เสียงร้องไห้โหยหวนปานคนกำลังจะขาดใจตายของเซี่ยซือซือไม่เพียงทำให้เด็กน้อยอย่างเซี่ยซือหยางร้องไห้ตามเซี่ยฮุ่ยหนิงกับสหายของนางที่กำลังปีนขึ้นจากคูนา หมายจะตามมาตบตีทั้งคู่เป็อันต้องชะงักอยู่กับที่ได้แต่มองหน้ากันไปมาอย่างไม่เข้าใจ
“เ้าพูดบ้าอันใดกันอาซือ มีใครตายที่ไหนกัน”
เซี่ยฮุ่ยหนิงรีบเดินเข้าไปใกล้ ๆสองพี่น้อง พอเห็นศีรษะของเซี่ยซานซานปูดบวม มุมปากก็มีเืไหลออกมา ยังทั้งยังไม่ได้สติไม่รู้เป็หรือตายนางใจนผงะถอยหลังไปสองก้าว
“พี่ฮุ่ยหนิง ท่านมันฆาตกร !ท่านทำให้อาซานของข้าต้องตาย ฮือ ๆ ๆ”
เซี่ยซือซือชี้นิ้วก่นด่านางส่งเสียงร้องไห้ดังขึ้นกว่าเดิม มีชาวบ้านสี่ห้าคนทยอยเดินมามุงดูเหตุการณ์ก่อนหน้าพวกเขาแค่มองดูอยู่ไกล ๆ เสียงร้องไห้ของนางเรียกร้องความสนใจจากชาวบ้านได้นางจงใจเอ่ยชื่อเซี่ยฮุ่ยหนิงเพียงผู้เดียว ยัดเยียดให้นางเป็ต้นเหตุของเื่นี้
“อย่ามาใส่ร้ายข้านะ ข้าไม่ได้ทำ!” เซี่ยฮุ่ยหนิงสะบัดแขนเสื้อหันไปทางอวี่ไป๋ชิงกับอวี่เยี่ยนเอ๋อพวกนางกลับหลบตาไปทางอื่นแทน
“นี่พวกเ้า !”
“ท่านเป็ลงมือตบตีอาซานของข้าน้องเล็กก็เห็นคนอื่นเขาก็เห็น !” เซี่ยซือซือรีบตัดบทไม่ให้นางเอ่ยสิ่งใดออกมา
“พี่ฮุ่ยหนิง ท่านฆ่าพี่รองข้าทำไมเ้าคนชั่ว ! แง ๆ ๆ” ปากน้อย ๆของเซี่ยซือหยางด่าทอออกไป พร้อมน้ำตากลั่นเม็ดหยดแหมะลงข้างแก้มช่างเป็ภาพน่าเวทนาเหลือเกิน
“อาซานเ้าตื่นขึ้นมา !”
“น่าสงสารอาซานเหลือเกิน ฮุ่ยหนิงเ้าทำเกินไปจริงๆ”
หญิงชราในกลุ่มชาวบ้านส่ายหน้าใส่เซี่ยฮุ่ยหนิงใช่ว่าคนในหมู่บ้านตระกูลแซ่อวี่จะไม่รู้ถึงนิสัยใจคอของนางกับคนบ้านใหญ่แต่เพราะเป็เื่ในบ้านคนอื่น จึงไม่สามารถทำอันใดได้
“ข้าเปล่านะ” เซี่ยฮุ่ยหนิงเห็นสายตาของชาวบ้านมองมาที่นางก็รีบปฏิเสธด้วยความหวาดกลัว
“พวกเราช่วยกันแบกอาซานกลับบ้านไปก่อนดีกว่าเื่อื่นค่อยว่ากันภายหลังเถอะ” อวี่เฉินฟู่นายพรานประจำหมู่บ้านตระกูลแซ่อวี่ พาสหายอีกสองคนตัดไม้มาทำเปลเพื่อหามเซี่ยซานซานกลับหมู่บ้าน
มีหนึ่งคนนอนไม่ได้สติบนเปลไม้ ตามด้วยเสียงร่ำไห้คล้ายคนทรมานใจแสนสาหัสของเซี่ยซือซือตามด้วยเสียงก่นด่าเล็ก ๆ ของเด็กน้อยเซี่ยซือหยางมีชาวบ้านผู้เห็นเหตุการณ์อีกกลุ่มหนึ่งเดินตามหลังมา ชาวบ้านคนอื่นที่เห็นขบวนหามคนเจ็บผ่านหน้าก็พากันเดินตามหลังมาจนถึงหน้าบ้านสกุลเซี่ย ทั้งยังยืนรออยู่ด้านนอกด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เปลหามคนเจ็บถูกวางไว้ตรงลานบ้านของสกุลเซี่ย
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” แม่เฒ่าเซี่ยหน้าบึ้งตึงมาตลอดทั้งวันโมโหคนบ้านสามหนีหายไม่ยอมทำงาน ยังไม่ทันจะได้ทุบตีให้หายโมโห กลับมีคนหามร่างไร้สติของเซี่ยซานซานมาวางกลางลานบ้านของตน
“ท่านย่าข้าไม่ได้ทำคนตายนะเ้าคะ”เซี่ยฮุ่ยหนิงร้อนตัวรีบเดินไปหลบอยู่ด้านหลังของแม่เฒ่าเซี่ย
“ฮุ่ยหนิงมันเกิดอะไรขึ้นทำไมเ้าเนื้อตัวเปื้อนดินโคลนเช่นนี้ได้ นี่มันเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ข้าเพิ่งซื้อให้เ้านี่!”
นางหลินเห็นเสื้อผ้าหน้าผมลูกสาวแล้วแทบลมจับนางอุตส่าห์เสียเงินมากมายประโคมแต่งตัวให้ลูกสาว เพื่อที่จะได้ออกเรือนกับคนใหญ่คนโตแล้วดูตอนนี้สิเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งทั้งยังสกปรกอีก
“ใคร !ใครทำลูกสาวข้า !” นางไม่เห็นค่าชีวิตของคนบนลานบ้านนอกจากห่วงใยเสื้อผ้าของลูกสาวตนเอง
“แม่ฮุ่ยหนิงลูกสาวเ้าตีอาซานจนสลบไม่ได้สติอยู่บนพื้น เ้ายังจะห่วงเสื้อผ้าลูกสาวเ้าอยู่อีกจิตใจเ้าช่างโหดร้ายเสียจริง” เสียงชาวบ้านที่อยู่ในเหตุการณ์บนคูนาเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ
“แม่เฒ่าเซี่ย ฮุ่ยหนิงตีอาซานจนเป็เช่นนี้ข้าว่าท่านไปตามหมออวี่มาดูก่อนเถิด” มีเสียงชาวบ้านอีกคนดังขึ้นจากนั้นทุกคนก็ส่งเสียงเห็นด้วยตามกันมา
เซี่ยซือซือที่ก้มหน้าปิดปากร้องไห้เบาๆ กำลังประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรอบคอบ นางเดินร้องไห้จนเหนื่อยตอนนี้เสียงแทบจะหายไปหมด เหลือบตามองน้องชายด้านข้างสภาพก็ร่อแร่ไม่ต่างจากตัวนางเลย
“ท่านย่า ท่านช่วยไปตามท่านหมอมารักษาอาซานด้วยเถิดนางถูกพี่ฮุ่ยหนิงตีจนเป็เช่นนี้ ท่านต้องช่วยชีวิตนางนะเ้าคะ ฮือ ๆ ๆ ์ช่างไม่เห็นใจพวกเราสามพี่น้องบ้างเลยท่านพ่อท่านแม่ของพวกข้าท่านก็พรากไป ตอนนี้ยังจะมาพรากน้องสาวของข้าไปอีก ฮือ ๆๆ”
เื่เล่นใหญ่ไว้ใจเซี่ยซือซือได้เลยนางอ่านนิยายแนวนี้มาเยอะ
“ท่านย่า ท่านต้องฆ่าพี่ฮุ่ยหนิงชดใช้ชีวิตพี่รองของข้านะขอรับแง ๆ ๆ”
โอ้ น้องเล็กของนางเล่นใหญ่กว่านางอีก มิใช่ว่าเมื่อกี้หมดแรงไปแล้วหรอกหรือวันหลังต้องจับมานั่งคุยกันเสียหน่อย เป็เด็กเป็เล็กมาพูดเื่ฆ่าคนได้อย่างไรกันเซี่ยซือซือยกมือนวดขมับ มืออีกข้างบีบมือน้องสาวเบา ๆ ให้กำลังใจในการแสดงต่อ
“เ้าเด็กเนรคุณ ! วันนี้ข้าจะเอาเืหัวเ้าออกให้ได้ !”แม่เฒ่าเซี่ยนิ่งมาตลอด แต่พอเซี่ยซือหยางด่าทอหลานสาวสุดที่รักของตนนางก็เงื้อมือพร้อมตบในทันที
“ท่านย่า ! ท่านจะฆ่าน้องชายข้าอีกคนหรือเ้าคะ” เซี่ยซือซือรีบคว้าน้องชายมากอดไว้ฝ่ามือที่กำลังจะฟาดลงเลยพลาดท่าไป ทำให้แม่เฒ่าเซี่ยหัวคะมำไปอีกทาง
“มาให้ข้าตีซะดี ๆ !”
“ท่านหมออวี่มาแล้ว ๆ”
“หลีกทางให้ท่านหมออวี่หน่อย”
แม่เฒ่าเซี่ยตกตะลึง นางยังไม่ได้ออกปากให้ใครไปตามหมอเลยแต่พอเห็นอวี่กังผู้ใหญ่บ้านอวี่เดินตามหลังท่านหมออวี่มา อีกทั้งยังมีเซี่ยคุนผู้นำตระกูลเซี่ยมาด้วยนางก็พูดอะไรไม่ออก
อวี่เจียอีเป็หมอเพียงคนเดียวในหมู่บ้านแห่งนี้เขาถูกตามตัวระหว่างทำการรักษาอาการเจ็บป่วยเล็กน้อยให้เด็กคนหนึ่งในหมู่บ้านครั้นได้ยินว่าเซี่ยซานซานถูกคนทุบตีจนหมดสติ จึงรีบมาดูอาการให้เป็การด้วยความเป็ห่วง
“ยกนางเข้าไปในห้องเร็วเข้า !พวกเ้าคนสกุลเซี่ยนี่อย่างไรกัน ไม่เข้าท่าเลยจริง ๆ”
ท่านหมออวี่เห็นคนเจ็บไม่ได้สติแต่กลับไม่มีคนในบ้านพาเข้าห้อง ปล่อยวางไว้บนพื้นแข็งอยู่แบบนั้นรู้สึกโมโหจนหน้าดำมืด
“ข้าอุ้มนางเองเ้าค่ะ”เซี่ยซือซือรู้ว่าชายหญิงไม่ควรแตะเนื้อต้องตัวกัน นางจึงอาสาอุ้มน้องสาวเองหวังให้ท่านป้าสะใภ้ทั้งสองมาอุ้มคงยาก
“เ้าไหวไหมอาซือ”
ท่านหมออวี่เห็นนางผอมบางคล้ายคนไร้เรี่ยวแรงก็นึกห่วงขึ้นมาดูไปแล้วเหมือนเด็กอุ้มเด็กด้วยกันเอง ครั้นเหลือบตาไปมองบรรดาผู้ใหญ่ในบ้านก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา
“ไหวเ้าค่ะท่านหมอ ข้าอุ้มนางออกบ่อย” นางรีบช้อนตัวน้องสาวอุ้มพาเข้าบ้านของตนเองไปมีเ้าตัวน้อยเดินตามหลังไปติด ๆ
“ท่านแม่ท่านจะปล่อยให้ท่านหมออวี่รักษานางไม่ได้นะเ้าคะใครจะจ่ายค่ารักษาให้นาง” นางหลินสะกดแม่สามีเบา ๆ
“นั่นสิเ้าคะข้าก็ว่าจะเตือนท่านเหมือนกัน”นางจงเห็นด้วยกับพี่สะใภ้ของตน
“ไอหยา !ข้าช่างเลอะเลือนจริง ๆ” แม่เฒ่าเซี่ยหมุนตัวเดินตามคนบ้านสามไปติด ๆ
“ท่านหมออวี่ ท่านหยุดก่อน !”
“แม่เฒ่าเซี่ย ท่าน้าสิ่งใดอีก”ท่านหมออวี่หันมาทำหน้าไม่พอใจใส่แม่เฒ่าเซี่ย หลานสาวของนางเป็ตายยังไม่รู้ กลับมาถ่วงเวลารักษาอีก
“ท่านหมออวี่ข้าไม่มีเงินจ่ายค่าหมอหรอก”หญิงชราโกหกหน้าตาย
“อะแฮ่ม” เสียงกระแอมมาจากผู้นำตระกูลเซี่ยที่เดินตามหลังมา“จิ่วเม่ยเ้าจะไม่ไยดีหลานสาวตัวเองไม่ได้ นางเป็คนตระกูลเซี่ยของพวกเราหากเ้ารองอยู่คงได้ทุบตีเ้าตายแน่”
“พี่ใหญ่ข้าไม่มีเงินจริง ๆ เ้าค่ะ”
เซี่ยซือซือค่อย ๆ วางน้องสาวลงบนเตียง “ท่านย่าท่านจะไม่ช่วยอาซานจริงๆ หรือเ้าคะ นางยังไม่ฟื้นเลยนะเ้าคะ ข้าขอร้องท่านล่ะได้โปรดช่วยนางด้วย”
ตุบ ! คุกเข่าอ้อนวอนท่านย่าใจร้ายของตัวเองไม่ลืมกระตุกน้องชายให้คุกเข่าลงเป็เพื่อนด้วย
“ท่านย่าท่านอย่าปล่อยให้พี่รองของข้าตายนะขอรับท่านย่า ฮืออ” เด็กน้อยไม่แค่ขอร้องยังร้องไห้ต่อได้อีก พี่สาวอย่างเซี่ยซือซือแอบยกนิ้วให้เลยเด็กสามขวบคนนี้ช่างโตเกินวัยเสียจริง
“เื่ค่ารักษานั้นพวกเ้าคนตระกูลเซี่ยปรึกษากันเอาเองเถอะ ข้าในฐานะหมอไม่อาจทนเห็นคนตายต่อหน้าได้”ท่านหมออวี่ส่ายหน้าก่อนเดินเข้าไปตรวจอาการคนเจ็บ บิดามารดาของเด็กสามคนนี้ดีกับภรรยาเขานักไม่อาจเพิกเฉยได้จริง ๆ
“จิ่วเม่ยเ้าออกไปรอที่ห้องโถงกับข้าก่อนเถอะให้ท่านหมออวี่รักษาอาซานเสร็จก่อนค่อยคุยกัน”
เซี่ยคุนไม่อยากให้นางอยู่ขัดขวางการรักษาจึงชวนออกไปนั่งรอที่ห้องโถงของสกุลเซี่ยลูกสะใภ้ทั้งสองกับหลานสาวอย่างเซี่ยฮุ่ยหนิงเลยต้องตามออกมาด้วย
ภายในห้องนอนของบ้านสาม
“ท่านหมออวี่อาการของอาซานเป็อย่างไรบ้างทำไมนางถึงยังไม่ฟื้นเสียทีล่ะเ้าคะ” เซี่ยซือซือแสร้งทำหน้าเศร้าทั้งที่หวาดหวั่นว่าท่านหมอวี่จะเดาอาการแกล้งป่วยออก
“น่าแปลกจริง ๆ อาการาเ็แค่ภายนอก เหตุใดนางถึงไม่ฟื้นข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน”ท่านหมออวี่เอียงหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดหนัก
“ข้าเห็นพี่ฮุ่ยหนิงจับหัวอาซานกระแทกกับก้อนหินตรงคันนาท่านว่าเื่นี้มีส่วนทำให้นางไม่ฟื้นหรือไม่เ้าคะ”นี่เป็การชี้นำทางให้ท่านหมออวี่
“อืม เช่นนั้นก็มีส่วนแล้วล่ะข้าเคยได้ยินมาว่ามีคนป่วยบางคนหัวกระแทก ทำให้หมดสติไม่ตื่นไปหลายปีก็มี”
“ท่านหมอ ! ท่านพูดจริงหรือเ้าคะ อาซานของข้าจะหลับไม่ตื่นเช่นนั้นหรือ โถ่อาซาน”
“คงต้องรอดูอาการต่อไป ไม่แน่ในภายภาคหน้านางอาจจะฟื้นขึ้นมาก็ได้ยามนี้ข้าทำได้เพียงแค่เขียนเทียบยารักษาอาการาเ็ให้ ส่วนเื่ฟื้นขึ้นมานั้นเ้าต้องทำใจแล้วล่ะอาซือ”
ไม่ใช่ว่าท่านหมออวี่เชื่อถือไม่ได้แต่ความสามารถของหมอประจำหมู่บ้านนั้นมีจำกัด เมื่อไม่รู้จึงไม่กล้าตัดสินใจได้แต่คลำทางไปตามคำบอกเล่าของเซี่ยซือซือ
1K
