“ออกแรงอีก!จับนางไว้ให้แน่น!”
แม่นมโฉดชั่วมองสตรีที่ดีดดิ้นสุดแรงกำลังถูกกดบนพื้นด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง
นางกำนัลรับใช้สี่คนยึดแขนและขาของนางไว้อย่างแ่าเป็เพราะส่วนหน้าท้องป่องนูน ท่าทางการล้มของนางจึงดูแปลกตายิ่งนัก
“บังอาจ!แม่นมซุน! พวกเ้าคิดคดทรยศเช่นนั้นรึ? ข้าผู้นี้เป็ถึงไท่จื่อเฟย[1]!ในครรภ์ข้ามีโอรสแห่งองค์ไท่จื่ออยู่ คาดไม่ถึงว่าพวกเ้าจะริอ่านแตะต้องข้า!”
เฉินจิ้งเจียถูกกดไว้จนสองแขนมิอาจขยับเขยื้อนทำได้เพียงโก้งโค้งร่างเอาไว้มาดหมายปกป้องส่วนหน้าท้องสุดชีวิต
มุมปากแม่นมซุนเหยียดยิ้มเย็นก่อนจะอันตรธานหายไปทันใด “ไท่จื่อเฟยหรือ? หึหึเกรงว่าท่านคงมิทราบว่าหนึ่งชั่วยามก่อนหน้านี้สถานะไท่จื่อเฟยของท่านถูกถอดสิ้นแล้วไท่จื่อมีบัญชาเด็ดขาดว่าโอรสในพระครรภ์ท่านคือดาวอาภัพกลับชาติมาเกิดหากถือกำเนิดต้องสร้างความโกลาหลใหญ่หลวงแก่ราชวงศ์เป็แน่ ดังนั้นมิเพียงตัวท่านแต่โอรสในพระครรภ์ของท่านก็ต้องจัดการด้วยเช่นกัน”
เฉินจิ้งเจียจ้องเขม็งนางตาแทบแตกดวงตาสองข้างแทบหลั่งน้ำตาเป็เื
“เหนียงเหนี่ยงเห็นแก่ไมตรีจิตที่ผ่านมา หม่อมฉันยังเรียกท่านเช่นนี้อยู่หากท่านเคียดแค้นชิงชังปานใดก็ทำได้เพียงเคียดแค้นต่อมารหัวขนในครรภ์ท่านเท่านั้น”
“เรียกคนมา!ทำตามพระประสงค์ของไท่จื่อ ต้องผ่าท้องเอาเ้ามารหัวขนนี่ออกมาห่อด้วยกิ่งต้นหลิวแล้วเผาทิ้ง ถึงจะขจัดเคราะห์ร้ายนี้ไปได้”
เฉินจิ้งเจียดิ้นรนสุดแรงเกิดหน้าท้องขูดไถไปกับพื้นจนเกิดแผลถลอกเืไหลออกมาก นางไม่เชื่อไหนเลยบุตรแสนดีของนางจะเป็ดาวเคราะห์ร้ายไปได้ ไม่มีทาง!
“ฝ่าา...เซี่ยยู่จาง!แม่นมซุน ข้า้าพบฝ่าา ไปตามพระองค์มาให้ข้า!”ยามนี้ผู้ที่ช่วยชีวิตบุตรในท้องนางได้ นอกจากเซี่ยยู่จางแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นอีก!
แม้หัวใจเขาจะมิได้อยู่ที่นางมานานแล้วทว่าลูกคนนี้ก็เป็ถึงเืเนื้อเชื้อไขเขาอยู่ดีเป็ไปได้หรือที่เขาจะเหี้ยมโหดต่อนางขนาดนี้เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของชินเทียนเจียน?
ไม่มีทาง!
ใบหน้าแม่นมซุนคล้ายฉายแววเย้ยหยันก่อนเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “ท่านปล่อยไปเถอะ ไท่จื่อหาได้จิตใจเหี้ยมโหดเสียหน่อยใครใช้ให้ท่านทรงครรภ์มารหัวขนเองเล่า? ต้องบอกว่าท่านโชคร้ายเองโทษอย่างอื่นไม่ได้หรอก”
สิ้นเสียงแม่นมซุนรับขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวจากนางกำนัลรับใช้ที่ยืนด้านหลังนางก่อนโผเข้าเบื้องหน้าเฉินจิ้งเจีย “เหนียงเหนี่ยง นี่คือของกำนัลจากไท่จื่อท่านดื่มเข้าไปเสีย ยามผ่าคลอดเด็ก ท่านจะได้ไม่เ็ป”
แรงมหาศาลบีบเปิดปากเฉินจิ้งเจียแม่นมซุนเทของเหลวในขวดกรอกเข้าปากนางอย่างไร้ซึ่งความเมตตา
ถูกคนถึงสี่คนยึดร่างไว้แ่าเฉินจิ้งเจียคิดหลบหลีกแต่กลับมิอาจขยับเขยื้อนได้ทำได้เพียงกล้ำกลืนปล่อยโอสถขมคาวไหลรินลงท้องไป
“มานี่ส่งเ้ามารหัวขนในท้องเหนียงเหนี่ยงมาได้แล้ว”
นางกำนัลรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างกายรับคำตามประสงค์ยกมือหยิบกริชที่วางบนโต๊ะขึ้น พร้อมนั่งยองอยู่เบื้องหน้าเฉินจิ้งเจียปลายมีดคมเย็นเยียบล้อแสงวาววับค่อยๆ ขยับเข้าใกล้หน้าท้องส่วนนูนที่สุดของนาง
“เหนียงเหนี่ยงทางที่ดีชาติหน้าท่านควรเกิดเป็คนฉลาดบ้าง”
สิ้นเสียงปลายมีดคมพลันเสียบเข้าหน้าท้องนางอย่างรวดเร็ว โลหิตสดไหลบ่าในทันใด!
“กรี๊ด!”
เสียงแหลมแผดะโดังก้องทั่วนภาบานประตูพลันถูกผลักเข้ามา เผยให้เห็นใบหน้าแสนร้อนรนของใครคนหนึ่ง
“พี่หญิง!พี่หญิงไม่เป็อะไรใช่หรือไม่!”
เมื่อได้ยินเสียงแสนคุ้นหูดังขึ้นแววตาหม่นแสงของเฉินจิ้งเจียพลันฉายแววขึ้น
เฉินจิ้งโหรวผลักแม่นมซุนออกกางสองแขนปกป้องเฉินจิ้งเจียผู้อยู่เื้ัพลางร่ำไห้ช้อนตามองไปยังเซี่ยยู่จางที่มองกลับมาด้วยแววตาเ็าจากหน้าประตู“ฝ่าา ท่านรีบช่วยพี่หญิงข้าเร็วเข้า!”
เซี่ยยู่จางกวาดตามองเฉินจิ้งเจียที่ยังคงมีกริชสั้นปักคาท้องอย่างเยือกเย็นสีหน้าท่าทีหาได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อยแต่กลับเผยสีหน้าอ่อนโยนยามมองเฉินจิ้งโหรวที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา“โหรวเอ๋อร์อย่าได้ก่อเื่วุ่น รีบมานี่”
“ฝ่าาท่านใจเหี้ยมเพียงนี้จริงหรือ? หากท่านไม่ช่วยพี่หญิงข้าเช่นนั้นข้าก็จะไม่ไป!”
เฉินจิ้งโหรวเผยท่าทางมิอาจประนีประนอมยอมกันได้หันกายกลับมากอดเฉินจิ้งเจียไว้ทว่าแรงโผกอดที่เกิดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยกลับดันกริชสั้นให้คว้านลึกเข้าไปอีกเฉินจิ้งเจียเ็ปส่วนท้องอย่างมหาศาล พยายามจ้องเขม็งเซี่ยยู่จางสุดชีวิตมาดหมายจะอ้าปากพูด ทว่าชั่ววินาทีต่อมาเสียงต่ำบางเบาที่พลันดังขึ้นข้างหูกลับทำเอาตัวนางสั่นระริกขึ้นเสียมิได้
“พี่หญิงในที่สุดจากนี้เ้าจะได้ไปอยู่กับแม่เ้าและนังสาวใช้ที่เ้าเชื่อใจที่สุดแล้วหลายปีมานี้เ้าคงคิดถึงพวกนางมากใช่หรือไม่?” ริมฝีปากเฉินจิ้งโหรวแตะใบหูนางเบาๆน้ำเสียงต่ำจนได้ยินชัดกันแค่สองคน
แทบลืมสิ้นซึ่งความเ็ปตรงหน้าท้องเฉินจิ้งเจียมองเฉินจิ้งโหรวอย่างมิอาจเชื่อราวกับกำลังมองผีห่ามารร้ายตนหนึ่งอยู่อย่างไรอย่างนั้น
“เ้าจะตายอยู่รอมร่อข้าจะทำให้กระจ่างก่อนตายเสียหน่อยว่า แม่เ้าถูกแม่นมซุนวางยาแต่ต้องทนทรมานอยู่ตั้งเจ็ดวันถึงสิ้นลมกระทั่งเฮือกสุดท้ายนางยังมาขอร้องอ้อนวอนท่านแม่ข้า ขอร้องให้ไว้ชีวิตเ้าช่างซาบซึ้งเสียจริง”
“จริงสิเ้ายังจำสาวใช้ของเ้าได้หรือไม่? นามว่าหนานจือสินะนางนั้นตายน่าอนาถยิ่งกว่าแม่นมซุนสับร่างนางจนแหลกละเอียดเป็เนื้อเหลวโยนทิ้งเข้าคอกสุนัขไปแล้ว!”
เฉินจิ้งเจียเผยสีหน้าตกตะลึงเต็มประดาคำพูดของเฉินจิ้งโหรวเสมือนเป็อัสนีฟาดกลางวันแสกๆเข้ากลางกระหม่อมนางอย่างไรอย่างนั้น นางคว้าแขนเฉินจิ้งโหรวไว้แน่นครู่ต่อมาถึงได้เอ่ยปากอย่างยากลำบาก “เ้าพูดอะไรกัน?”
“หึเสียดายเด็กในท้องเ้ายิ่งนัก บริสุทธิ์แต่กลับต้องจากไปเสียเช่นนี้แต่ใครใช้ให้เขาโชคร้ายมีมารดาเยี่ยงเ้ากันเล่า?”
เสียงของเฉินจิ้งโหรวแ่เบายิ่งทว่ายามแทรกเข้าหูเฉินจิ้งเจียกลับเสมือนใบมีดคมกริบเฉือนเข้าหัวใจนาง
มิน่าล่ะ...มิน่าคนของชิงเทียนเจียนถึงได้บอกว่าบุตรในท้องนางเป็ดาวอาภัพเคราะห์ร้ายที่แท้ก็เป็เช่นนี้!
น่าขันนักที่ตอนนั้นเฉินจิ้งเจียปฏิบัติกับนางอย่างจริงใจมองนางดั่งเป็น้องสาวในไส้ เมื่อรับรู้ว่านางชื่นชอบเซี่ยยู่จางกระทั่งถึงขั้นว่าต่อให้ทะเลาะกับท่านพ่อ ก็ต้องรับนางเข้าจวนให้ได้แต่กลับไม่คิดไม่ฝันว่า...
การจากโลกของท่านแม่การจากไปของหนานจือ รวมถึงเด็กผู้นี้...
ทุกสิ่งทุกอย่างคาดไม่ถึงว่าจะเป็ฝีมืออันแยบยลของนาง!
“เฉินจิ้งโหรวเ้าทำร้ายข้าปานนี้ ข้าเองจะไม่มีทางปล่อยเ้าไปอย่างง่ายดายเช่นกัน!”เฉินจิ้งเจียใช้เสี้ยวแรงเฮือกสุดท้าย ดึงกริชตรงหน้าท้องออกมาดหมายเสียบเข้าลำคอเฉินจิ้งโหรว
หากแต่เสี้ยววินาทีนั้นแรงมหาศาลมวลหนึ่งพลันถีบนางออกไป เืคาวสดไหลหลั่งจากาแสาดไหลจากหน้าท้องไม่ขาดสาย นางไร้ซึ่งเรี่ยวแรงดิ้นรนแล้วทำได้เพียงมองเซี่ยยู่จางโอบเฉินจิ้งโหรวเดินออกนอกประตูไปอย่างเลือนราง
“จัดการซะรวมถึงเ้ามารหัวขนในท้องด้วย เอาออกมาห่อกิ่งหลิวแล้วเผาทิ้งเสีย”
น้ำเสียงเย็นเยียบของบุรุษดังขึ้นห่างออกไปเรื่อยๆขอบเขตสายตาเฉินจิ้งเจียเลือนรางตามเรื่อยๆนางยื่นมือสั่นระริกหมายควานคว้าบางสิ่งหากท้ายที่สุดกลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า
“เหนียงเหนี่ยงจะส่งท่านไปหาพญายมแล้วละนะ”
แสงสว่างสุดท้ายที่ปะทะเข้าสายตาถูกบดบังอย่างสมบูรณ์เฉินจิ้งเจียกัดฟันกรอด ดวงจิตท่วมท้นด้วยความเคียดแค้นชิงชัง
นางเกลียดตนเองเกลียดที่ตนไม่รู้จักดูคนให้ดี เกลียดที่ตนตาบอดเช่นนี้และนางเกลียดชังเฉินจิ้งโหรวยิ่งกว่าเกลียดชังเซี่ยยู่จางเกลียดที่พวกเขาทำร้ายนางได้ถึงขนาดนี้
หากนางมีโอกาสเกิดใหม่อีกครั้งนางจะทำให้พวกมันต้องชดใช้ด้วยเือย่างสาสมแน่นอน!
----------
[1]ไท่จื่อเฟย : คือพระชายาเอกในองค์รัชทายาท ซึ่งสามารถแต่งตั้งได้เพียงคนเดียวหากองค์รัชทายาทซึ่งเป็พระสวามีได้ขึ้นครองราชย์มักจะได้รับการแต่งตั้งเป็ฮองเฮา
345
