ตอนที่ 4: ราคาของโอกาสครั้งที่สอง
เวลา... ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง
ในสนามเด็กเล่นร้างที่ถูกความมืดเกือบจะกลืนกินไปจนหมดสิ้น ลูมินั่งคุกเข่าอยู่ในวงกลมแห่งความตายในฐานะ "โอนิ" เธอหลับตาแน่น แต่ในใจกลับว้าวุ่นสับสน... ไม่มีตัวอักษรเรืองแสงปรากฏขึ้นด้านหลังเธอเหมือนสองรอบที่ผ่านมา ความมั่นใจที่เคยมีถูกกัดกินด้วยความกลัวที่เย็นเยียบอย่างรวดเร็ว
"ทำไม..." มิซากิพึมพำเสียงสั่น "ทำไมตัวอักษรไม่ขึ้นล่ะ?"
เสียงกระซิบอันเย็นเยียบของเด็กหญิงผีตนนั้นดังขึ้นที่ข้างหูของลูมิ มันกำลังบอกชื่อ... "มิ... ซา... กิ..."
มันคือกับดัก ลูมิรู้ดี แต่เมื่อไม่มีคำใบ้อื่นใดปรากฏ ความสิ้นหวังก็เริ่มกัดกินหัวใจของเธอ เธอควรจะเชื่ออะไร? ความเงียบงันที่น่ากลัว... หรือเสียงกระซิบของปีศาจ?
ในขณะที่ทุกคนจ้องมองไปยังพื้นดินด้านหลังลูมิอย่างเปล่าประโยชน์ มีเพียงนัวร์คนเดียวที่ยังคงเยือกเย็นราวกับรูปสลักน้ำแข็ง ดวงตาของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่แค่จุดเดียว แต่กำลังกวาดสำรวจพื้นที่รอบตัวลูมิทั้ง 360 องศาอย่างรวดเร็วและเป็ระบบ... และแล้วเขาก็เห็นมัน!
มันไม่ใช่พื้นดินด้านหลัง... แต่เป็พื้นดิน "ด้านหน้า" ของลูมิ!
ท่ามกลางเศษใบไม้แห้ง ห่างจากปลายเท้าของเธอไปไม่ถึงหนึ่งเมตร ตัวอักษรคันจิโบราณตัวใหม่กำลังเรืองแสงขึ้นมาอย่างแ่เบาราวกับหิ่งห้อยที่กำลังจะหมดแสง... "前" (Mae - ข้างหน้า)
มันเปลี่ยนกฎแล้ว! นัวร์คิดในใจทันที ไอ้ระบบเวรนี่! มันไม่ได้เปลี่ยน "คำตอบ" แต่เปลี่ยน "ตำแหน่ง" ของคำใบ้! มันเล่นกับความเคยชินและความตื่นตระหนกของเรา!
ลูมิไม่เห็นมัน... มิซากิกับเคนจิก็ไม่เห็น... พวกเขาทุกคนกำลังมองหาในที่ที่ผิด
นี่คือบททดสอบครั้งสำคัญของนัวร์ เขารู้คำตอบที่จะช่วยชีวิตลูมิได้... ผู้หญิงที่เพิ่งจะต่อว่าเขาเื่ไร้มนุษยธรรมไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
สมองของเขาประมวลผลทางเลือกทั้งหมดในเสี้ยววินาที
ทางเลือกที่หนึ่ง: ปล่อยให้ลูมิตาย
ผลลัพธ์: กำจัดตัวแปรที่น่ารำคาญและมีความคิดขัดแย้งกับเขาออกไปได้ พิสูจน์ให้เห็นว่าหลักการของเขาถูกต้องที่สุด กลุ่มจะเหลือสามคนซึ่งอาจเป็ปัญหาในด่านต่อไปที่้าจำนวนผู้เล่นที่แน่นอน เป็การกระทำที่สอดคล้องกับนิสัยเดิมของเขา
ทางเลือกที่สอง: ช่วยชีวิตลูมิ
ผลลัพธ์: รักษาจำนวนผู้เล่นไว้ซึ่งเป็ประโยชน์ทางยุทธศาสตร์มากกว่า การกระทำนี้จะสร้าง "หนี้บุญคุณ" ที่มองไม่เห็น ทำให้เขาสามารถควบคุมลูมิได้ง่ายขึ้นในอนาคต และที่สำคัญที่สุด... คือการประกาศศักดาอย่างสมบูรณ์แบบ เขาจะกลายเป็ผู้กุมกฎของเกมนี้โดยสิ้นเชิง ทำให้ผู้เล่นที่เหลือต้องยอมศิโรราบต่อเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข
การตายของเธอตอนนี้... คือการสูญเสียทรัพยากรที่ไม่มีประสิทธิภาพ
นัวร์ตัดสินใจได้แล้ว เขาไม่ได้เลือกเพราะความเมตตา แต่เลือกเพราะมันคือทางเลือกที่ให้ผลประโยชน์กับ "การอยู่รอดของเขา" มากที่สุดในระยะยาว
ลูมิกำลังจะอ้าปากพูดชื่อ "มิซากิ" ออกมา...
"ลูมิ!" นัวร์ะโเสียงดัง ก้องกังวานไปทั่วสนามเด็กเล่นที่เงียบสงัด "อย่าฟังเสียงนั่น! มองพื้นตรงหน้าตัวเอง! เดี๋ยวนี้!"
คำสั่งของเขาเฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจจนทำให้ลูมิสะดุ้งสุดตัว เธอชะงักไป สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เธอเชื่อผู้ชายคนนี้... คนที่เธอเพิ่งจะขยะแขยงในความคิดของเขาไปเมื่อครู่
เธอฝืนความกลัวและลืมตาขึ้น ก้มหน้ามองพื้นดินเบื้องหน้า... และเธอก็เห็นมัน! ตัวอักษร "前" ที่กำลังเรืองแสงอ่อนๆ ก่อนจะจางหายไปในความมืด!
"ข้างหน้า!" ลูมิะโออกมาสุดเสียง "Mae!"
ความรู้สึกกดดันที่หนักอึ้งรอบตัวสลายหายไปอีกครั้ง เธอรอด... เธอรอดเพราะคำพูดของนัวร์
──────────────
【รอบที่ 4 สิ้นสุด】
【ผู้รอดชีวิต: 4/5】
──────────────
ลูมิทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ขาของเธออ่อนเปลี้ยจนไม่สามารถยืนอยู่ได้อีกต่อไป เธอกำลังหอบหายใจอย่างหนัก ไม่ใช่แค่จากความเหนื่อย แต่จากความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยายได้... เธอรอดชีวิตมาได้เพราะคนที่เธอคิดว่าเป็ปีศาจ
มิซากิกับเคนจิมองไปที่นัวร์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่แค่ความหวาดระแวงอีกต่อไป แต่เป็ความยำเกรง... และความกลัวที่ลึกซึ้งกว่าเดิม ชายคนนี้... เขามองเห็นในสิ่งที่พวกเขาไม่เห็น เขารู้ในสิ่งที่พวกเขาไม่รู้... เขาคือผู้กุมชะตาของพวกเขาทุกคน
หลังจากที่ตั้งสติได้ ลูมิก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปหานัวร์ เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ "ทำไม... ทำไมนายถึงช่วยฉัน?"
นัวร์หันมาสบตากับเธอ ดวงตาของเขาเ็าและว่างเปล่าเหมือนเดิม "อย่าเข้าใจผิด" เขาพูดเสียงเรียบ "ผมไม่ได้ช่วยคุณเพราะความเป็ห่วง... แต่การตายของคุณในตอนนี้มัน 'ไม่คุ้มค่า'"
"ไม่คุ้มค่า?" ลูมิทวนคำอย่างไม่เข้าใจ
"จำนวนผู้เล่นอาจเป็เงื่อนไขสำคัญในด่านต่อไป" นัวร์อธิบายราวกับกำลังสอนเด็กนักเรียน "การรักษา 'ทรัพยากร' ที่ยังมีประโยชน์ไว้ คือการตัดสินใจที่ถูกต้องตามหลักตรรกะ... ตอนนี้คุณยังมีประโยชน์กับผมอยู่ แค่นั้นเอง"
คำพูดของเขาเหมือนมีดที่มองไม่เห็น มันกรีดลึกลงไปในใจของลูมิยิ่งกว่าการปล่อยให้เธอตายเสียอีก การถูกมองว่าเป็เพียง "ทรัพยากร" ชิ้นหนึ่ง... มันเ็ปและลดทอนคุณค่าความเป็มนุษย์ของเธอจนหมดสิ้น
"รอบสุดท้ายแล้ว" นัวร์พูดโดยไม่สนใจปฏิกิริยาของลูมิ "ตาผม"
เขาก้าวเข้าไปในวงกลมอย่างมั่นคงและสง่างามราวกับาาที่กำลังจะขึ้นครองบัลลังก์ เขานั่งลง ปิดตา... และรอคอย
รอบนี้คือรอบที่ห้า... รอบสุดท้ายที่จะตัดสินชะตาของพวกเขาในด่านนี้
มิซากิ, เคนจิ, และลูมิ กลับเข้ามายืนในวงล้อมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้บรรยากาศมันต่างออกไป พวกเขารู้แล้วว่าคนที่นั่งอยู่ตรงกลางนั้นแตกต่างจากพวกเขโดยสิ้นเชิง
เพลงเริ่มขึ้นและจบลง...
นัวร์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในความมืด เขาไม่ได้รอคอยคำใบ้... แต่เขากำลังรอคอย "กับดัก" ของระบบ
และมันก็มาจริงๆ!
พื้นดินรอบตัวเขาสว่างวาบขึ้นพร้อมกันถึงสี่จุด!
ตัวอักษร "前" (หน้า) ปรากฏขึ้นด้านหน้า
ตัวอักษร "後ろ" (หลัง) ปรากฏขึ้นด้านหลัง
ตัวอักษร "右" (ขวา) ปรากฏขึ้นด้านขวา
และตัวอักษร "左" (ซ้าย) ปรากฏขึ้นด้านซ้าย
มันคือการโจมตีด้วยข้อมูลจำนวนมากพร้อมกันเพื่อสร้างความสับสน! ระบบกำลังพยายามปั่นหัวเขาเป็ครั้งสุดท้าย
เสียงกระซิบของผีดังขึ้นที่ข้างหูของเขา แต่สำหรับนัวร์ มันเป็เพียงเสียงลมที่น่ารำคาญ เขาไม่สนใจมันเลยแม้แต่น้อย เขากำลังใช้สมาธิทั้งหมดไปกับการวิเคราะห์แสงที่ปรากฏขึ้น
สี่คำ... ปรากฏขึ้นพร้อมกัน... เป็ไปไม่ได้ที่จะเป็คำตอบทั้งหมด... ต้องมีเพียงหนึ่งเดียวที่เป็ของจริง... แล้วอันไหนล่ะ?
เขาสังเกตความเข้มของแสง... ความเร็วในการปรากฏ... และระยะเวลาที่มันคงอยู่...
เหมือนกันหมด... ไม่มีอะไรแตกต่าง... หรือว่ามี?
แล้วเขาก็สังเกตเห็น... ความแตกต่างเพียงเล็กน้อยที่คนธรรมดาไม่มีทางมองเห็นได้ทัน... ตัวอักษรทั้งสี่ปรากฏขึ้นเกือบจะพร้อมกันก็จริง แต่ตัวอักษร "後ろ" (หลัง) ที่อยู่ด้านหลังเขานั้น... มันสว่างวาบขึ้นช้ากว่าตัวอื่นเพียงแค่ 0.1 วินาที และดับลงช้ากว่าตัวอื่นเพียง 0.1 วินาทีเช่นกัน!
มันคือลำดับ! ระบบมันไม่ได้ให้เลือก... แต่มันกำลังบอกใบ้ถึง "เป้าหมายที่แท้จริง"!
คนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาคือเคนจิ
นัวร์ยิ้มมุมปากในความมืด
"ข้างหลัง" เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจและชัดเจน "Ushiro"
ความกดดันทั้งหมดสลายหายไปในทันที ความเงียบที่แท้จริงกลับคืนมาสู่สนามเด็กเล่นอีกครั้ง
พวกเขา... ชนะแล้ว
ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นเป็ครั้งสุดท้าย แต่คราวนี้มันดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย
──────────────
【...ด่านที่ 2 สิ้นสุด...】
【ผู้รอดชีวิต: 4/5】
【...พวกเ้าฉลาดกว่าที่คิด... แต่เกมยังอีกยาวไกล...】
【ท่านได้รับรางวัล: [ดวงตาแห่งความจริง] - สามารถเปิดใช้งานได้นานต่อเนื่องสูงสุด 10 วินาที แต่หลังจากหยุดใช้ จะเกิด 'ผลข้างเคียง' เป็อาการปวดศีรษะเล็กน้อยและต้องมี '่พัก' อย่างน้อย 30-60 วินาทีเพื่อให้อาการทุเลาลงก่อนจะใช้ครั้งต่อไปได้ ยิ่งใช้ติดต่อกันมากเท่าไหร่ ผลข้างเคียงจะยิ่งรุนแรงและ่พักจะนานขึ้น 】
──────────────
ประตูไม้บานเดิมปรากฏขึ้นกลางสนามเด็กเล่นอีกครั้ง มันคือทางกลับไปยังห้องสีขาว
ไม่มีใครพูดอะไรออกมา มิซากิกับเคนจิรีบเดินผ่านประตูเข้าไปทันที พวกเขารีบหนีจากนัวร์ราวกับหนีจากปีศาจ
ลูมิยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอหันมามองนัวร์ด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออกได้ ก่อนจะเดินตามเข้าไปเงียบๆ
นัวร์เป็คนสุดท้ายที่เดินผ่านประตูเข้าไป ในขณะที่ก้าวผ่านธรณีประตู เขากำลังคิดถึงรางวัลที่เพิ่งได้รับ... [ดวงตาแห่งความจริง] ... น่าสนใจ... เขายิ้มเยาะ... ระบบเอ๋ย... เ้าเพิ่งจะมอบอาวุธที่ร้ายกาจที่สุดให้กับคนที่เ้าไม่ควรจะให้ที่สุด
...จบตอนที่ 4
1K
