กานดาตายไปแล้ว...
แต่พอรู้สึกตัวนางก็กำลังวิ่งหนีหมาป่าหูตาเหลือกไม่เพียงแต่วิ่งเท่านั้น นางยังต้องกลิ้งไปกลิ้งมาไถลไปกับพื้นอีก เท้าน้อย ๆขาสั้น ๆ นี่ก็น่ารำคาญมาก
บัดซบ! เหลือเกิน นี่มันอะไรกันเนี่ย...
“ถิงถิงมาทางนี้เร็ว เร็วเข้า” เสียงเรียกจนแทบจะกรีดร้องของเด็กสาวคนหนึ่งดังขึ้น
ในตอนนั้นเองนางถึงรู้ว่า ตนเองได้ทะลุมิติจริง ๆ เสียแล้วแต่เื่อื่นเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้นางจะต้องหนีเอาตัวรอด
แล้วนางจะรอดได้อย่างไร ในเมื่อร่างนี้เพิ่งห้าขวบเท่านั้น! พยายามวิ่งเร็วแค่ไหนก็ไม่อาจจะทิ้งระยะห่างจากพวกหมาป่าได้เลย
ในหัวนางมีแต่คำว่า ข้าแย่แน่ ข้าตายแล้ว!
กานดาในร่างถิงถิงน้อยหันไปมองตามเสียงเรียก เห็นเด็กสาววัยสิบเอ็ดถึงสิบสองปี ตัวผอมบาง หน้าตามอมแมมนั่นคือพี่สาวของนางนามว่าผิงอัน ซึ่งเป็ครอบครัวจริง ๆคนเดียวที่เหลืออยู่ของนาง ผิงอันพยายามจะวิ่งกระโจนเข้ามาหานางแต่กลับโดนหญิงชราท่าทางโหดร้ายดึงออกไป ตรงจุดที่พวกนางอยู่หากปีนขึ้นไปอีกหน่อยก็คือถ้ำแล้ว หญิงชราพยายามดึงผิงอันให้เดินตามไปเป้าหมายก็คือการซ่อนตัวในถ้ำจนกว่าพวกหมาป่าจะเหนื่อยแล้วจากไปเอง
ฉากที่หญิงชราดึงตัวพี่สาวออกไปนั้นทำให้มีความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้าสู่สมองของถิงถิงน้อยนางพบว่าตนเองตายไปั้แ่ตอนที่พวกญาติ ๆ ที่พากันอพยพหนีาและภัยแล้งด้วยกันมา บังเอิญเจอฝูงหมาป่า พวกเขาพยายามหลีกเลี่ยง หนีทว่าก็เป็ไปได้ยาก โชคดีที่ก่อนหน้านั้นบุตรชายคนโตของหญิงชราเดินนำหน้าไปดูสำรวจเส้นทางก่อน เขาค้นพบถ้ำโดยบังเอิญตั้งใจจะใช้เป็ที่พักแรมสักหนึ่งคืน บุตรชายหญิงชราผู้นี้มีนามว่าเหอเทาเขาเป็คนมีรูปร่างสูงใหญ่ แม้จะไม่ฉลาดนัก แต่เื่กำลังกายก็จัดได้ว่ายอดเยี่ยมเหอเทาเตรียมย้ายก้อนหินก้อนใหญ่มาไว้ที่ปากถ้ำแล้วเพราะตั้งใจจะว่าเวลาพวกเขาพักแรมก็จะใช้ก้อนหินนี้ปิดปากถ้ำเอาไว้เพื่อความปลอดภัย
ทว่าระหว่างเดินทางกลับเจอหมาป่าเสียก่อนสุดท้ายตอนเมื่อเห็นว่าจะไม่ไหวแล้ว หญิงชราจึงสั่งให้จึงโยนร่างเล็ก ๆของถิงถิงน้อย เป็เหยื่อให้หมาป่าขย้ำเสียก่อนเพื่อถ่วงเวลาให้พวกเขาไปถึงถ้ำอย่างปลอดภัยได้
แต่พวกเขาคงไม่คิดเลยว่าถิงถิงน้อยจะไม่ได้ตายเพราะโดนหมาป่าขย้ำ แต่เพราะร่างเล็ก ๆ โดนโยนไปไกลตอนลงหัวกระแทกก้อนหิน ถิงถิงน้อยตัวจริงก็เลยสิ้นชีวิตไปั้แ่ตอนนั้นส่วนิญญาของกานดาก็มาเข้าร่างเล็ก ๆ ในตอนนั้นเอง
กานดาที่อยู่ในร่างของถิงถิงน้อยความจริงก็ยังรู้สึกเจ็บที่หัวอยู่มาก แต่จะทำไงได้ในเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วเห็นหมาป่ากำลังอ้าปากกว้างตั้งท่าจะขย้ำคอ ร่างเล็ก ๆจึงต้องกลิ้งหลบอย่างคล่องแคล่ว แล้วจากนั้นมาก็ไม่มีเวลาหายใจหายคอสุดท้ายนางถึงได้มาอยู่ในสภาพวิ่งหูตาเหลือกแบบนี้
มารดามันเถอะ!
ถิงถิงน้อยขนลุกซู่ กับความใจดำอำมหิตของคนพวกนั้นเช่นนี้
ช่างดีเสียจริง นางทะลุมิติมายังโลกที่กำลังวุ่นวายไม่พอยังมีญาติที่ใจร้ายอีก...
แม้แต่ตอนนี้นางยังไม่มีเวลาที่จะมาเรียบเรียงความทรงจำอันยุ่งเหยิงที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวเลยเพราะตอนนี้นางต้องเอาชีวิตให้รอดเสียก่อน!
“ถิงถิง กรี้ดดดด” ผิงอันหวีดร้อง
ผิงอันกำลังโดนหญิงชรารวบเอวอันผอมบาง แล้วลากนางให้ตรงไปทางถ้ำหญิงชราคนนี้แซ่เหอนามว่าจู้ เป็ท่านย่าบุญธรรมของพวกนาง เหอจู้วางแผนไว้ว่าเมื่อเข้าไปในเมืองจะขายหลานสาวทั้งสองทิ้งเสียแล้วนำเงินมาเป็ค่าเดินทางของครอบครัวตนเอง เพราะแม้ว่าหลานสาวสองคนจะยังเล็กทั้งยังผอมแห้ง ดูขาดสารอาหาร แต่ทั้งสองก็มีใบหน้าที่งดงาม ซึ่งสืบทอดมาจากมารดาคนที่ซื้อต่อไปนำไปขุนสักหน่อย เลี้ยงดูเป็ภรรยาเด็กก็ได้หรือเป็สาวใช้อุ่นเตียงก็ดี
แต่ในระหว่างการเดินทาง ดันมาเจอหมาป่า ตอนนี้เหอจู้แค้นใจนักตอนนี้นางเสียถิงถิงไปแล้ว จะเสียผิงอันไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นนางจะไม่ได้เงินเมื่อไม่มีเงินก็จะทำให้การเดินทางของพวกตนลำบากขึ้นอีกอย่างนางไม่อยากเลี้ยงสองพี่น้องนี่แล้ว เลี้ยงไปมีแต่ขาดทุนเท่านั้น
แต่ผิงอันกลับดิ้นรนกรีดร้องแทบจะเสียสติ น้ำตาของนางไหลพรากก็เพราะภาพที่นางเห็นตอนนี้ก็คือมีหมาป่าอีกตัววิ่งมาดักหน้าน้องสาวตัวน้อยของนางเอาไว้ แต่ไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็เด็กสาวที่ทั้งผอม ทั้งแรงน้อย ยิ่งตอนนี้ท่านลุงสองมาช่วยหญิงชราฉุดนางขึ้นไปด้วยแล้ว ผิงอันก็ไม่อาจจะทำอะไรได้อีกนางได้แต่หมดหวังคิดอยากจะตายไปพร้อม ๆ กับน้องสาว
อีกด้าน...
“แม่งเอ๊ย...”
ถิงถิงน้อยสบถอย่างดุเดือดนางขว้างกิ่งไม้ใส่หมาป่าส่ง ๆทั้งที่รู้ว่าไม่เป็ผลอะไร ตอนนี้นางโดนหมาป่าสี่ตัวล้อมเอาไว้หมดแล้วอย่างที่นางเคยดูสารคดีในโลกก่อนจริง ๆ ...หมาป่าทำงานกันเป็ทีมมันอยู่เป็ฝูง และออกล่าเป็ฝูง
ตอนนี้พวกมันกำลังล่านางอยู่ ดูจากสถานการณ์ตรงหน้าถิงถิงน้อยถอดใจแล้ว นางทิ้งตัวน้อย ๆ ลงนั่งแล้วกอดอก ทำหน้าตาเสียดายสุดแสนพลางบ่นกระปอดกระแปดออกมา
“บ้าเอ๊ย เพิ่งตายมาเกิดใหม่ แล้วยังต้องตายทันทีอีกเหรอเนี่ย”
ใบหน้าของเด็กหญิงที่มอมแมม หันไปมองหมาป่าทุกตัวตอนนี้พวกมันตั้งท่าที่จะกระโจนเข้ามาอีกแล้ว “ทะลุมิติมาทั้งทีไม่มีพลังวิเศษหรือตัวช่วยอะไรเลยเหรอ ซวยจริงจริ๊ง” เสียงเล็ก ๆะโอย่างอัดอั้นตันใจ
ถิงถิงน้อยหลับตากลั้นหายใจ กัดฟันแน่น นางพยายามคิดในแง่บวกการโดนหมาป่ารุมทึ้งคงเจ็บมากแน่ ๆ แต่ไม่เป็ไร พวกมันมีกันหลายตัวคงทำให้นางจะตายเร็ว ๆ ได้ รีบ ๆ จบไป จะได้ไม่ต้องทรมานนัก
ทว่าหลับตาอยู่นาน ก็ไม่รู้ถึงความเ็ป แต่นางกลับถึงความผิดปกติเหมือนว่าตัวเบา ๆ และกำลังล่องลอยอยู่ และพอลืมตาขึ้นนางก็กำลังลอยอยู่กลางอากาศจริงๆ ! รอบด้านเป็ป่า ตรงกลางมีกระท่อมสนามหญ้าเขียวขจี มีทุ่งนา อยู่หลังหมู่บ้านทั้งยังมีตึกที่เหมือนคลังสินค้าอยู่อีกด้านด้วย
“เอ๋ ที่นี่มันอะไรน่ะ” ถิงถิงลุกขึ้นยืนนางพบว่าตัวเองยืนอยู่กลางอากาศ แต่พอคิดว่าอยากจะเดินบนพื้น ร่างเล็ก ๆก็ลอยลงบนพื้นหญ้านุ่ม ๆ ทันที
...ว้าว นี่มันช่างสะดวกสบาย...
เมื่อยืนบนพื้นได้ร่างเล็ก ๆ ของเด็กน้อยก็วิ่งสำรวจไปทั่วบริเวณแล้วนางก็ลงมติกับตัวเองว่า นี่คือมิติพิเศษที่ตัวเอกในนิยายมักจะมีกัน
ร่างเล็ก ๆ ทิ้งตัวลงบนสนามหญ้ากว้าง นี่มันยิ่งกว่าถูกหวยเสียอีก!
“ฮ่า ๆ ฮ่า ๆ ตายมาแล้วไง ย้อนเวลามาสมัยโบราณแล้วยังไง เฮอะข้าผู้นี้ มีมิติพิศวงด้วย โฮ่ ๆ ฮ่า ๆ”ยามนี้วิญญานหญิงวัยยี่สิบสองในร่างเด็กน้อยกำลังทำให้ภาพพจน์ของเด็กหญิงฟันน้ำนมดูแปลกประหลาดมาก
นางยื่นแขนสั้น ๆ ข้างหนึ่งขึ้นฟ้าทำท่าเหมือนซุปเปอร์แมนแล้วพูดขึ้นว่า “เหาะเหินเดินอากาศ!” ด้วยน้ำเสียงกังวานราวกับกำลังหัวเราะวะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า อยู่ และแล้วร่างกายน้อย ๆ ของนางก็ค่อย ๆ ลอยขึ้น
ช่างน่าตื่นเต้นยิ่งนัก!
ทว่าลอยขึ้นนิดเดียวก็มีเสียงดัง ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ขึ้นในหัวของนางแล้วก็มีเสียงประกาศว่า “พลังงานหมด พลังงานหมด ทำตามคำสั่งไม่ได้!”
ถิงถิงน้อย “....”
“นี่มันอะไรกัน ลอยได้แค่นี้เองเหรอนึกว่าจะสำเร็จวิชาเหาะเหินเดินอากาศแล้ว”
นางบ่นจบก็มีเสียงดังขึ้น ในสมอง... “ระบบสาวดาวสอยเดือนยินดีต้อนรับขอรับ”
ถิงถิง “...”
...ระบบอะไรนะ...