บทที่1
พัชราสตั๊นท์เกิร์ลแสนสวย
พัชราสตั้นท์เกิร์ลสาวสวย เธอเป็เด็กกำพร้าโตมาด้วยสองขาของตัวเองแต่ก็ไม่เคยลืมว่าตัวเองนั้นโตมาจากที่ไหนทุกครั้งที่มีค่าจ้างหรือได้เงินจากการทำงานพัชราหรือพัชจะแบ่งเงินให้บ้านเด็กกำพร้าเสมอ ทำให้เธอไม่ได้มีเงินเก็บมากมายทรัพย์สินที่ได้จากน้ำพักน้ำแรงคงจะเป็คอนโดที่เธออยู่ตอนนี้กับรถยนต์อีกหนึ่งคันที่ใช้สำหรับเดินทางไปทำงาน
เธอนั้นมีคนรักที่คบหากันมาั้แ่เรียนมหาลัยทั้งสองคนตกลงกันว่าอีกสองปีค่อยแต่งงานกันไม่ว่ากฤษณ์้าอะไรขอแค่เอ่ยปากพัชราก็จะคอยหามาให้ ถึงแม้ว่าเธอจะมีคอนโดเป็ของตัวเองและผ่อนหมดแล้วแต่เธอก็ยังคงต้องผ่อนคอนโดของคนรักและรถที่เขาใช้อยู่แต่เธอก็ไม่โง่พอที่จะซื้อหรือผ่อนเป็ชื่อของคนรักทรัพย์สินทั้งสองอย่างยังคงเป็ชื่อของเธอเอง
วันนี้เธอเลิกงานเร็วเพราะคิวของนางเอกที่เธอต้องแสดงแทนนั้นยกเลิกไปทำให้ตอนนี้เธอว่างจึงเลือกที่จะไปหาคนรัก่นี้เธอได้รับข่าวสารมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่และยังมีผู้ประสงค์ดีหรือร้ายไม่รู้ส่งภาพคนรักและเพื่อนสนิทที่เรียนมหาลัยมาให้ทั้งสองคนเดินจูงมือขึ้นคอนโดหลายครั้งและเหมือนเช่นวันนี้ที่เธอได้รับภาพนั้นอีกแล้ว
"เก๋วันนี้ว่างหรือเปล่า" พัชราถามเพื่อนสนิทสตั้นท์ เกิร์ลอีกคนที่ทำงานด้วยกัน
"ว่างสิ ว่าแต่แกมีอะไรหรือเปล่า"เก๋เพื่อนสนิทอีกคนในอาชีพถามด้วยความสงสัย
"ฉันจะชวนไปคอนโดของพี่กฤษณ์สักหน่อยฉันได้ภาพพวกนั้นมาอีกแล้ว แกดูสิ" พัชรายื่นโทรศัพท์ให้เพื่อนดูเก๋มองแล้วตาโต ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ไอ้วีเหรอ
"แกใจเย็นๆ นะโว้ยไอ้พัชไอ้วีมันกล้าหักหลังเพื่อนขนาดนี้เลยเหรอ แกก็ช่วยมันมาเยอะยิ่งไอ้กฤษณ์หากมันทำจริงฉันว่ามันไม่ใช่ลูกผู้ชายแล้ว เชี้ยแบบนี้เลิกไปเถอะมันคงจะอ้างอีกแหละว่ามันพลาดมันเหงา เพราะแกไม่ยอมมันเสียที"ไม่ใช่ว่าแฟนของพัชไม่เคยทำผิด แต่ไม่รู้ว่าเพื่อนของเธอยอมได้ยังไงหากเป็เธอนะเลิกไปนานแล้ว
"บางทีคนเรามันก็มีความอดทนนะฉันเข้าใจผู้ชายมันต้องเื่อย่างว่า ในเมื่อฉันยังไม่พร้อมที่จะให้กฤษณ์้าก็ไปหาจากที่อื่น แต่ไม่ใช่กับเพื่อนสนิทของพวกเราแบบนี้ในเมื่อกล้าที่จะทำ ทั้งสองคนก็ต้องพร้อมรับผลของการกระทำทั้งหมด"
"พัชฉันถามจริง แกรักไอ้กฤษณ์มันรึเปล่าทำไมดูเหมือนแกไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้มันอีกแล้ว" เก๋มองไม่เข้าใจถ้าหมดรักทำไมไม่เลิกให้มันจบๆ ไป มีดารานักแสดงตั้งหลายคนตามจีบ พัชราเพื่อนของเธอแต่ยายนี่ไม่สนใจใคร บางทีก็มีนักธุรกิจมาชอบมาตามจีบมันยังไม่สนแต่กลับมาปักใจไอ้รุ่นพี่กฤษณ์ที่คบกันมาั้แ่เรียนมหาลัย ไม่รวยไม่ว่าทำงานแต่ละที่ไม่เคยเกินสี่เดือน แถมยังมาเป็ภาระเพื่อนของเธออีก
"ถามว่ารักไหม ฉันตอบแกไม่ได้เหมือนกันว่ะเก๋แต่ถ้าถามว่าตอนนี้ตัดใจได้ไหม คงตอบว่าร้อยเปอร์เซ็นต์ ก่อนเลิกขอจัดหนักสักรอบไม่งั้นฉันจะชวนแกมาด้วยทำไม ฉันเอาแกมาห้ามไม่รู้เหรอกลัวว่าจะหนักมือไปทั้งสองคนนั้นจะตายเสียก่อน"
พัชราหันมาหัวเราะร่า ถ้าถามว่ารักไหม เธอคงจะตอบว่าหมดใจไปนานแล้วดีเหมือนกันตัดขาดครั้งนี้เธอจะขายคอนโดขายรถเก็บเงินเข้ากระเป๋าสบายใจเฉิบดีกว่า
"อ้าว พาฉันมาเป็กรรมการหรอกเหรอนึกว่าจะให้ร่วมด้วย ถ้าไอ้วีมันกล้าหักหลังแก ฉันก็ขอสักตุบสองตุบก็แล้วกันยิ่งวันนี้เลิกกองโดยยังไม่ได้ทำงานคันไม้คันมือเหลือเกิน"เมื่อพูดจบสองสาวได้พากันหัวเราะลั่นรถ ขับรถมาไม่นานทั้งสองก็มาถึงที่หมาย
พัชราเดินขึ้นลิฟต์มาชั้นสิบสามเมื่อมาถึงหน้าห้องเธอจึงไขประตูเข้าไปและไม่คิดว่าจะได้ยินเสียงครวญครางของทั้งสองคน สงสัยคงจะรีบมากห้องนอนก็ไม่ได้ปิด
พัชราจึงเปิดโทรศัพท์โหมดวิดีโอแล้วยื่นมือไปอัดภาพไว้โดยที่ตัวเธอนั้นไม่ได้มองแต่เชื่อเถอะทั้งภาพทั้งเสียงชัดแจ๋ว เธอยืนถ่ายประมาณสิบนาทีคิดว่าได้ทั้งหน้าตาและท่าทางครบหมดแล้ว จึงเดินมานั่งรอกับเก๋ทั้งสองคนนั่งเล่นเกมกันอย่างมีความสุข ไม่ได้สนใจเลยว่าในห้องนอนทั้งสองคนเริ่มบรรเลงเพลงรักกันอีกครั้งแล้ว
จนในห้องพายุรักสงบลง สองสาวก็เล่มเกมจบพอดีกฤษณ์พันผ้าขนหนูมาผืนเดียวเดินออกมากินน้ำแต่สายตากลับเห็นคนรักและเพื่อนของเธอส่งยิ้มมาให้
"พัช มาได้ไงไหนบอกว่าวันนี้มีงานไม่ใช่เหรอ"กฤษณ์ถามเสียงสั่นพร้อมกับหน้าซีดจนพัชราอดยิ้มมุมปากไม่ได้
"มาเกือบสองชั่วโมงแล้ว ว่าแต่เสร็จแล้วใช่ไหมเราจะได้คุยกัน" พัชราไม่มีท่าทางว่าจะเสียใจกลับส่งยิ้มหวานไปให้
"มันไม่ใช่อย่างที่พัชคิดนะ"
"พี่กฤษณ์ขา ไหนบอกว่าจะมาเอาน้ำไงคะทำไมออกมานานจังเลย วียังกินพี่ไม่อิ่มเลยนะคะ หรือว่าวันนี้พี่ยอมแพ้แล้ว"
วีณาหรือวีเพื่อนสนิทของทั้งพัชราและเก๋ สุนิสาเดินออกมาด้วยน้ำเสียงยั่วยวน แต่พอเห็นเพื่อนสนิททั้งสองคนนั่งอยู่ที่โซฟาวีณาไม่มีท่าทางใแต่กลับเดินไปคล้องแขนของกฤษณ์อย่างผู้ชนะกฤษณ์เองพยายามแกะมือของวีณาออก เพราะเขายังไม่ได้เคลียร์กับคนรักแต่ในใจนั้นคิดว่าคนอย่างพัชรายังไงก็ต้องยอม ผู้หญิงคนนี้ง้อไม่ยาก
"เอาล่ะ ในเมื่อออกมาพร้อมหน้าพร้อมตา แบบนี้เราก็มาคุยกันเสียที พี่กฤษณ์ช่วยเก็บของออกไปจากที่นี่ด้วยนะเก๋แกไปหากุญแจรถให้หน่อย ฉันจะเอารถไปขายเหลืออีกสองงวดก็ผ่อนหมดแล้วไปปิดที่เหลือแล้วได้เงินก้อนมาฉันจะพาแกไปเที่ยว"
"จัดไปเพื่อนรัก แกน่ารักที่สุดเลย"สุนิสารับคำเพื่อนก่อนจะรีบเดินไปหยิบกุญแจรถในห้องนอนและเอามายื่นให้เพื่อนรักของเธอ
"พัช พัชทำแบบนี้หมายความว่ายังไงพัชจะไล่พี่แล้วยังยึดรถของพี่ได้ยังไง คอนโดพี่ก็ช่วยผ่อนเหมือนกันนะ"
"เหรอ ผ่อนเท่าไหร่ต่อเดือนเดือนละห้าร้อยเดือนละพันว่างั้น แต่ไม่ว่าจะช่วยเท่าไหร่แต่อย่าลืมว่าคอนโดและรถนั้นชื่อฉัน ทุกครั้งพี่ก็ให้เงินสดตลอดแล้วมีหลักฐานอะไรว่าพี่ช่วยผ่อน"
"ส่วนเธอยายวีเงินที่เธอยืมฉันไปเจ็ดแสนช่วยคืนมาด้วยภายในสามวัน ไม่งั้นฉันแจ้งความอย่าลืมนะว่าแกทำสัญญาและเอาบ้านของน้าชายแกมาค้ำไว้ฉันไม่รู้หรอกนะว่าน้าชายแกจะรู้เื่หรือเปล่าแต่มีทั้งสัญญาและคลิปเสียงที่ฉันอัดไว้ รับรองคุกอย่างเดียวถ้าคิดว่าฉันทำอะไรไม่ได้ก็ลองดู"
"แกทำแบบนี้หมายความว่ายังไงยายพัชเราเป็เพื่อนรักกันไม่ใช่เหรอ"วีณาเมื่อคิดเื่หนี้สินและโฉนดบ้านที่แอบขโมยของน้ามาเธอกลัวจนตัวสั่น
"แกกับฉันคงไม่ใช่เพื่อนกันมานานแล้ววีแกอย่าคิดว่าภาพของแกและพี่กฤษณ์ที่ส่งมาในเครื่องฉันนั้นฉันจะไม่รู้ว่าใครเป็คนทำ ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้นแต่ที่ฉันปล่อยผ่านฉันอยากรู้ว่าพวกแกทั้งสองคนจะมีจิตสำนึกบ้างไหม แต่เปล่าเลยยังเลือกที่จะทำผิดซ้ำซากเหมือนเดิม
ในเมื่อแกไม่เห็นฉันเป็เพื่อนฉันก็ไม่จำเป็ต้องเห็นแกเป็เพื่อนเช่นกันอย่าลืมนะฉันให้เวลาแกสามวันเท่านั้น" พัชราบอกเสียงเรียบเธอไม่โกรธแต่ขยะแขยงมากกว่า ส่วนวีณาเมื่อได้ยินคำพูดทั้งหมดจึงพุ่งเข้าไปหาพัชราจนลืมไปว่าเพื่อนสนิทคนนี้ของเธอนั้นทำงานอะไร
1K
![องค์ชายข้าไม่ใช่นางร้าย [ จบแล้ว ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1696430270_99448370.webp)
