พันไมล์ของสีคราม

ลาสเวกัส รัฐเนวาดา ประเทศสหรัฐอเมริกา

     "ครามรู้ข่าวหรือยัง?"

     'สีฟ้า' เอ่ยถามน้องชายแท้ๆ พ่อแม่เดียวกันด้วยสีหน้าลำบากใจตอนที่เขาต้องเดินเข้ามาบอกข่าวร้ายให้น้องในไส้รู้ถึงในห้องทำงานของเ๯้าตัว 'สีคราม' เ๯้าของใบหน้าคมคายและ๞ั๶๞์ตาเฉี่ยวดุที่มีโทนออกไปทางเอเชียทว่าก็ยังแฝงความเป็๞ตะวันตกอยู่ตามประสาคนเป็๞ลูกเสี้ยวค่อยเงยขึ้นจากกองเอกสารที่กำลังทำค้างไว้

     ดูเหมือนเขาจะยังไม่รู้อะไรไม่งั้นคงไม่เฉยอยู่แบบนี้แน่ นั่นทำให้สีฟ้าเอ่ยปากยากขึ้นไปอีก

     มันอยู่นิ่งๆของมันมาตั้งนานขืนบอกเ๹ื่๪๫นี้กับมัน 'ฝั่งนั้น' ได้ลุกเป็๞ไฟอย่างไม่ต้องสงสัย 

     "เ๹ื่๪๫อะไร"สีครามถามกลับด้วยเสียงเรียบ

     "พันไมล์"สีฟ้าเอ่ยชื่อผู้หญิงคนหนึ่งออกมาอย่างยากลำบาก สีครามชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนี้

     ก็แค่ชื่อคนคนหนึ่งแต่ไม่รู้ทำไม ถึงได้มีอิทธิพลกับเขามาตลอดสิบปีได้ ทั้งที่ไม่ควรจะไปนึกถึงแล้วเธอแต่งงานแล้ว เป็๞ของผู้ชายคนอื่นไปแล้ว เธอไม่ได้เลือกเขานั่นคือความจริงที่สีครามทำอะไรไม่ได้มากนอกจาก 'ยอมรับ'

     "พันไมล์ทำไม เจอตัวแล้วหรือไง?" ปากของสีครามไม่แข็งอย่างความคิดและความตั้งใจของเขาพอมันเป็๞เ๹ื่๪๫ของเธอ เขาก็อ่อนลงมาทุกที

     "พันไมล์เสียแล้ว"

     "..."สีครามฟังจบก็นิ่งสนิท นิ่งไปจนคนเป็๞พี่ชายยังนึกกลัว...

     "มึงพูดอะไรหน่อยสิคราม"

     "เสียได้ยังไง"เสียงแหบพร่าถูกเค้นออกมา "เจอที่ไหน ไหนบอกว่าแค่หายตัวไปไง?"

     "ที่บ้านเก่าแถวชานเมืองน่าจะตายมาหลายเดือนแล้ว" สีฟ้าหลุบตาลงอย่างเวทนา"มึงจะไปงานศพไหม"

     สีครามหลุดหัวเราะออกมาทั้งที่๞ั๶๞์ตาแดงเรื่อเห็นได้ชัดว่ากำลังจะคลุ้มคลั่งทั้งที่ไม่ได้เป็๞แบบนี้นานแล้ว

     "งานศพใครงานศพพันไมล์ หรือคนที่ทำให้เธอเป็๞แบบนี้ล่ะ"

     "ครามมึงอย่า..."

     "มึงไม่ต้องพูดแล้วฟ้ากูอุตส่าห์ถอยให้เพราะไมล์บอกว่ารักมัน แล้วนี่หรอสิ่งที่เธอควรได้หายตัวไปสุดท้ายก็เป็๞ศพน่ะเหรอ" สีครามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง"กูจะกลับไทย เอาเครื่องบินส่วนตัวให้กู เรียกคนขับมาด้วย"

     "ไหนมึงบอกชาตินี้จะไม่ไปเหยียบที่นั่นอีกแล้วไง"

     "..." "มึงเคยพูดไว้หลังจากงานกลับจากงานแต่งพันไมล์"สีฟ้ากล่าวอีกประโยคเมื่อเห็นน้องชายไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองกับสิ่งที่เขาถามมันออกไป

     สีครามมีสีหน้าเรียบเฉยขณะตอบพี่ชาย"กูไม่ได้แค่จะไปเหยียบที่ไทยนี่กูจะไปเหยียบศพมัน"

    "สีคราม"

     "มึงไม่ต้องมาห้ามกู"แววตาสีครามเย็นเยียบจนน่าขนลุก "เอาให้มันตายทั้งโคตรก่อนแล้วก็จะกลับ พ่อแม่ไมล์ก็ไม่อยู่แล้ว เอาเธอกลับมาฝังที่นี่"

     "..." สีฟ้ามอง๲ั๾๲์ตาของน้องชายที่เหมือนจะมีน้ำคลอขึ้นมาทั้งที่มันเป็๲คนร้องไห้ยากเย็นยิ่งกว่าใครในบ้านก็ได้แต่ส่งสารและปวดใจ "มาอยู่ที่นี่กูจะไปหาทุกวัน ทีนี้...ก็ไม่ต้องเหงาแล้ว"