ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]

        เสียงของนางค่อนข้างแผ่วเบายามนางไม่แผลงฤทธิ์ให้ความรู้สึกอ่อนโยนราวกับสายลม พัดผ่านหัวใจของตี้หลิงหาน

        ตี้หลิงหานมองนางดวงตาของทั้งสองประสานกัน

        เขามิได้เอ่ยคำใด...

        ฮวาเหยียนกะพริบตารู้สึกว่าสายตาของตี้หลิงหานดู...ต่างจากปกติเล็กน้อย คล้ายว่าอ่อนโยนขึ้น?ไม่ๆๆ...ต้องเป็นภาพลวงตา!

        “องค์รัชทายาทกระหม่อมจะช่วยพระองค์ล้างพิษ แม้จะมีโอสถต่อชีวิตปกป้องอยู่ ทว่าทำให้พิษในพระวรกายของพระองค์สงบลงเสียก่อนย่อมดีกว่า”

        พริบตานั้นหยวนเป่าพลันส่งเสียงออกมาทำลายบรรยากาศแปลกประหลาดที่เกิดขึ้น

        ตี้หลิงหานถอนสายตากลับมาอย่างสงบเขายื่นมือมาแตะผมด้านหน้าของหยวนเป่า ผมของเด็กน้อยนุ่มลื่น ยามลูบอยู่ในมือให้สัมผัสสบายยิ่งเขาพยักหน้า “ตกลง”

        จากนั้นจึงกล่าวต่อว่า“วันหน้าข้าเรียกเจ้าว่าหยวนเป่าส่วนเจ้าเรียกข้าว่าท่านลุงรัชทายาทดีหรือไม่?”

        ก่อนหน้านี้เขามิรู้สึกอันใดยามเด็กน้อยผู้นี้เรียกจีอู๋ซวงว่าท่านลุงจี และเรียกขานเขาว่าองค์รัชทายาทเขารู้สึกว่านั่นคือเรื่องปกติ

        ทว่ายามนี้เด็กผู้นี้ถูกปกป้องอยู่ใต้ปีกของเขา มีดวงชะตาพันผูกกับเขาหากให้เรียกว่าองค์รัชทายาท เขาพลันรู้สึกเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่สนิทสนม

        เมื่อได้ยินคำพูดของตี้หลิงหานหยวนเป่าก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แม้เขาจะเป็นเด็ก แต่ก็เป็นเด็กที่รู้ความเข้าใจเหตุผล เรียกท่านลุงรัชทายาทหรือ? นี่นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งมิใช่หรือ?

        หยวนเป่าหันมองท่านแม่และท่านตาของตนโดยไม่รู้ตัวมู่เอ้าเทียนเป็นคนซื่อตรง มิใช่พวกชอบประจบประแจงผู้มีอำนาจดังนั้นเขาจึงรู้สึกสับสนเล็กน้อย “องค์รัชทายาท เช่นนี้มิถูกกฎนักพ่ะย่ะค่ะ”

        “มนุษย์เป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ เปิ่นกงถูกชะตาเด็กน้อยหยวนเป่าผู้นี้ ทั้งเขายังเป็นผู้มีพระคุณของเปิ่นกงดังนั้นการเรียกขานว่าท่านลุงย่อมสมควรแล้ว”

        ตี้หลิงหานตอบ

        มู่เอ้าเทียนอ้าปากค้างที่สุดก็ยอมรับ

        เมื่อฮวาเหยียนได้ยินคำพูดของตี้หลิงหานนางพลันรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย จึงกะพริบตาและถามด้วยความสงสัย “บุตรชายของหม่อมฉันขานเรียกพระองค์ว่าท่านลุง เช่นนั้นหม่อมฉันควรเรียกพระองค์ว่าอย่างไรเพคะ?”

        อีกฝ่ายเป็นถึงองค์รัชทายาทสามารถเรียกขานมั่วซั่วได้หรือ?

        หลังสิ้นเสียงตี้หลิงหานก็เหลือบมองนางเล็กน้อย “มิใช่ว่าเจ้าเรียกข้าว่าตี้หลิงหานมาตลอดหรือ?”

        ฮวาเหยียน “...!”

        คล้ายจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ!

        นางเป็นผู้หญิงในศตวรรษใหม่แนวคิดเรื่องเกียรติยศสูงต่ำมิได้ฝังแน่นอยู่ในกระดูกดังนั้นในช่วงเวลาที่นางรีบเร่งหรือโกรธเคืองจึงมักเรียกผู้อื่นด้วยชื่อสกุล ยามนี้เมื่อลองคิดดูตี้หลิงหานล้วนฟังเอาไว้ในหู และจดจำเอาไว้ในใจเช่นนั้นหรือ?

        ความรู้สึกผิดวาบผ่านบนใบหน้าของฮวาเหยียนแต่โชคดีที่ตี้หลิงหานไม่คิดไล่ต้อน เขามองไปทางหยวนเป่าอีกครั้งราวกับจะขอความคิดเห็น

        หยวนเป่าครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า“ท่านลุงรัชทายาท”

        เป็นเพียงการเรียกขานแต่ตี้หลิงหานกลับรู้สึกเต็มตื้นยิ่ง ในใจบังเกิดความอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย

        ...

        วิธีถอนพิษให้ตี้หลิงหานของหยวนเป่าอุปกรณ์ที่ต้องใช้ล้วนอยู่ในล่วมยาใบเล็กของเขา ซึ่งผ่านการฆ่าเชื้อมาแล้วทั้งสิ้นหยวนเป่ากล่าวคำศัพท์ทางการแพทย์บางคำ จากนั้นจึงอธิบายถึงปัญหาต่างๆที่อาจพบในการถอนพิษ

        “นี่เป็นครั้งแรกที่ใช้วิธีพิษต้านพิษจึงไม่จำเป็นต้องใช้เลือดในปริมาณมาก ใช้แค่สามหยดก็เพียงพอแล้ว กระบวนการใช้พิษต้านพิษจะเจ็บปวดอยู่บ้างท่านลุงรัชทายาทต้องอดทนนะพ่ะย่ะค่ะ”

        หยวนเป่ากล่าว

        เดิมทีเขามีความรู้สึกไม่ดีต่อตี้หลิงหานทว่าตอนนี้กลับหายจนหมดสิ้น

        ความเห็นอกเห็นใจความรู้สึกเช่นนี้ มีเพียงผู้ที่ประสบจึงจะเข้าใจ

        “อืม”

        ตี้หลิงหานพยักหน้าเขามักเงียบขรึมและเย็นชาอยู่เสมอ ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับหยวนเป่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับอ่อนโยนลงมาก

        จากนั้นทุกคนก็เห็นหยวนเป่าหยิบเข็มเงินออกมาจากล่วมยาใบเล็กก่อนจะพูดกับเหล่าองครักษ์ลับว่า “รบกวนท่านลุงทั้งหลาย ยกกาน้ำร้อนและถ้วยชามาให้ข้าที”

        “ข้าไปเอง”

        อั้นปาจากไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม

        หยวนเป่านั่งเช็ดเข็มเงินอยู่ที่เดิม

        อั้นปารวดเร็วเป็นอย่างยิ่งเขามาพร้อมน้ำร้อนและถ้วยชาที่อยู่ในมือ ทว่ายามกลับมา เขาชำเลืองมองฮวาเหยียนด้วยสีหน้าแปลกประหลาดแต่ท้ายที่สุดก็มิได้พูดอันใด เพียงยื่นสิ่งของทั้งหมดให้หยวนเป่า

        หยวนเป่าเริ่มล้างถ้วยชาด้วยน้ำร้อนจากนั้นจึงใช้เข็มเงินทิ่มนิ้วของตน หยดเลือดสามหยดลงในถ้วย แล้วเทน้ำร้อนตามในสัดส่วนที่เท่ากันก่อนจะส่งให้ตี้หลิงหาน

        “จะเจ็บปวดเป็นอย่างยิ่งนะพ่ะย่ะค่ะ”

        หยวนเป่าอดเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้

        “มิเป็นไร”

        ใบหน้าของตี้หลิงหานสงบนิ่งเขาดื่มน้ำทั้งถ้วยภายในอึกเดียว

        ทุกคนล้วนไม่กะพริบตาเอาแต่จับจ้องฉากนี้อย่างจดจ่อ ต้องรู้เสียก่อนว่านี่คือเลือดจากร่างที่ต้องพิษหยินซึ่งเป็นพิษร้ายแรงที่สุดอั้นปากับอั้นจิ่วหวนนึกถึงครั้งพวกเขาจับคุณชายน้อยตระกูลมู่มายังจวน ผลคือเด็กคนนี้วางยาพิษทหารยามที่ปกป้องจวนไปหลายนายทุกคนล้วนมีใบหน้าบวมเป่งเหมือนหัวหมู ยามนี้เมื่อตรึกตรองดูแล้ว การที่คุณชายน้อยหยวนเป่ามิได้พรากชีวิตพวกเขาก็ถือว่าเมตตาแล้ว

        ทั้งที่ตี้หลิงหานกำลังดื่มพิษทว่ากลับมิได้มีท่าทีลังเลเลยแม้สักน้อย เพียงดื่มหมดในอึกเดียว

        จากนั้นไม่นานร่างกายของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอวัยวะภายในทั้งห้าและอวัยวะกลวงทั้งหกคล้ายบิดรวมเข้าหากัน กล้ามเนื้อและเส้นเลือดทั่วทั้งร่างราวกับจะระเบิดออกปวดร้าวจนเขาแทบทรงตัวมิอยู่ ทว่าเพราะเคยชินกับความเจ็บปวดมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นแม้สติจะพร่าเบลอไปบ้างด้วยความเจ็บปวดแต่เขาก็มิได้สูญเสียความสงบแต่อย่างใด

        เขาเอนตัวพิงหินข้างบ่อน้ำพุร้อนเหงื่อเย็นบนหน้าผากไหลริน ผิวสีขาวงาช้างถูกปกคลุมด้วยประกายเหงื่อเป็นชั้นๆราวกับมีปีศาจกำลังต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่งในกายเขา และคล้ายมีแมลงนับไม่ถ้วนสัญจรไปมาอยู่ทั่วร่างทำให้เขาอยากจะฉีกตนเองออกเป็นชิ้นๆ

        “อาหาน...”

        จีอู๋ซวงอดมิได้ที่จะตะโกนออกมาหนึ่งเสียง

        เหล่าองครักษ์เงาก็มิอาจทนไหวเช่นกันพวกเขาหวังว่าตนจะสามารถพุ่งตัวไปข้างหน้า และแบกรับความทุกข์ทรมานนี้แทนผู้เป็นนายของตนได้

        “ท่านแม่ ดูแขนของท่านลุงรัชทายาทสิขอรับ”

        หยวนเป่าอุทานเสียงเบา

        เมื่อทุกคนมองตามไปก็พบว่ามีบางสิ่งขยับอยู่ในท่อนแขนของตี้หลิงหานอย่างรวดเร็ว ผิวหนังปูดโปนเพียงครู่พริบตาเดียวก็จางหายไป

        “นั่นคือหนอนกู่มันจะตื่นเต้นเมื่อได้กลิ่นเลือดที่เป็นพิษมากกว่าพิษเพลิงเย็นและจะหลับลึกเมื่อกินอิ่มตราบใดที่ท่านลุงรัชทายาทสามารถอดทนข้ามผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ ก็นับว่าเสร็จสิ้นแล้วขอรับ”

        หยวนเป่าอธิบายใบหน้าเล็กๆ ของเขาซีดขาวเล็กน้อยเช่นกัน

        สีหน้าของเหล่าผู้ชมมิน่ามองเลยสักนิดจะมีผู้ใดทนรับหนอนกู่ไร้ที่มาในร่างของตนได้ ทั้งยังไต่ไปตามเส้นชีพจรในกาย ความรู้สึกเช่นนี้เพียงคิดก็พาให้ขนลุกยิ่งมิต้องเอ่ยถึงตี้หลิงหานที่กำลังประสบอยู่กับตัว

        “ตูม—”

        ตี้หลิงหานบีบก้อนหินอย่างแรงจนมันแหลกละเอียดทว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขากลับมิได้ส่งเสียงใด

        ฮวาเหยียนรู้สึกชื่นชมเขาอยู่บ้างชายผู้นี้อดทนได้ดีจริงๆ

        เวลาค่อยๆผ่านไป ความมืดเริ่มจางหาย รุ่งสางมาเยือนอย่างเงียบงัน มิรู้ว่าผ่านไปนานเพียงใด ท้ายที่สุดตี้หลิงหานก็หยุดสั่นแต่ร่างกายของเขาราวกับถูกเก็บขึ้นมาจากน้ำ [1] อ่อนแออย่างถึงที่สุด

        “รีบเข้าไปดูเร็ว”

        จีอู๋ซวงร้องอุทานแววตาของเขาเป็นประกาย ด้วยเหตุที่นัยน์ตาสีโลหิตของตี้หลิงหานกลับมาเป็นปกติ ย่อมหมายความว่าหนอนกู่เพลิงเย็นในร่างอีกฝ่ายหลับลึกลงแล้ว

        “เยี่ยมนักช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ทุกคราที่พิษในร่างอาหานกำเริบ อย่างน้อยเขาก็ต้องสลบไปหนึ่งวันหนึ่งคืนไม่นึกว่าวันนี้จะใช้เวลาเพียงชั่วครู่ ไม่ถึงสองชั่วยามก็เสร็จสิ้นแล้วคุณชายน้อยหยวนเป่า เจ้าเก่งกาจเหลือเกิน วิชาพิษต้านพิษได้ผลดียิ่ง!”

        จีอู๋ซวงตื่นเต้นจนพูดจาไม่ถูก

        ตี้หลิงหานเองก็ยืนขึ้นแล้วเช่นกันเขารู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย อั้นสือเอ้อร์และอั้นสือซานรีบเข้าไปพยุงผู้เป็นนาย

        “ไม่มีปัญหา”

        ตี้หลิงหานโบกมือไปมา

        เมื่อเห็นฉากนี้หยวนเป่าก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ การวินิจฉัยและการรักษาของเขาล้วนถูกต้องหนอนกู่เพลิงเย็นหลับลงแล้ว

        “ขอบใจเจ้ามาก”

        เชิงอรรถ

        [1] ถูกเก็บขึ้นมาจากน้ำ 从水中捞出来 (Cóng shuǐ zhōng lāo chū lái) อุปมาอุปไมยว่าทำสิ่งใดไม่ได้ เป็นแค่ความพยายามอันเปล่าประโยชน์