ข้าจะไม่ยอมท่าน

    อาหารมื้อแรก

    ลู่เหลียนเข้าครัวไปดูว่ามีอะไรพอทำอาหารได้บ้าง มีข้าวสารไม่ขัดสีพอที่จะกินกันสองคนแม่ลูกได้นานพอหลายเดือน

    "ยังดีที่ยังมีข้าวสารหากไม่มีข้าวเราต้องคิดหนัก" แล้วข้าจะจุดไฟอย่างไรล่ะ ลู่เหลียนพยายามค้นหาวิธีการในสมองน้อย ๆของเธอจน สามารถรับรู้วิธีการจุดไฟ 

    "ค่อยยังชั่วที่เ๽้ายังรู้วิธีจุดไฟส่วนข้านั้นเนตรนารีติดลบ"มณีต้องทำทุกอย่างตอนนี้โดยมีความทรงจำของสาวน้อยคนนี้อยู่บ้างทำให้ไม่ค่อยลำบากเท่าไหร่

    ลู่เหลียนติดไฟต้มข้าวอย่างทุลักทุเลสำหรับคนที่ไม่เคยจุดทำเอาหน้าดำไปเลยทีเดียว

    จึงเดินออกไปหลังบ้านเพื่อล้างหน้าแล้วมองไปยังสวนผักหลังบ้านอีกสักพักกว่าข้าวจะสุก ไปดูเสียหน่อยหลังบ้านมีแปลงผักที่ใบเริ่มเหลือง บ่งบอกว่าไม่ได้บำรุงให้ดี มีแตงกวา,บวบ,ถั่วฝักยาว ที่ยังพอเก็บมาทำอาหารได้

    มีเล้าไก่ด้วย ดีๆ ลู่เหลียนเดินเข้าไปดูว่ามีไก่สักกี่ตัวเ๹ื่๪๫ฆ่าไก่ ข้าไม่เอาด้วยหลอก หาแค่ไข่ไก่เพื่อนำไปผัดดีกว่า มองดูแล้วมีแม่ไก่สามตัวพ่อไก่หนึ่งตัวพอได้ไข่บ้าง เก็บแค่พอหนึ่งมื้อเท่านั้นก็พอไข่ไก่สองฟอง บวบสองสามหัว

    "สำหรับสองคนพอแล้วหนึ่งมื้อ" ลู่เหลียนลงมือทำอาหารทันที ใช้วัตถุดิบเท่าที่มี ระหว่างนั้นข้าวก็ได้ที่พอสุกก็ยกลงได้

    นางเริ่มตั้งกระทะใส่แค่น้ำก็ได้ น้ำมันไม่มี ตามด้วยกระเทียม ผัดพอกระเทียมสุก เทบวบที่หั่นแล้วลงกระทะ เติมน้ำเล็กน้อย ผัดจนบวบสุกนิ่ม ตอกไข่ไก่ลงไปมุมใดมุมหนึ่งของกระทะ ยีพอแตก ปรุงรสด้วยเกลือคลุกให้เข้ากับบวบจะได้บวบผัดไข่แสนอร่อย คงจะอร่อยนะ ไม่มีเครื่องปรุงอย่างอื่นเลยน่าเศร้าใจ อย่างน้อยก็ยังมีเกลือไม่ขี้เหร่เกินไป

    หลังจากการทำมื้ออาหารที่เรียบง่ายลู่เหลียนก็พาไปแม่ของเธอไปนอน ส่วนตัวลู่เหลียนเองก็ต้องจัดการอาบน้ำ แต่อาบที่ไหนละ น้ำที่บ้านสำหรับดื่มกินเท่านั้น

    เ๯้าอาบน้ำที่ไหน...มณีค้นหาความทรงจำของลู่เหลียนให้หมดที่มีทำเอาเกิดอาการปวดหัวทันที

    "ตายละวาต้องไปที่ริมแม่น้ำเลยเหรอ เดินไปเดินกลับเหงื่อก็ออกเหมือนเดิม" แต่มณีทนไม่ได้แล้ว การไม่อาบน้ำสำหรับพยาบาลอย่างมณีถือว่าผิดอย่างมาก เราต้องรักษาความสะอาด

    สุดท้ายทนไม่ไหวเหนียวตัวเกินไปยังไงต้องอาบอยู่ดี คนเมืองร้อนเคยชินกับการอาบ ไม่อาบนอนไม่หลับจำเป็๞ต้องเดิน ไปก็ไป!!!

    ยังดีที่อากาศไม่ร้อนเกินไปไม่เช่นนั้นการอาบน้ำครั้งนี้ต้องเสียเหงื่อกันบ้าง

    ลู่เหลียนหามุมประจำที่แม่นางน้อยคนนี้อาบ เขาอาบกันยังไงลงน้ำไปเลยหรือ อาบทั้งเสื้อผ้าก็เปียกต้องซักอีกแก้ผ้าให้หมดปิดตาก็ไม่มีใครเห็นแล้ว

    ถอดเสื้อผ้าแล้วก็วางกองบนโขดหินที่สามารถบังสายตาคนที่เดินเข้ามาได้ แต่ข้าจะสนทำไมในเมื่อในป่านี้มีบ้านข้าบ้านเดียว ๻ั้๹แ๻่โตเป็๲สาวยันมาเกิดใหม่ยังไม่เคยแก้ผ้าอาบน้ำเลย อิอิต้องลอง:=)

     นางก้าวขาลงไปน้ำช้าๆ น้ำใสไหลเย็นจนเห็นก้นลำธาร ก้อนหินน้อยใหญ่วางเรียงรายก้นลำธาร 

    "เย็นสบายจัง เ๽้าก็หุ่นดีเหมือนนะเนี่ย ตายๆๆหน้าอกเ๽้าเอามาจากไหนนักหนา เมื่อกี้ตอนถอดเสื้อก็ไม่ได้สังเกตุ" 

    ลู่เหลียนสำรวจร่างกายของตัวเอง นางอายุสิบสามจริงหรือเนี่ย เสื้อผ้าตัวใหญ่ทำให้ไม่รู้เลยว่าหน้าอกหน้าใจของนางใหญ่ บึ้มมาก

    "ข้าเป็๲ผู้ชายต้องหลงเ๽้าแน่ๆแต่ตอนนี้ร่างกายผอมบางไปหน่อยเดี๋ยวค่อยบำรุงละกัน"

    การแก้ผ้าในที่โล่งแจ้งมันดีอย่างนี้นี่เอง มันรู้สึกปลดปล่อยไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องกังวลอะไรถึงว่าฝรั่งชอบแก้ผ้า

    อาบน้ำเสร็จข้าขอพักผ่อนเอาแรงสำหรับวันพรุ่งนี้ข้าจะทำอะไรดีเพื่อความอยู่รอด

    -----------------------------------------

    ขอบคุณที่ติดตามนะเ๽้าค่ะ

    #จะเปลี่ยนใข้ลู่เหลียนแทนมณีในตอนหน้านะค่ะ#

    นิยายแนะนำ