> แรก
ฝนตกหนักติดต่อกันหลายวัน แม้จะลดจำนวนคนไข้มาโรงพยาบาล แต่เ้าหน้าที่กลับมิได้เหนื่อยน้อยลง เพราะคนที่เข้าโรงพยาบาลยามนี้ล้วนแต่อาการหนัก
การทำงานแข่งขันกับเวลา ชั่วโมงหยุดพักที่ห้วนลง ผนวกความเครียดที่ไม่รู้ว่าตนจะติดโรควันนี้พรุ่งนี้ ทำให้ภายใต้ท้องฟ้าสีเทาหม่น ใจเรายิ่งหม่นหมอง
“น้องแรก เราน่าจะใช้วัคซีนที่เบิกมาเมื่อวานไม่ทันค่ะ ชาวบ้านหมู่บ้านสุดท้ายยังมาฉีดไม่ได้ ติดฝน ต่อให้ฝนหยุดตก ถนนก็เละเป็โคลน ยังไงอาทิตย์สองอาทิตย์นี้มาฉีดไม่ได้แน่ ๆ”
พยาบาลหัวหน้าหน่วยวัคซีนเอ่ย
“โห สองร้อยกว่าโดสเลยนะพี่ เอาไปให้โรงพยาบาล yyy เค้าก็คงใช้ไม่ทันเหมือนกัน ล็อตที่ได้ล่าสุดจะหมดอายุอาทิตย์หน้าด้วย เอาไงดี”
“ขอโทษนะน้องแรก พี่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเื่ ทีแรกรับปากมั่นเหมาะว่าจะฉีดทัน เพราะพี่นับรวมชาวบ้านหมู่บ้านนี้ด้วย ไม่นึกว่าจะมีเหตุแบบนี้”
“ไม่เป็ไรครับ พี่ก็ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นั่นแหละ เดี๋ยวผมลองโทรคุยกับโรงพยาบาลจังหวัดว่าจะทำอะไรได้บ้าง”
ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมรับคำตำหนิเต็มที่
เงยหน้าขึ้นสบตากับท้องฟ้า ดูเหมือนว่าฟ้ากำลังหลั่งน้ำตาเพื่อผม
“ขอโทษจริง ๆ ครับพี่ เื่มันก็เป็อย่างที่บอกนี่แหละครับ”
“พี่ถามย้ำเราแล้วใช่มั้ยว่าจะรับวัคซีนล็อตนี้หรือเปล่า ย้ำแล้วย้ำอีกว่ามันใกล้หมดอายุ เราก็บอกว่าจะรีบใช้ พอตอนนี้ขอเอามาคืน รู้มั้ยเราบอกว่า้าวัคซีนด่วน พี่ก็ตัดแบ่งโควตาโรงพยาบาลอื่นให้ก่อน เสียโอกาสเขาอีก แทนที่เขาจะได้ทำงานก็ต้องชะลอเพราะรอวัคซีนล็อตใหม่ อีกอย่างขนส่งวัคซีนไปมา เอาเข้า ๆ ออก ๆ ตู้แช่เย็น ไม่รู้ทำให้คุณภาพลดลงหรือเปล่า นี่ยังไม่นับภาระงานของเ้าหน้าที่ที่ต้องมาจัดเตรียมของให้เราอีกนะ ทั้งวัคซีน ไซริงก์ เข็มฉีดยา พอเอามาคืนก็ต้องทำงานกันอีกรอบ เห็นว่าเหนื่อยไม่พอเหรอ เราได้คิดถึงคนอื่นบ้างไหม ก่อนทำงานได้วางแผนบ้างมั้ยครับ”
พี่ก้าวรัวมาเสียงเข้ม
ทั้งที่ทำใจก่อนต่อโทรศัพท์ ผมก็อดจิตตกไม่ได้
ผมอยากะโบอก...
ผมรู้สิพี่ เราก็เหนื่อยกันทุกคนั้แ่เกิดไอ้โรคบ้า ๆ นี่
ผมไม่ได้เหนื่อยเพราะทำงานแทบไม่หยุดพัก แต่เหนื่อยเพราะนโยบายไม่เคยนิ่งต่างหาก จังหวัดเปลี่ยนระบบรายงาน เปลี่ยนระบบเบิกวัคซีนทุกวัน ให้รายงานวัคซีนคงเหลือไม่เว้นแม้แต่วันหยุด ที่อยากถามก็คือในเมื่อวัคซีนมันใกล้หมดอายุจะส่งมาให้พวกเราใช้ทำไม
ใช่ ผมรู้ว่าทีมโรงพยาบาลจังหวัดก็เหนื่อย อาจจะเหนื่อยกว่าพวกผมหลายเท่า สเกลงานที่รับผิดชอบเปรียบเทียบกับอำเภอเล็ก ๆ คงต่างกันลิบลับ
แต่...พี่ครับ
ประโยคที่ว่าได้คิดถึงคนอื่นบ้างไหม ก่อนทำงานได้วางแผนหรือเปล่า มันก็ทำให้ลำคอตีบตัน ขอบตาร้อนผ่าว ต้องกลั้นใจกลืนก้อนสะอื้นลงไป
ผมฟุบหน้าลงโต๊ะทำงาน อยากให้หน้าจมหายไปในเนื้อโต๊ะด้วยซ้ำ
“แรก แรก หลับเหรอ มานอนอะไรตรงนี้ กลับบ้านพักไปนอนไป”
เสียงพี่เต้ยปลุกผมให้งัวเงียลืมตา
“ห้าโมงกว่าแล้ว เขากลับกันหมดแล้ว มานอนอะไรตรงนี้”
“พี่เต้ย ผมไม่รู้จะทำยังไงดี เบิกวัคซีนมาแล้วใช้ไม่ทัน โทรไปโรงพยาบาลจังหวัดมา โดนด่ายับเลยพี่”
“ใครด่า ก้าวเหรอ”
ผมพยักหน้าช้า ๆ ถอนหายใจ
“ก้าวเพิ่งโทรมา พี่ตามหาแรกไม่เจอเลยรับเื่ไว้ ก้าวบอกว่าให้เอาวัคซีนไปคืนได้เลย ประสานโรงพยาบาลอื่น ๆ ให้ช่วยใช้วัคซีนใกล้หมดอายุแล้ว ใช้ทันแน่ ๆ”
พี่ก้าวเนี่ยนะ เพิ่งด่าผมจนิญญาหลุดจากร่างชั่วโมงที่แล้ว พอด่าเสร็จก็ช่วยเนี่ยนะ
พี่เป็คนประเภทไหนกันแน่วะ?
©©©
2K
