมาให้” แจ็คตกลงรับปาก หลังจากนั้นแม่ก็เดินเอาเงินจำนวนหนึ่งมาให้แจ็คเมื่อรับเงินมาจากแม่แล้วแจ็คก็เดินออกจากบ้านตรงไปยังตลาดซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเขานัก
“หวัดดีแจ็ค” เสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้เ้าของชื่อต้องหันไปมองยังเ้าของเสียงที่ยืนเรียกชื่อของเขาอยู่เผยให้เห็นเด็กสาวผมสีน้ำตาล ผิวขาวที่ส่งยิ้มมาให้แจ็คอยู่
“หวัดดีแอน” แจ็คร้องตอบ
“นายมาทำอะไรั้แ่เช้าตรู่เนี่ย” แอนถาม
“แม่ปลุกมาให้มาซื้อของให้” แจ็คตอบด้วยท่าทีเซ็ง ๆ
“ฮ่า ๆ นาน ๆ ทีก็หันตื่นเช้าบ้างสิ อย่าเอาแต่นอนี้เีอยู่”แอนพูดพลางหัวเราะไปด้วย
“วันนี้วันหยุดนะ ว่าแต่เธอเถอะมาทำอะไรั้แ่เช้าแบบนี้” แจ็คถามกลับ
“ฉันมาซื้อของแบบนี้ทุกวันอยู่แล้ว” แอนตอบ
“ตื่นเช้ามาซื้อของแบบนี้ทุกวัน นับถือ นับถือ” แจ็คพูดพร้อมทำท่าทีไหว้แอนไปด้วย
“ไม่ต้องมาแสดง” แอนพูดขึ้นพลางตบไหล่แจ็คไปทีหนึ่ง
“ว่าแต่นายมาซื้ออะไรละ” แอนถามต่อ
“ปลา” แจ็คตอบสั้นๆ
“อ่อ ว่าแต่นายเลือกปลาเป็ด้วยเหรอ” แอนถามอีกครั้ง
“ไม่อ่ะ ฉันเคยมาซื้อของที่ตลาดซะที่ไหนละ” แจ็คตอบออกไป
“มาเดี่ยวฉันช่วยเลือกปลาให้” แอนพูดจบก็ลากแจ็คไปที่หน้าร้านขายปลาก่อนจะหยิบปลาตัวหนึ่งออกมาให้แจ็คอย่างว่องไวท่ามกลางจำนวนปลามากมายที่ตั้งเรียงรายอยู่ในแผงขายปลา
“ร้อยห้าสิบชิวลิ่ง” พ่อค้าปลาพูดขึ้น
“นี่ครับ” แจ็คยื่นเงินส่งให้พ่อค้าปลาไปก่อนจะเดินออกจากร้านไปพร้อมแอนด้วยท่าทีงง ๆ
“เห้ แอนเธอรู้ได้ไงว่าต้องเลือกปลาตัวนี้ ฉันว่าปลามันก็หน้าตาเหมือนๆ กันหมดนะ” แจ็คถามด้วยขึ้นด้วยความสงสัย
“ถ้าเธอมาซื้อของที่ตลาดแบบนี้ทุกวันเธอก็จะรู้เองว่าควรเลือกซื้อปลาแบบไหนไป” แอนตอบ
“งั้น ฉันไปซื้อของ ๆ ฉันก่อนละ นายก็รีบเอาปลากลับไปให้คุณป้าได้แล้ว”แอนตอบก่อนจะเดินจากไปอย่างมีความสุข
“อะไรของเขาละเนี่ย” แจ็คได้แต่ยืนงงมองแอนเดินจากไปก่อนตัวเองจะเดินกลับบ้านเพื่อเอาปลาไปให้แม่ที่กำลังรอเขาอยู่
“แหม่ ลูกแม่เลือกปลาเป็ด้วยเหรอเนี่ย” แม่ของแจ็คพูดขึ้นหลังจากที่เห็นปลาที่แจ็คซื้อกลับมา
“เปล่าครับ แอนเลือกให้” แจ็คตอบ
“อ้าวไปเจอหนูแอนมาด้วยเหรอ” แม่ของแจ็คพูดต่อ
“ใช่ครับ” แจ็คตอบ
“งั้นผมขึ้นไปบนห้องนะ ยังไงวันนี้ก็เป็วันหยุดอยู่” แจ็คพูดต่อ
“ออกไปข้างนอกบ้างก็ดีนะแจ็ค” ผู้เป็แม่พูดพลางมองไปที่แจ็คที่กำลังจะเดินออกจากห้องครัวไป
“ครับ รู้แล้วเดี่ยวไว้ค่อยออกไปตอนสาย ๆ ก็ได้นะแม่นี่มันยังเช้าอยู่เลย” แจ็คหันมาพูดแล้วทำท่าจะเดินออกไปก็ถูกคนเป็แม่พูดถามอีกครั้งคำถามหนึ่งขึ้นมา
“พรุ่งนี้ก็เปิดเรียนแล้วเลือกได้ยังว่าจะลงเรียนอะไร” แม่ถามขึ้น ก่อนแจ็คจะหันมายิ้มให้แม่แล้วตอบออกไป
“ผู้ใช้เวทย์ครับ”
839
