ตอนที่ 22 คุณนี่บ้าระห่ำจริงๆ เลย
มู่เจ๋ออวี่ยืนฟังอยู่ข้างๆ มาตลอด รอให้ทุกคนไปหมดแล้ว เขาถึงเดินเข้ามา “คุณนี่บ้าระห่ำจริงๆ เลย”
กัวเทียนหัวเราะครู่หนึ่งไม่ได้พูดอะไร เวลาที่เขาบ้าคลั่งถือว่าน้อยเสียที่ไหน การทิ้งชีวิตสุขสบาย หนีมาเป็เกษตรกรที่หมู่บ้านเล็กๆ ในชนบทแห่งนี้ก็บ้ามากแล้ว ยังมีอะไรที่เขาไม่กล้าทำอีก
แน่นอนว่าถ้าไม่มีเหตุการณ์เมื่อคืน เขาก็ไม่มีทางบ้าดีเดือดขนาดนี้ และคงทำตามแผนเดิมที่เขาวางไว้เท่านั้น แต่ตอนนี้แผนการของเขาก็ยังสามารถดำเนินต่อได้ เพียงแค่เพิ่มบางอย่างเข้าไปเล็กน้อยเท่านั้น
“ผมจะเข้าไปในเมืองสักหน่อย คุณกินข้าวเช้าคนเดียวนะ” บอกกล่าวเสร็จกัวเทียนก็ไปล้างหน้าแปรงฟัน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา กัวเทียนก็ออกจากบ้าน ตอนที่เดินผ่านหน้าบ้านเกษตรกรรายหนึ่ง ชายร่างอ้วนท้วนก็เดินออกมาแล้วเรียกเขาเอาไว้ “เสี่ยวเทียน นี่เธอจะไปหาพ่อค้าขายส่งเหรอ”
กัวเทียนพยักหน้ากล่าวว่า “ลุงฮว่า ลุงจะเข้าไปในเมืองด้วยเหรอครับ”
ลุงฮว่าก็คือคุณลุงร่างอ้วนที่ช่วยกัวเทียนขนไม้ครั้งก่อน เขาเดินออกมายืนข้างกายกัวเทียนแล้วเอ่ย “ให้ฉันไปกับเธอเถอะ ฉันรู้จักพ่อค้าขายส่งหลายคน ถึงเวลาแนะนำให้เธอหน่อย เธอจะได้ไม่ต้องเสียเวลาหาไปทั่ว”
พอกัวเทียนได้ยินก็ยินดีอย่างมาก เขากล่าว “ถ้างั้นรบกวนลุงแล้วครับ!”
“รบกวนอะไรกัน เอาละ ฉันขับรถไถไปแล้วกัน ประหยัดเวลาได้หน่อย” ลุงฮว่าพูดพลางเดินเข้าไปด้านใน ถามภรรยาตัวเองว่าจะเอาอะไรกลับมา
ไม่กี่นาทีต่อมา ลุงฮว่าก็ถือกระเป๋าพลาสติกใบหนึ่งออกมาแล้วขับรถไถพากัวเทียนเข้าเมือง...
พอถึงในเมือง ลุงฮว่าก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรไปเบอร์หนี่ง โทรศัพท์ของลุงฮว่าไม่ใช่สมาร์ตโฟน เป็เพียงโทรศัพท์แบบกดธรรมดา พวกเขาไม่ใช้โทรศัพท์เล่นของมากมายเหมือนคนวัยรุ่น โดยปกตินอกจากรับสายแล้วก็ไม่ได้ทำอะไร จึงไม่เสียเงินซื้อสมาร์ตโฟนเ่าั้ โทรศัพท์แบบกดนี้แค่สองร้อยกว่าหยวนก็ซื้อได้แล้ว และได้รับความนิยมในหมู่บ้านมาก
ลุงฮว่าพูดอะไรบางอย่างกับอีกฝั่งของโทรศัพท์ จากนั้นก็วางสาย เขาบอกกับกัวเทียนว่า “คนคนนี้ก็เป็คนในหมู่บ้าน แค่ต่อมาออกมาทำการค้าแล้วไม่ได้กลับมาที่เมืองอีก บางทีอาจเห็นแก่ที่อยู่หมู่บ้านเดียวกันให้ราคารับผักจากเธอสูงหน่อย”
กัวเทียนรู้สึกขอบคุณมาก เขากล่าว “ลุงฮว่า ลำบากลุงแล้วครับ ถ้าลุงมีธุระก็ไปทำเถอะ บอกผมว่ารอคนคนนั้นตรงไหนก็พอ”
“ฉันบอกเขาว่ารออยู่ตรงนี้ ให้ฉันรอกับเธอเถอะ ยังไงฉันก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว”
ลุงฮว่าไม่ได้รีบไปซื้อของ กัวเทียนขายผักเป็ครั้งแรก เขาช่วยได้ก็พยายามช่วยมากหน่อย
ไม่นานผู้ชายที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เขามาหยุดอยู่ตรงหน้ากัวเทียนและลุงฮว่า เอ่ยถามขึ้น “พวกคุณใครคือเฉินฮว่า”
“ผมเอง คุณคือใคร” ลุงฮว่ามองดูคนคนนั้นแล้วถาม
คนคนนั้นยิ้มอย่างสุภาพก่อนกล่าว “ผมเป็คนที่พี่ข่ายส่งมา เขามีธุระมาไม่ได้ เลยให้ผมไปดูผักที่คุยกันไว้กับพวกคุณ”
“อ้อ สวัสดีๆ งั้นจะไปดูผักเมื่อไรล่ะ” ลุงฮว่าถาม
คนคนนั้นบอก “ตอนนี้แล้วกัน ถ้าไม่มีปัญหาละก็ วันนี้คงรับผักไปเลย”
“ได้เลย ผักเป็ของน้องชายคนนี้ เื่ราคาพวกคุณคุยกันดีๆ แล้วกัน ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปตอนนี้เลยเถอะ”
จากนั้นลุงฮว่าก็มองดูเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านของชายคนนั้น แล้วมองรถไถที่สกปรกของตัวเอง เขายิ้มกล่าว “ผมมีแค่รถไถ คุณลองคิดดูว่าจะไปยังไง”
“ไม่เป็ไร นั่งรถไถไปเถอะ” อีกฝ่ายกลับไม่ได้ใส่ใจ
จากนั้นเขาก็นั่งรถไถไปกับกัวเทียน รถกลับไปยังหมู่บ้านอีกครั้ง
747
