ตอนที่ 5 ฝันประหลาด
โทมัสเดินมาอยู่หน้าประตูบ้านหมายเลขสิบเอ็ดที่บ่งบอกถึงบ้านของสายเืเฮอร์มีสที่เป็เทพแห่งการค้าโจร นักเดินทาง กีฬา และข้ามแดน มัคคุเทศก์ที่เดินทางสู่โลกบาดาลได้อีกนอกจากนี้โทมัสก็บอกอีกว่าบ้านหลังนี้มีนโยบายที่เทพเฮอร์มีสจะช่วยอุปการะเด็กๆที่ยังไม่มีบ้านอยู่ ระหว่างที่พ่อแม่เทพของเด็กๆยังไม่ระบุตัวตนว่าเด็กคนนั้นเป็ลูกของตน แต่บางทีเฮอร์มีสสนใจเด็กคนไหนเขาก็จะรับเป็ลูกโดยทันที บางครั้งก็ทำให้พ่อแม่เทพเด็กบางคนไม่ชอบใจที่เฮอร์มีสทำแบบนั้น
แต่คำว่าเทพสำหรับโพรทาเลียมันไม่น่าไว้ใจเสมอไปโทมัสค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปข้างใน เสียงเจี๊ยวจ้าวดังไปทั้งบ้านหลังนั้นเมื่อโพรทาเลียเดินเข้าไปเธอก็เห็นได้สภาพที่แตกต่างกว่าภาพบ้านที่มีแค่ชั้นเดียวข้างในบ้านนั้นมีสองชั้นแล้วเหล่าเด็กวัยรุ่นเต็มไปทั้งบ้านหลังนั้นทุกคนกำลังคุยกับอย่างสนุกหรือกำลังเล่นต่อสู้กันอย่างสนุกโทมัสเห็นสภาพภายในบ้านที่ดูเลอะเทอะมากๆจนเขาต้องกระแอมเล็กน้อยให้ทุกคนฟันมาสนใจ
“อะแฮ่ม!!”
เสียงกระแอมของโทมัสทำให้ทุกคนหันไปมองพวกเขาต่างพากันรีบเก็บข้าวของของตนเองที่เลอะเทอะตามทางโพรทาเลียเห็นความเร็วของทุกคนช่างน่าประทับใจก่อนที่พวกเขาจะมายื่นอยู่ปลายเตียงตัวเองกันแล้วสายตาทุกคนหันไปมองเด็กใหม่สองคนที่โทมัสพามา หนึ่งในนั้นมีรูปลักษณ์เหมือนในข่าวลือที่เกิดขึ้นไม่นาน
“อ๊ะ! เด็กคนนั้น คนที่จัดการพวกโพรทาเลียได้นี่น่า!!”
“เอ๋?” โพรทาเลียงงเลยว่าพวกนี้รู้ได้ไง
แต่พอมานึกๆ เหตุการณ์เมื่อกี้อยู่ใกล้ๆบ้านพักพวกเขาก็น่าจะรู้ทุกคนต่างมองกันด้วยความสนใจที่อีกฝ่ายนั้นต่อกรกับโพรทาเลียได้อย่างเด็ดขาด
“นายทำยังไงถึงต่อสู้กับโพรทาเลียได้ล่ะนั้น!!”
“จริงด้วยนะ เป็หนุ่มหน้าตาดีแท้ๆ แต่ทำร้ายผู้หญิงก่อนก็ไม่ดีนะ” หญิงสาวคนหนึ่งพูดด้วยใบหน้าที่ดูเล่นหูเล่นตาก่อนจะพูดเชิงที่ชวนอีกฝ่าย “แต่อยากทำร้ายใคร ทำร้ายฉันได้นะ”
เสียงโหร้องดังขึ้นอย่างชอบใจกับคำคมนั้น สาวๆต่างหัวเราะคิกคักกับหญิงสาวคนนั้น โพรทาเลียรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนจีบอยู่เลยแต่บางคนก็ยังเข้ามาถามเธอถึงความกล้าที่ต่อกรกับโพรทาเลียจนโทมัสต้องเข้ามาขัดพวกเด็กๆของบ้านเขา
“พอเลยๆ ทุกคนเลิกเซ้าซี้คีย์ได้แล้ว เขาประมาทไปหมดแล้วเห็นไหม?”
ทุกคนหันมามองเด็กใหม่อย่างคีย์ที่กำลังเหงื่อตกเพราะทุกคนเข้ามารุกถามแต่จริงๆ แล้วโพรทาเลียรู้สึกเกร็งมากกว่าที่มีคนมามุ้งเธอแบบนี้บางคนตรงนั้นเห็นก็ยอมถอยห่างให้ทันที
“ขอบคุณมากทุกคน เอาล่ะช่วยเงียบๆ แล้วฟังละกันฉันจะให้ทั้งสองคนแนะนำตัวกับทุกคน” โทมัสหันไปทางคีย์และลิซ่า“เชิญทั้งสองคนแนะนำตัวเลยนะ”
ทั้งสองคนพยักหน้าทันทีก่อนที่โพรทาเลียจะเดินมาอยู่ข้างหน้าแล้วแนะนำตัว
“สวัสดีทุกคน...ข้าชื่อว่า คีย์ วันเดอร์เลอร์ และข้างๆ คือพี่สาวข้า” โพรทาเลียหันไปทางเทพีก่อนที่เธอจะขยับตัวขึ้นมา
“ไง ทุกคน ข้ามีนามว่า ลิซ่า วันเดอร์เลอร์ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะ”
ทุกคนถึงกับตะลึงกับใบหน้าที่แสนงดงามของลิซ่าทำเอาหนุ่มๆต่างหลงใหลกันไปเลย
“ใบหน้าก็สวยแล้วชื่อยังน่ารักอีก อยากได้คนแบบนี้เป็แฟนจัง” มีเสียงผู้ชายคนในบ้านดังขึ้นจนทุกคนต่างวี้ดว้ายใส่
“เงียบๆ หน่อย พวกนายอย่ามาทำเสียงชื่อบ้านเฮอร์มีสหน่อยสิ!!เดียวเขาหาว่าลามกด้วยคำพูดพอดี”
“ฉันสงสัยบางอย่าง!” เด็กชายคนหนึ่งพูดขึ้น
โทมัสหันไปหน้าไปหาคนที่สงสัยทันที “มีอะไรเอ็ดดี้”
เด็กชายที่มีผมสีน้ำตาลคนหนึ่งคนเอ่ยพูดขึ้นมาทุกคนต่างหันไปมองกันทันทีเขาเดินออกมาให้ทุกคนเห็นทันที
“ผมสงสัยในการพูดของพวกเขานะ มีคำแปลกๆ อย่างคำนำหน้าทำอย่างกับตัวเองเป็เชื้อเ้าอะไรแบบนั้นอีก”
ทุกคนต่างสนใจในคำพูดของเอ็ดดี้จนต้องพยักหน้ากันอย่างสงสัย
“จริงด้วยนะ ถ้าเกิดเป็เชื้อเ้าจะไม่โดนปฏิบัติต่างจากพวกเราเหรอ?”เด็กสาวคนหนึ่งพูดเสริมขึ้นมา
“ใช่ๆ” ทุกคนพูดพร้อมกันขึ้นมา
“เอ่อ...” โทมัสก็พึ่งสังเกตว่าเด็กสองคนพูดแปลกๆแต่เขาไม่ได้ถามอะไร
“ขอประทานอภัยทุกคนถึงพวกเ้าถามโทมัส แต่เขาก็ตอบไม่ได้เพราะเรายังไม่ได้บอกเขานอกจากท่านแจ็กสันแต่คำพูดที่เราใช้มันก็มีเหตุผลของเราเช่นกัน” อลิซ่าเบ็ธอธิบายให้เหล่าเด็กๆฟัง
“เอ่อ...มันหมายความว่าอะไรเหรอ? ลิซ่า”โทมัสเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างสงสัย
“ก็พวกเราเคยอยู่โลตัสคาสิโน แล้วก็พวกข้านะมีอายุมานานถึง 200 ปีจากการอยู่ในที่แบบนั้นด้วยถ้าไม่ร่วมกับอายุที่ออกเดินทางไปรอบโลกด้วยน่านะ”
โพรทาเลียกล่าวอธิบายด้วยเื่แต่งที่เธอพึ่งคิดขึ้นถึงแม้จะเอาสิ่งที่เทพีเคยพูดมาเสริมก็ตามทีทุกคนที่ฟังต่างตาโตกันอย่างอ้ำอึ้ง จนโพรทาเลียพูดเสริมขึ้น
“แต่พวกข้าไม่ใช่บุคคลที่มีเชื่อเ้านะ” โพรทาเลียยิ้มออกมาอย่างเป็กันเอง
ทุกคนยังอ้ำอึ้งก่อนจะะโลั่นทั้งบ้านจนคนรอบบ้านต่างใกับเสียงของพวกเขาที่ะโออกมาว่า
“ว่าไงน๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!”
โทมัสที่ได้ยินที่ทั้งสองอธิบายยิ่งตะลึงเข้าไปอีกที่สองคนที่รู้จักน้องชายของเขามีอายุมากกว่าเขาอีก
“อุ๊ย...อายุมากกว่าฉันอีก แต่ช่างเถอะ...เอาล่ะทุกคนเลิกใกับเื่พวกนี้เถอะ!!เราก็เจออะไรมาเยอะแล้วล่ะนะ ฮ่าๆ” โทมัสพูดไปก็เหงื่อตกไป
ทุกคนต่างทำสีหน้าประหลาดใจกับเด็กใหม่ที่เข้ามาพวกเขาเดาไม่ออกเลยว่าทั้งสองคนนั้นอายุมากกว่าพวกเขา แถมไม่ใช่เชื่อพระวังอะไรอีกทำให้สงสัยว่าเป็คนในยุคไหนถึงยังมีชีวิตอยู่ได้ ก่อนที่โทมัสจะตบมือทันที
“เอาล่ะ ทุกคนก็รู้จักกับคีย์กับลิซ่าแล้วตอนนี้ก็ให้พวกเขาพัก ส่วนเื่ที่ทุกคนน่าจะรู้กันว่าคีย์ต่อกรกับโพรทาเลียพวกนายควรอย่าไปพูดต่อหน้าโพรทาเลีย ถ้าพวกนายบางคนยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ!”
โทมัสเตือนเด็กๆในบ้านของเขาเื่การพูดแซวกับก่อกวนคนอื่นตลอดเวลาอยู่แล้วแถมบางคนในบ้านก็ชอบไปก่อกวนโพรทาเลียบ่อยๆจนทำให้เขาต้องระวังเด็กบ้านเขาจะเข้าไปวุ่นวายกับโพรทาเลียจนาเ็สาหัสกลับมาคำพูดของโทมัสทำให้โพรทาเลียตัวจริงถึงกับเข้าใจเลยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงต้องเตือนทุกคนเพราะยัยปีศาจนั้นมีความแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ยังนั้นถึงกล้าทำร้ายคนในค่ายแต่มันยิ่งทำให้เธอโกรธที่อีกฝ่ายนั้นนำชื่อของเธอมาทำให้มันเสียหายมันก็น่าโกรธเคืองมากๆแล้วล่ะ พอคุยอะไรเสร็จสายตาของโพรทาเลียก็มองรอบๆ บ้านรอบนี้มีแต่คนเต็มไปหมด
“บ้านนี้...คนเยอะจังนะ” โพรทาเลียเอ่ยขึ้น
“อ๋อ ก็สายเืเฮอร์มีสก็เกือบๆ 90 คนแล้วนะ”
“90คน!!” ทั้งสองะโออกมาด้วยความใ
“ฮ่าๆ ใช่ๆ จำนวนลูกๆ ก็ 70 คน หลานๆ อีก 20 คน แต่ยังไม่ร่วมพวกไม่มีสายเือีก 20 คนนะ”
“แบบนั้นก็ 110 คนสินะ”
“ใช่”
“พอฟังแล้ว พวกเทพนี่บ้ากามั้แ่สมัยก่อนจนยังยุคนี้จริงๆ”
โพรทาเลียนึกสภาพออกเลยเหมือนตอนเธอเกือบโดนวากาเน็ทข่มขืนหลายครั้งจนเธอต้องหลบซ่อนตลอดเวลา
“ก็นะ พวกเทพเนื้อหอมจะตาย ไม่งั้นสาวๆ หนุ่มๆ คงไม่สนใจหรอกนะ”
โทมัสพาเดินภายในบ้าน หลายๆ คนต่างโบกมือทั้งพวกพวกโพรทาเลียเธอก็โบกมือกลับก่อนจะรู้สึกร้อนที่หัว เพราะหมวกทำให้เธอต้องถอดหมวกออกทันทีโทมัสเดินมาถึงจุดที่มีเตียงแค่เตียงเดียว
“เหลือแค่เตียงเดียวแฮะงั้นคนหนึ่งต้องนอนพื้นข้างๆ พวกนายคงจะนอนกันได้นะ?”โทมัสหันไปมองทั้งสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา
โพรทาเลียมองตรงจุดที่พวกเธอต้องอยู่เธอหันมาหาโทมัสทันที “ได้สิ เดียวท่านพี่นอนบนเตียง เดียวข้าจะนอนที่พื้นเอง”
“แต่ว่า…!” เทพีอลิซ่าเบ็ธทักไปทางอีกฝ่ายที่เสียสละที่ให้เธอ
“ไม่มีแต่...ข้าจะนอนที่พื้นเอง ท่านพี่” โพรทาเลียยิ้มให้อีกฝ่ายเธออยากให้อีกฝ่ายได้นอนที่ดีๆ ทั้ง
เทพีจ้องมองเด็กน้อยที่ยอมทุกอย่างเพื่อเธอโดยที่ไม่เคยมีคนทำแบบนี้กับเธอเลยสักครั้ง
“งั้นเชิญทั้งสองคนพักกันไปก่อนเลยละกันเดียวตกเย็นฉันจะไปเอาอาหารมาให้...”
“ข้าว่าไม่ต้องหรอก พวกเราไปกินด้วยดีกว่า ถ้าทำตามที่ท่านแจ็กสันบอกคงได้มีคนอิจฉาริษยาแน่ๆ”
“จริงของคีย์นะ ให้พวกเราไปกินอาหารเหมือนคนอื่นๆ ดีกว่านะ”
“ขอโทษทั้งสองคนนะ ฉันไม่อยากขัดคำสั่งคุณแจ็กสันนะขอให้ทำตามที่ฉันบอกในฐานะหัวหน้าบ้านเฮอร์มีสหน่อยนะ”
ทั้งสองคนต่างหันไปมองหน้ากันและกันพวกเขาเข้าใจนะว่าอีกฝ่ายกลังโดยผู้อำนวยการเล่นงานพวกเขาต่างพากันพยักหน้าอย่างเข้าใจพอทั้งสองคนเข้าใจเขาแล้วโทมัสก็ปล่อยให้ทั้งสองคนพักผ่อนเขาเดินไปที่โซนของเขาพร้อมกับนำอัฐิของน้องชายใส่ในตู้ บางคนสงสัยว่าโทมัสถืออะไรจนพวกเขาต้องถามโทมัสตอบไปว่ามันคืออัฐิน้องเขาสีหน้าคนรอบๆ ต่างหน้าซีดไปเลยทำเอาพวกโพรทาเลียหัวเราะกับสีหน้าของคนอื่นๆ โทมัสจ้องมองอัฐิน้องชายเขายังไม่อยากเอาอัฐิน้องไปลอยเท่าไหร่เพราะอยากให้คนที่สนิทกับน้องชายไปด้วยอย่างคีย์กับลิซ่า เขาต้องรอเวลาแล้วค่อยพาอัฐิน้องชายไปลอยพร้อมทั้งสองคนเวลาผ่านไปตกเย็นโทมัสพาทุกคนในบ้านออกไปทานอาหารเย็นที่โรงอาหารที่อยู่ห่างไม่มากกับบ้านพักเมื่อส่งทุกคนแล้วเขาก็กำลังจะไปตักอาหาร แต่คุณแจ็กสันกับเตรียมไว้ให้หมดแล้วโทมัสเลยนำเอาไปส่งให้สองพี่น้องวันเดอร์เลอร์ที่กำลังรออยู่ภายในบ้านพักหมายเลขสิบเอ็ด
“ฉันเอาอาหารมาให้แล้วล่ะ งั้นทั้งสองคนทานให้อร่อยล่ะแล้วก็เดียวฉันจะกลับมาเก็บให้นะ งั้นฉันไปล่ะ!!”
“ขอบใจนะ โทมัส” ลิซ่ากล่าวขอบคุณอีกฝ่ายทันที
ทั้งสองคนโบกมือให้อีกฝ่ายโทมัสออกจากบ้านพักกลับไปที่โรงอาหารทันที พอพวกเธอเหลือกันแค่สองคนโพรทาเลียก็ถอนหายใจทันที
“เฮ้อ...ข้าเก๊กหน้าจนหน้าจะตึงไปหมดแล้วนะเนี่ย!!” สีหน้าของโพรทาเลียดูเหมือนคนที่เหนื่อยล้ามากๆ
“อย่าบ่นมากเลย โพรทาเลีย” ลิซ่าเอ่ยพูดพร้อมกับยกมือหยิบสตรอเบอรี่ขึ้นมาทาน
“ชิๆ เข้ามาครั้งแรกก็เจอยัยนูอัสทำร้ายคนในค่ายซะงั้น ไม่สบอารมณ์จริงๆ”
“น่าๆ อย่าอารมณ์เสียเลยนะ” เทพีอลิซ่าเบ็ธลูบหัวโพรทาเลียทันที“เ้าอารมณ์เสีย เดียวใบหน้าอันน่ารักของเ้าจะย่นหมดนะ โพรทาเลีย”
“เ้าค่ะ เทพีอลิซ่าเบ็ธ...” โพรทาเลียยิ้มอย่างชอบใจที่อีกฝ่ายนั้น
“พอเลย ข้าคิดว่าเ้าควรเลิกเรียกข้าว่าเทพีตอนที่เราอยู่ด้วยกันดีกว่านะ”
“ทำไมล่ะ? ท่านเป็เทพีนะ!”โพรทาเลียพูดพร้อมกับตักอาหารเข้าปาก
“ก็ตอนนี้เราเป็เด็กของค่ายนี้ ถ้าเกิดมีคนรู้ว่าข้าเป็เทพีอาจจะโดนดูแลดีกว่าพวกเด็กๆ ฉันไม่ชอบอะไรแบบนั้น เ้าก็น่าจะรู้”
“ข้ารู้ งั้นจะให้ข้าเรียกท่านว่าอะไร?” โพรทาเลียถามอีกฝ่ายทันที
“เรียกว่าพี่ลิซ่าละกัน ชื่อที่เ้าตั้งให้ข้าดีที่สุดแล้วล่ะ”
โพรทาเลียเขินทันทีที่อีกฝ่ายจะเอาชื่อที่เธอตั้งให้ตอนที่คิดชื่อตอนที่คุณนิโคถาม
“แต่ข้าก็ชอบชื่อจริงของท่านมากกว่า...”
“คิกๆ เรียกชื่อนั้นไปก่อนเถอะนะ”
"ก็ได้เ้าค่ะ...เอ่อ...พี่ลิซ่า...” พอโพรทาเลียพูดออกไปก็เขินขึ้นมา“ไม่เอาๆ ขอเรียกท่านพี่ดีกว่า ข้าโตมาแบบนี้คงเรียกแบบนั้นไม่ได้แน่ๆ”
“แหมๆ” เทพีอลิซ่าเบ็ธขำทันทีที่ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวของโพรทาเลีย“ลูกน้อยของข้า”
เมื่อโดนเอ่ยเรียกแบบนั้น โพรทาเลียเงยหน้ามองอีกฝ่ายเธอรู้สึกเขินอย่างดีใจอีกฝ่ายเป็แม่คนที่สองของเธอั้แ่เธอหกขวบตลอดเวลาอีกฝ่ายจะดูแลเธอตลอดเธอเป็ทุกอย่างให้หมด เทพี พี่สาวจนกระทั่งแม่ที่อยู่ข้างกายเธอ
“รีบๆ ทานเถอะ เดียวโทมัสก็กลับมาเก็บจานพอดี”
“เ้าค่ะ!”
ทั้งสองคนคุยกันจบก็รีบทานอาหารตรงหน้าต่ออย่างเงียบๆระหว่างทานนั้นโพรทาเลียล้วงมือไปหยิบบางอย่างในกระเป๋าคาดเอวของเธอมันคือลูกแก้วใสขนาดพอดีมือ เธอจ้องมองลูกแก้วนั้นพร้อมกับยิ้มออกมาเธอจ้องมองบางอย่างที่อยู่ข้างใน แล้วก็วางไว้ตรงข้ามกับเธอระหว่างทางอาหารพอทานอาหารเสร็จเธอก็เก็บทุกอย่างเข้ากระเป๋า พอทุกคนในบ้านเฮอร์มีสกลับมาพวกโพรทาเลียก็ขอบคุณสำหรับอาหารที่โทมัสนำมาให้ทานพอตกเย็นทุกคนต่างเล่าให้พวกคีย์ฟังเื่โพรทาเลียให้ฟัง
“ยัยนั้นนะ ทำหน้าหงิกมองมาทางบ้านพวกเราเหมือนมองหานายเลยล่ะวันเดอร์เลอร์” เด็กสาวคนหนึ่งพูดขึ้นระหว่างกำลังเก็บเสื้อผ้าลงตะกร้า
“ก็นะ คงจะรอหาเื่ข้าตลอดนั้นล่ะ”
“จริงของนาย แต่ฉันว่าคุณเพอร์ซีย์คงคุ้มกันให้นายนั้นล่ะดูเหมือนเขาเริ่มจะออกมาตรการกับโพรทาเลียแล้วล่ะ”
“แน่อยู่แล้ว ก็ยัยนั้นหาเื่คนทั้งค่ายมาตลอดถ้าไม่ได้คีย์นะค่ายเราคงอยู่แต่ในความมืดแน่ๆ”
“ไม่ขนาดนั้นหรอกนะ” โพรทาเลียดูเขินหน่อยๆที่ทุกคนยกย่องเธอแบบนั้น
“ทุกคนพูดถูกแล้วล่ะ วันเดอร์เลอร์” โทมัสพูดขึ้นเขามานั่งที่เตียงหนึ่งตรงข้ามกับคีย์“เพราะนายทำให้พวกเราหลายคนต่างมีความกล้าที่จะต่อกรกับยัยนั้นมากขึ้น”
“งั้นเหรอ...”
“ใช่ แต่ก็ไม่ถึงกับกล้าต่อกรเยอะหรอก” โทมัสกล่าวอย่างกลัวหน่อยๆ “เอาล่ะเลิกคุยกันเท่านี้เถอะ ถึงเวลาเข้านอนกันได้แล้ว!!”
“ค่า~/คร้าบ~”
ทุกคนต่างขานตอบพร้อมกับไปนอนที่เตียงของตนเองกันบางคนยังนั่งหรือนอนคุยกันระหว่างคนข้างๆ ตัวเอง โพรทาเลียค่อยๆนอนลงบนพื้นที่มีผ้าปู ผ้าห่มแล้วหมอนนุ่มๆ ให้หนุนนอน เสียงเริ่มเงียบลงแล้วโพรทาเลียหันไปมองเทพีที่ไม่ขยับนอนจากเสียงลมหายใจที่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้วเธอหันกลับมานอนท่าเดิม สายตาที่จ้องมองเพดานบ้านพัก ความรู้สึกแปลกๆก็เข้ามาในอกของโพรทาเลีย
“เรา...ยังไม่ปลอดภัยจริงๆ สินะ...”
โพรทาเลียบ่นพึมพำคนเดียวแต่เทพีอลิซ่าเบ็ธได้ยินคำพูดของเด็กน้อย เธอก็คิดเหมือนกันว่าที่นี้ยังไม่ปลอดภัยถ้ายังมีปีศาจอย่างนูอัสยังอยู่ในค่ายแห่งนี้ โพรทาเลียกำลังหลับตาลงเพื่อนอนหลับระหว่างที่เธอหลับนั้นจิตใจที่ว่างเปล่านั้นกำลังเขาสู่ห้วงแห่งความฝันบางอย่างทำให้เธอรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นความรู้สึกเย็นเหมือนกำลังััน้ำอยู่เมื่อเธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ก็เห็นว่ารอบๆ ตัวมีน้ำเต็มไปหมดน้ำที่มีสีเขียวน้ำเงินเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เธอสงสัยว่าตนเองอยู่ไหน รอบๆไม่มีทั้งปลาหรือสิ่งมีชีวิตสักนิด แถมน้ำยังนิ่งแบบแปลกก่อนที่เธอหันไปมองทางด้านซ้ายก็เจอกับสิ่งบางอย่างเข้าเหมือนเงาของใครบางคนที่อยู่ตรงหน้า เมื่อจ้องมองดีๆ สิ่งตรงหน้าคล้ายๆคนแต่กลับมีหางอยู่ที่ท่อนล่าง
‘นางเงือกเหรอ?!’
เธอใที่มาเจอนางเงือกในที่แบบนี้เธอไม่เห็นใบหน้าอีกฝ่ายเลยจริงๆเห็นแค่ดวงตาอีกฝ่ายที่สื่อออกมาว่ากำลังโศกเศร้าพร้อมกับน้ำตาที่กำลังไหลออกมาโพรทาเลียเห็นแบบนั้นหัวใจกับรู้สึกเ็ปไปหมดจนสะดุ้งตื่นขึ้นมาเธอลุกขึ้นมาพร้อมกับหายใจเข้าออกอย่างรวดเร็ว เธอมองรอบๆเธอยังอยู่ในบ้านพักทุกคนยังนอนหลับกันอยู่ เธอค่อยๆหายใจช้าลงจนกระทั่งเห็นบางอย่างตกลงจากข้างแก้มของเธอ หยดน้ำตนลงบนมือ เธอค่อยๆยกมือขึ้นมาััที่ดวงตาของเธอน้ำตานั้นกำลังไหลออกมา
“นี่ข้า...ร้องไห้เหรอ?” พอโพรทาเลียมองมือตัวเองที่มีเลอะน้ำตา
โพรทาเลียเช็ดน้ำตาของตัวเองที่ไหลออกมามันไม่ยอมหยุดร้องออกมา ระหว่างที่โพรทาเลียกำลังเช็ดน้ำตานั้นโทมัสก็ลุกจากเตียงพร้อมกับมองเวลาว่ากี่โมงเขาฮ้าวออกมาหนึ่งครั้งก่อนจะลุกขึ้นออกไปข้างนอกบ้าน โพรทาเลียเห็นอีกฝ่ายเดินออกไปก็สงสัยว่าอีกฝ่ายนั้นจะไปไหนเธอเลยลองเดินตามอีกฝ่ายไปจนได้กลิ่นที่คุ้นเคย
‘กลิ่นน้ำ...’
โพรทาเลียมองดูว่ารอบๆ ว่าตรงไหนมีน้ำ จนโทมัสที่เดินๆอยู่ก็รู้สึกถึงบางอย่างเหมือนมีใครเดินตามเขามาจนเขาหันไปก็เห็นบางคนที่มองซ้ายมองขวาหาบางอย่างอยู่
“นายตามฉันเหรอ? คีย์”
โพรทาเลียสะดุ้งทันทีที่อีกฝ่ายทักเธอพอหันไปมองอีกฝ่ายเธอก็ยิ้มออกมาพร้อมกับหัวเราะแฮะๆ
“แฮะๆ ก็...พอดีข้าเห็นว่าเ้าเดินมาคนเดียวในยามเช้ามืดแบบนี้ แล้วก็...” โพรทาเลียเอามือมาวางแถวๆเป้าของตัวเอง “ข้าอยากเข้าห้องน้ำนะ”
“งั้นก็พอดีเลย ฉันจะไปอาบน้ำมันมีห้องน้ำพอดีนะ”
“อ๊า...”
โพรทาเลียทำท่าดีใจแต่เธอก็รู้สึกปวดขึ้นมาทันทีโทมัสนำทางเธอไปยังห้องน้ำที่อยู่ไม่ห่างจากบ้านพักมากนั้นพอมาถึงโพรทาเลียก็รีบเข้าห้องน้ำเธอรู้สึกโล่งที่ได้ปลดปล่อยออกไปโทมัสเห็นอีกฝ่ายออกมาหลังเขาก็ถามไถ่สักเล็กน้อย
“โล่งแล้วเนอะ?”
“อืม ขอบใจนะ จริงสิเมื่อกี้นายบอกว่าจะมาอาบน้ำเหรอ?”
"ใช่แล้วนายล่ะ? จะอาบน้ำด้วยกันไหมล่ะ?"โทมัสยิ้มถามทันที
“เอ๋...เอ่อ...ไม่ล่ะ...ขอโทษทีรบกวนนะ”
“ไม่เอาน่า!” โทมัสเดินไปหาคีย์ทันที “เดียวนายต้องเปลี่ยนเสื้อด้วยฉันลืมไปเลย งั้นเดียวฉันมานายรอนี้ก่อนละกัน”
“เอ๋?”
โทมัสพูดจบก็วิ่งกลับบ้านไปเอาของทันทีสักพักหนึ่งเขาก็กลับมาพร้อมบางอย่างที่มีสีส้มๆ
“อ๊ะ! นี่เสื้อของค่ายฮาล์ฟบลัด ยินดีต้อนรับสู่ค่ายอย่างเต็มตัว” โทมัสส่งเสื้อของค่ายให้อีกฝ่าย
โพรทาเลียได้มาก็ััเสื้อนั้น ความรู้สึกมันคล้ายๆกับเนื้อผ้าที่เธอเคยัั เธอลองนึกถึงัันั้นจนจำได้ว่าเนื้อผ้านี้คล้ายๆเสื้อของพ่อที่ให้เธอใส่ตอนสมัยสี่ขวบ
โพรทาเลียเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้อีกฝ่าย“ขอบคุณนะ...เอ่อ...โทมัสอายุแก่กว่าข้าสินะ”
“เอ่อ...แต่สำหรับนายฉันคงอายุน้อยกว่านายน่านะ” โทมัสลำบากใจขึ้นมาทันที
“ไม่เป็ไร ถ้าตามปกติไม่ร่วมกับ 200 ปี ข้าก็อายุแค่15 ปี ย่าง 16 ปีเองนะ”
“งั้นเหรอ...งั้นก็อายุเท่าดีแลน...” โทมัสพูดถึงน้องชายเขาก็ทำคิดถึงมากๆ “งั้นเรียกฉันว่าโทมัส หรือจะเรียกอะไรก็ได้ แต่อย่าเรียกแบบแปลกๆ ล่ะ”
“โอเค...งั้นท่านพี่โทมัสก็แล้วกันนะ”
“เอ๋...ท่านพี่...” พอโดนอีกฝ่ายเรียกว่าท่านพี่ทำเอาโทมัสเหมือนมีน้องชายเพิ่มมาอีกคน“ได้เลย เรียกฉันว่าท่านพี่เยอะๆ เลยนะ งั้นฉันขอเรียกว่าน้องชายละกันนะ คีย์”
“น้องชาย...” โพรทาเลียพอได้ยินแบบนั้นเธอถึงกับยิ้มอ่อนๆ“อืม...เรียกยังไงตามใจท่านพี่ได้เลย...”
“งั้น น้องชายไปอาบน้ำกัน!!” โทมัสมาโอบไหล่อีกฝ่ายทันที
“เอ๋!?” โพรทาเลียใก่อนจะโดนอีกฝ่ายลากเข้าห้องน้ำไปทันที“เดียวสิ!!”
พอโดนลากเข้าห้องน้ำไปนั้นโพรทาเลียต้องระวังอยู่สองอย่าง หนึ่งกำไลที่ใส่จะไม่โดนน้ำจนพังสองเธอคงไม่สำลักความหุ่นดีของอีกฝ่าย ตอนเห็นครั้งแรกเธอไม่นึกว่าจะมาอยู่ในสภาพนี้จริงๆการเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนอาบน้ำก็ทำเอาโพรทาเลียเขินสุดๆเพราะอีกฝ่ายนั้นดันมีร่างกายที่ดีเกินจริงๆ ตอนที่เขาเข้ามาใกล้เธอทำให้เธอเห็นหุ่นที่ดีมากๆ กล้ามเป็มัดๆ พอดีตัว ซิกแพคที่เรียงกันได้รูปรอยแผลตามตัวจากแผลเป็ มองยังไงก็ดูดีไปหมดจริงๆถ้าเกิดทำอะไรผิดศีลธรรมขึ้นมาเธอคงกลายเป็เ้าสาวไม่ได้แน่ๆโพรทาเลียส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะไปอาบน้ำเรียงเป็ห้องๆเธอรีบอาบน้ำให้เสร็จเพื่อจะได้ออกไปก่อนอีกฝ่ายแต่อีกฝ่ายก็อายเสร็จก่อนเธอซะงั้นเธอก็รีบอาบจนเสร็จแล้วไปแต่งตัวตามชุดที่ได้มาเสื้อสีส้มของค่าย กางเกงขายาวเนื่องจากโทมัสบอกว่าต้องใส่ขายาวดีที่สุด เพราะปลอดภัยเวลาฝึกดีที่โพรทาเลียมีกางเกงขายาวติดในกระเป๋าคาดเอวมาด้วยส่วนรองเท้าก็ใส่แบบรัดข้อที่เธอใส่ประจำ
“อืมๆ แต่งตัวดีเลย งั้นเสร็จแล้วก็ไปที่ที่หนึ่งกับฉันหน่อยสิ”
“ไปไหนเหรอ?” โพรทาเลียถามขึ้น
“ทะเลสาบนะ!”
“ทะเลสาบ? อยู่ตรงไหนของค่ายเหรอ?” โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“อ๊า ฉันยังไม่เคยบอกเธอสินะ งั้นเดียวฉันหยิบบางอย่างออกมาก่อน”
โทมัสยื่นมือไปหยิบบางอย่างที่มีของเขาทะลุไปไหนก็ไม่รู้เหมือนเวลาเธอล้วงมือเขาไปในกระเป๋าคาดเอว โทมัสหยิบม้วนบางอย่างออกมา
“อะไรนะ?”
“มันคือแผนที่นะ”
โทมัสกางม้วนแผนที่ออก โพรทาเลียเขยิบมาอยู่ข้างๆอีกฝ่าย เพื่อดูสิ่งบางอย่างที่อีกฝ่ายเอาออกมานั้นก็คือ แผนที่ภายในค่ายทั้งหมด
ภาพจากอินเตอร์เน็ตแล้วมีการตกแต่งบางจุดเสริมเข้าไป
“แผนที่?”
“ใช่แล้ว! มีจำหน่ายแค่บ้านพักหมายเลข 11นะ”
โพรทาเลียจ้องมองแผนที่ก่อนจะถามขึ้น "มันมีบ่งบอกตำแหน่งเราได้เด้วยเหรอ?"
"ใช่ เป็ของที่บ้านเราทำนี่น่า ถ้าอยากได้ฉันจะให้วันหลังนะ"
“ขอบคุณนะ ท่านพี่" โพรทาเลียขอบคุณอีกฝ่ายก่อนจะคิดว่าแล้วเราจะไปทำอะไรที่ทะเลสาบ "แล้วเราจะไปทำอะไรที่ทะเลสาบนะ?”
“ก็...พาดีแลนไปลอยนะ”
“อ๊ะ...งั้นข้าไปได้ด้วยสินะ”
“อืม ฉันอยากให้เธอไปด้วยนะ แต่พี่สาวนายล่ะ?”
“ท่านพี่ยังไม่ตื่น...เดียวข้าลองไปปลุกดูละกัน”
“งั้นฝากด้วยนะ”
ทั้งสองคนต่างเดินกลับบ้านพักเพื่อไปเอาอัฐิของดีแลนที่โทมัสเก็บเอาไว้พอกลับมาถึงบางคนในบ้านก็ตื่นกันแล้ว เพราะตอนนี้เวลาหกโมงเช้ากันแล้วบางคนยังงัวเงียบางคนก็ลุกไปล้างหน้าเพื่อเตรียมตัวไปทานอาหารกันโทมัสให้คีย์รออยู่ข้างนอกเพื่อที่เขาจะไปเอาอัฐิที่เก็บไว้ในตู้โทมัสเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นว่าลิซ่ากำลังเดินถามคนอื่นๆ ว่าเห็นน้องชายเธอไหมจนโทมัสเรียกอีกฝ่าย
“ลิซ่า!!”
“โทมัส! คือว่า...” ลิซ่าเดินมาหาอีกฝ่ายพร้อมกับจะถามเื่โพรทาเลีย
“ถ้าหาคีย์ล่ะก็ เขาอยู่ข้างนอกนะ”
“งั้นเหรอ โล่งอกไปที...” ลิซ่าโล่งใจทันทีที่อีกฝ่ายนั้นบอกแบบนั้น
โทมัสยิ้มอย่างชอบใจที่อีกฝ่ายนั้นดูเป็ห่วงน้องชายเหมือนที่เขาเคยห่วงน้องชายบ่อยๆเขายกโหลอัฐิออกมาพร้อมหันไปถามอีกฝ่าย
“ไปด้วยกันไหม?”
เทพีเห็นอีกฝ่ายถือโหลอัฐิเธอพยักหน้าตอบรับก่อนจะเดินออกไปด้วยกันเมื่อเดินออกมาข้างนอกบ้านพักเธอก็เจอโพรทาเลียที่แต่งกายแบบใหม่ยกเว้นรองเท้าที่ใส่ประจำโพรทาเลียหันกลับมามองที่บ้านก็เจอทั้งสองคนออกมาพอดี
“ท่านพี่! ตื่นแล้วเหรอขอรับ?”
“จ๊ะ เราเถอะตื่นเช้าจัง?” ลิซ่าเดินมาใกล้ๆเด็กน้อยพร้อมกับหยิกแก้มเบาๆ
“ก็เป็ประจำนี่น่า...ชินแล้วน่านะ...” โพรทาเลียพูดขึ้น
“จริงด้วยนะ...” เทพีลืมไปทันทีว่าเด็กน้องของเธอโดนแซเทิร์นทำให้ตื่นเช้าทุกวันเพื่อฝึกโหด
โทมัสรอทั้งสองคนคุยกันเสร็จก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆ “เอาล่ะ คุยกันเสร็จยังเอย?”
โพรทาเลียลืมตัวเอาแต่คุยกันหันไปถามโทมัส “อ๊ะ...โทษทีนะ...งั้นไปกันเลยไหม?ท่านพี่”
“เอ๋? ท่านพี่” ลิซ่าจ้องมองอย่างสงสัยที่โพรทาเลียเรียกอีกฝ่ายแบบนั้น“ทำไมคีย์ถึงเรียกโทมัสว่าท่านพี่ล่ะ?”
“อ๋อเราตกลงไว้นะว่าจะเรียกว่าท่านพี่กับน้องชายกัน น่ารักดีใช่ไหมล่ะ? ฉันยื่นตัวน้องชายเธอเป็น้องชายฉันมั้งนะ ลิซ่า” โทมัสอธิบายข้อตกลงของทั้งสองแล้วยิ้มให้อีกฝ่ายที่เป็พี่สาว
“หึๆ” ลิซ่าขำออกมาเล็กน้อย”ตามสบายเลย โทมัส”
“เจ๋งเลย งั้นเราสองคนก็เป็พี่น้องสามคนแล้วนะ!งั้นไปทะเลสาบกันเ้าน้องชาย!”
โทมัสโอบไหล่คีย์พานำทางไปยังทะเลสาบที่อยู่ใกล้ๆ บริเวณนั้นถึงอาจจะเดินไกลนิดหน่อยก็ตามทีแต่ก็คุ้มกับที่มาพอใกล้มาถึงโพรทาเลียก็ได้กลิ่นน้ำที่คุ้นเคยเหมือนตอนที่ตามโทมัสเมื่อมาถึงก็เจอกับทะเลสาบขนาดใหญ่ ภาพวิวตรงนี้ช่างเป็ทะเลสาบที่สวยมากจริงๆเธออยากได้กล้องเอามาถ่ายจริงๆแต่กล้องที่เคยใช้ตอนอยู่ที่เกาะนั้นพังไปตอนที่ทะเลาะกับเ้าพวกเด็กคนอื่นๆ นี่สิโทมัสกำลังเปิดผาโหลอัฐิ เขายื่นโหลออกไปใกล้ๆริมทะเลสาบก่อนจะโปรยอัฐิพร้อมกับพูดบางอย่างออกไป
“ท่านพ่อ ข้า โทมัส วาโอเยอร์ขอให้ท่านได้รับฟังข้า ในวันนี้ข้ากำลังจะโปรยอัฐิของน้องชายข้า บุตรของท่าน ดีแลนวาโอเยอร์ ให้ไปในที่ที่สงบขอให้ท่านเทพฮาเดสโปรดนำทางเขาและดูแลเขาในโลกแห่งความตายด้วย...โปรดเยี่ยมเขาแทนข้าด้วยนะท่านพ่อ”
ระหว่างที่โทมัสกำลังคุยคนเดียวโพรทาเลียมองไปที่ทะเลสาบเธอเกิดสนใจที่นี่ขึ้นมา จึงลองเดินไปแถวๆริมทะเลสาบเธอลองย่อตัวลงไปเพื่อจะเอามือจุ่มลงไปในน้ำพอเธอจุ่มมันลงไปก็รู้สึกถึงความรู้สึกเดียวกันในความฝันเมื่อคืนััของน้ำนั้นคล้ายกับเมื่อคืนมากๆ โพรทาเลียเงยหน้ามองทะเลสาบอีกครั้งเธอรู้สึกเลยว่าข้างใต้น้ำนี้มันต้องมีอะไรแน่ๆ อะไรก็ตามที่กำลังเรียกหาเธออยู่ในทะเลสาบแห่งนี้
จบตอนที่ 5 โปรดติดตามตอนที่ 6ต่อไปค่ะ
1K
![[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1666246725_48284116.webp)