คอนโด// เชอรี่
ตลอดสามวันที่ผ่านมา ฉันไม่ได้ลงไปซื้อข้าวกินอีกเลย ฉันกลัวเจอเธออีก ฉันอยู่แต่ในห้อง กินแต่มาม่า อาการดีขึ้นมาบ้างแล้ว ยังมีตอนกลางคืนที่มีไข้นิดหน่อย รอยซ้ำเขียวชัดเจนขึ้นมาอีก บวกกับมีเืไหลซิบที่รอยซ้ำนั้น ฉันเอาน้ำอุ่นประคบไปก่อน เื่นี้ฉันไม่ได้เล่าให้ใครฟังแม้แต่พ่อแม่ของฉัน
ทีวีฉันไม่ได้เปิดดูเลย ข่าวของยัย ทีน่ามีทุกหน้าสื่อ ฉันงดการดูทีวีไป รวมไปถึงโทรศัพท์ด้วยที่ฉันไม่ได้เข้าไปดูข่าวสารในโซเซียลแต่อย่างใด แต่มีสายโทรศัพท์เข้าที่ไม่ใช่เขา
สายโทรเข้า
(K' รอณ)
รอณ: ฉันอยู่หน้าห้องเธอแล้ว
เชอรี่: คุณรู้จักคอนโดฉันได้ไงคะ
รอณ: ฉันขอมาจากพี่ตีตี้ รีบมาเปิดประตูสิ
เชอรี่: ค่ะ หน้าจอขึ้นเป็หน้าเขา ฉันจึงยอมเปิดประตูให้
รอณ: เชอ ทำไมหน้าเธอซีดแบบนี้ ห๊ะ
เชอรี่: คุณรอณมีอะไรว่ามาเลยค่ะ
รอณ: ฉันได้ภาพกล้องวงจรปิดมาแล้ว ที่ยัยโรคจิตนั่นเอานมราดใส่หน้าตัวเอง
เชอรี่: คุณรอณส่งให้วาฟิกซ์ดูยังคะ
รอณ: ยังหรอก ฉันแค่แวะมาดูเธออ่ะ ไม่คิดว่าเธอจะอาการหนักขนาดนี้
กริ๊ง กริ๊ง
เชอรี่: คุณรอณ รบกวนดูที่หน้าจอให้หน่อยค่ะว่าใครมา
รอณ: อือ รปภ มาน่ะ เธอจะคุยไหม
เชอรี่ : อ่อ สงสัยจะเป็บิลค่าโทรศัพท์ โอ๊ย!!เจ็บ ฉันทำหน้าเหยเก จนคุณรอณบอกให้ฉันนั่งลงไป เขาไปเปิดประตูให้เอง
พี่ยาม: คุณเป็แฟนเธอเหรอครับ
รอณ: เพื่อนครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ บอกผ่านผมมาได้เลยครับ
พี่ยาม: ผมดูย้อนหลังกล้องวงจรปิด บริเวณลานจอดรถ ผมเห็นเธอถูกทำร้าย จึงจะมาถามเธอว่าจะให้ผมแจ้งตำรวจไหมครับ
รอณ: ถูกทำร้ายยังไง
พี่ยาม: ขึ้นไปที่ห้องความปลอดภัยกับผมดีกว่าครับ ผมอยู่ตรงนี้นานๆผมอาจโดนตรวจสอบได้ครับ
รอณ : ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่เข้ามายุ่งเื่นี้ จะหันไปบอกยัยแฟนคลับว่าเดี๋ยวมานะ ยัยนั่นหลับอีก อยากจะบ้าตายจริงๆ
พี่ยาม: เชิญห้องนี้เลยครับ นี่ครับ
รอณ : ยัยทีน่า ยัยนี่มันบ้าไปแล้วแน่ๆ พอตัวเองไม่ดังแล้ว มาทำแบบนี้กับคนอื่นที่เขาไม่รู้เื่ด้วยเลย ่นี้เธอกลับมาดังอีกครั้งเพราะเป็ข่าวกับวาฟิกซ์ ....พี่ช่วยรีเพลย์ให้ผมใหม่ ผมจะอัดคลิปส่งให้คนหูเบามันดู มันจะได้หยุดทำตัวเห่ยๆใส่คนอื่นซะที คนนั้นคือ ไอ้วาฟิกซ์ นั่นเอง
30นาทีต่อมา
รอณ: ส่งคลิปเรียบร้อย
รอณ : เชอรี่ เชอๆ ฉันขอแตะตัวเธอหน่อยนะ ตัวร้อนขนาดนี้ ทำไงดีเนี่ย ไอ้วาฟิกซ์ก็น่าจะทำงานอยู่
โทรออก
(ตีตี้)
รอณ: เธออยู่ไหน
ตีตี้: อยู่กับคุณฟิกซ์ค่า ตอนนี้เขาเข้าหน้ากล้องอยู่ค่ะ
รอณ: มันจับโทรศัพท์ยัง
ตีตี้: ยังค่ะ กระเป๋าน่าจะอยู่ในห้องแต่งตัวค่ะ
รอณ: บอกมันด้วย ว่าให้เปิดโทรศัพท์ดูด่วนๆ ส่วนเธอ ฉันส่งคลิปให้แล้ว ช่วยจัดการเธอให้ฉันที
ตีตี้: ได้ค่ะ คุณขา
5 ชั่วโมงถัดมา
พี่ตีตี้: คุณวาฟิกซ์ รบกวนเปิดไลน์ คุณรอณ อ่านหน่อยค่ะ
วาฟิกซ์: ไอ้นี่ขยันรับงานจริงๆ
พี่ตีตี้: นั่นสิคะ
วาฟิกซ์: (เปิดดูคลิป ทีน่า ถือแก้วนมราดใส่หน้าตัวเอง ทีน่า ให้คนของตัวเองต่อยเธอทั้งที่ไม่ได้รู้เื่อะไรด้วยเลย ) โธ่โว๊ย !! ทำไม ทำไม ฉันถึงไม่เชื่อเธอนะ
วาฟิกซ์ : พี่ตีตี้ กุญแจรถของผมล่ะ
พี่ตีตี้: ได้ค่ะ คุณรอณ น่าจะดูแลยัยแฟนคลับอยู่ที่คอนโดค่ะ
วาฟิกซ์ : ทำไมมาบอกผมตอนนี้
พี่ตีตี้: งานนี้พัง เราเสียชื่อเสียงนะคะ พี่ขอโทษนะคะที่ต้องเลือกงานมาก่อนเื่ส่วนตัวของคุณ
วาฟิกซ์ : ช่างเถอะ !! ผมไปแระ ผมเองก็ผิดเหมือนกัน
1 ชั่วโมงต่อมา
กริ๊ง กริ๊ง
เชอรี่: ฉันเดินไปเปิดประตู ซึ่ง คุณรอณ กลับไปได้สักพักแล้ว ฉันเปิดประตูโดยไม่ได้ดูหน้าจอในห้องว่าเป็ใครมา ถ้าเป็ยัยทีน่า ก็ปล่อยให้เธอทำฉันให้เต็มที่(นางเอกจริงๆค่า) เื่จะได้จบซะที ปรากฎว่าคนตรงหน้าฉัน เป็คนที่ฉันรอมาตั้งหลายวัน ในที่สุดเขาก็มาแล้ว
เชอรี่ : วาฟิกซ์ (ฉันโผเข้าไปกอดเขา ด้วยความคิดถึง)
วาฟิกซ์ : ไปโรงพยาบาลกัน
เชอรี่ : ฉันไม่ไป นายมานั่งก่อนสิ
วาฟิกซ์ : ตัวเธอยังร้อนอยู่เลยนะ
เชอรี่ : ฉันกินยาก็หาย
วาฟิกซ์ : ฉันขอโทษนะ ที่ไม่เชื่อเธอและไม่ฟังเหตุผลจากเธอั้แ่แรก ฉันยินดีจะให้เธอโกรธหรือลวมลามฉันก็ได้นะ ฉันไม่ถือโทษหรอก^^
เชอรี่ : กรี๊ดดด นายมันบ้า บ้าสุดๆ (เจ็บท้องจัง)
เชอรี่ : ฉันไม่โกรธนายหรอก แต่คราวหลังนายต้องฟังฉันบ้างนะ
วาฟิกซ์ : ได้สิ คราวหลังฉันจะฟังเธอให้มากขึ้น
เชอรี่: แล้วเื่งานล่ะ
วาฟิกซ์ : ่นี้เธอพักผ่อนไปก่อนนะ เื่งานเธอได้กลับไปทำแน่นอน แล้วก็เงินเดือนฉันโอนให้เธอแล้วนะ
เชอรี่: ขอบคุณค่ะ งั้นฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ
วาฟิกซ์ : มานี่เลย ผมเก็บสัมภาระของเธอใส่กระเป๋า โทรศัพท์ ไดอารี่ที่มีรูปผมกับ...เฮ้ออ ผมห้ามเธอไม่ได้จริงๆ ..กับมิดไนท์ นักร้องที่เธอชื่นชอบ รูปแปะอยู่ในเล่มเดียวกับผม ผมเห็นไดอารี่ของเธอก็อดหัวเราะไม่ได้ และยาของเธอ จากนั้นก็บอกเธอว่า ไปนอนบ้านฉันดีกว่า
เชอรี่: นายจะบ้าหรือไง ฉันไม่ไปหรอก
วาฟิกซ์ : ก็ไม่มีใครดูแลเธอ ไปอยู่บ้านฉันอย่างน้อยมีคนทำอาหารให้เธอกิน ไม่ใช่กินแต่มาม่าแบบนี้
เชอรี่: แต่ฉันไม่ได้เป็อะไรมากซะหน่อย
วาฟิกซ์ : เดินสิครับ .... ขึ้นรถสิ .....
เชอรี่: ไปคอนโดนายดีกว่า คิดถึงทีวีจอใหญ่ของนายจัง
วาฟิกซ์ : นี่เธอไม่คิดถึงฉันบ้างเลยหรือไง
เชอรี่: คิดถึงๆมากด้วย
วาฟิกซ์ : พูดได้จริงใจมากๆ ยัยแสบเอ๊ย (ผมเอามืออีกข้างไปลูบหัวเธอ)
เชอรี่: นายวาฟิกซ์ ผมฉันยุ่งหมดแล้ว ช่วยตั้งใจขับรถก่อนได้ไหม
วาฟิกซ์ : ฮ่าๆ สนุกจัง
เชอรี่: ั้แ่เกิดเื่ฉันยังไม่ได้ไปหาพ่อกับแม่กับฉันเลย
วาฟิกซ์ : พรุ่งนี้เธอก็โทรไปหาพวกท่านสิ
เชอรี่: ฉันไปวันเสาร์แล้วกัน กลับไปหาพ่อแม่ที่บ้าน
วาฟิกซ์ : เดี๋ยวฉันไปด้วย
เชอรี่: พ่อฉันจะได้ด่าอ่ะสิ
วาฟิกซ์ : ฉันไม่สน ฉันจะไป
...
บ้าน // วาฟิกซ์
ผมพาเธอมาพักที่บ้านผม ๆยังไม่บอกเธอด้วยว่า แม่ ผมอยู่บ้านด้วย ส่วนพ่อยังไม่กลับจากการทำงาน ตอนนี้ยัยตัวแสบกำลังอาบน้ำ หลังจากอาบน้ำเสร็จ เราจะไปนอนดูหนังด้วยกันในห้องโรงหนังที่บ้านของผม
วาฟิกซ์ : อาบไวจังเลย แล้วทายาที่หน้าท้องหรือยัง
เชอรี่: ทาแล้วค่ะ
วาฟิกซ์ : ป่ะ ไปดูหนัง ดูเื่อะไรดีครับ
เชอรี่: ตอนนี้ ฉันอยากดูหนังที่จงซอกแสดงอ่ะ
วาฟิกซ์ : งั้นดูสไปเดอร์แมนไปแล้วกัน
เชอรี่ : โอ๊ย!! นายจะมาชวนฉันดูหนังทำไมเนี่ย
วาฟิกซ์ : ฮ่าๆๆๆ งอนเหรอ
เชอรี่ : งั้นดูการ์ตูน บาร์บี้ แล้วกัน
วาฟิกซ์ : ไม่ดู
เชอรี่ : นายจะดูอะไร
วาฟิกซ์ : ดูเธอดีกว่า มีความสุขที่สุดแล้ว
เชอรี่ : แอร๊ย เขินนะเนี่ย
วาฟิกซ์ : เอารีโมทไปเลย อยากดูจงซอก ก็เื่ของเธอ
เชอรี่ : น่ารักที่สุด (ฉันโน้มหน้าเขาให้เข้ามาใกล้ จากนั้นฉันก็ จุ๊บๆ วาฟิกซ์ ไป 3 ที)
วาฟิกซ์ : (เขินจนหน้าแดง) ฉันยังไม่เคลียร์เื่ไดอารี่กับเธอเลยนะ
เชอรี่ : หุหุ นายเห็นแล้วเหรอ
วาฟิกซ์ : ใช่ เธอแปะรูปฉันกับมิดไนท์คู่กัน พร้อมกับมีหัวใจตรงกลาง เธอ้าอะไรห๊ะ
เชอรี่ : นายโกรธฉัน ๆเลยหาอะไรสนุกๆทำอ่ะสิ
วาฟิกซ์ : ฉันไม่โกรธเธอก็ได้ แต่รบกวนเอาสติ๊กหัวใจออกด้วยนะครับ
เชอรี่ : ฮ่าๆๆ ไม่มีทาง ฉันจะนำไดอารี่หน้านี้แหละไปขอลายเซ็นต์มิดไนท์