The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

เครดิตภาพจาก https://images.alphacoders.com

      ขณะที่อากิเนะคิดหาทางมาวินหรือนายลิงจอมแสบก็ยื่นข้อเสนอ พร้อมรอยยิ้ม 

“ เอาล่ะ ถึงตอนนี้ ยังจำเธอไม่ได้ แต่ได้คุยกันซักพักอาจจำได้ ดีเลย จะได้ฆ่าเวลา ไม่ให้เซ็ง เพราะชั้นต้องรอใครบางคน ” 

       อากิเนะรู้สึกสงสัยว่าใครบางคนของมาวินคือใคร แต่สุดท้ายก็ลืมเลือนเมื่อนายลิงเดินไปนั่งที่เก้าอี้ยาว พร้อมขยับที่ให้เธอ 

“ มานั่งตรงนี้สิ สาวน้อย ” 

“อืม….ก็น่าจะเป็นโอกาสดีที่ให้เราอธิบายเรื่องราว จะได้ดึงเขากลับสู่โลกจริง ”อากิเนะนิ่งคิดแวบนึง ก่อนเดินไปนั่งข้างมาวิน 

      ทั้งสองนั่งเงียบอยู่หลายอึดใจ อากิเนะมองตรงไปข้างหน้า ท่าทางเกร็งเพราะไม่รู้จะพูดยังไง ส่วนมาวินมองท้องฟ้าสีตากผ้าอ้อมบนใบหน้าอ่อนเยาว์ปรากฏรอยยิ้มจางๆ คล้ายประสบกับความสุขที่ท่วมท้น ครู่หนึ่ง ก็กล่าวกับเด็กสาวเบาๆ 

“ เธอรู้มั้ย ชั้นมีความสุขมากเพราะนี่คือวันที่ชั้นได้เป็นแชมป์โลกสเก็ตบอร์ด มันเป็นความฝันตั้งแต่ตอนเด็ก ” 

“ เอ่อ…สเก็ตบอร์ดหมายถึง….กระดานติดล้อใช่มั้ย ดะ…ดีใจด้วยนะ ” อากิเนะลองตามน้ำไปก่อนเพราะยังคิดมุกดึงมาวินกลับมาไม่ได้ แต่นั่นก็ทำให้พ่อหนุ่มนักกีฬาหันมามองคิ้วเรียวขมวดนิ่ว 

“ น้องสาวไม่รู้จักสเก็ตบอร์ดจริงเหรอเป็นไปได้ไง แปลกสุดๆ ” 

      อากิเนะประหม่าขึ้นมาทันที เพราะไม่คิดว่าจะเจอปฏิกิริยาแบบนี้าภายในใจตื่นตระหนก 

“ บ้าน่า พูดอะไรผิดไปยังแสดงไม่เนียนเหรอ นายลิงถึงจับได้ว่าเราไม่ใช่คนที่นี่ ”อากิเนะเริ่มตีโพยตีพาย ทั้งที่อีกฝ่ายแค่คิดว่าเธอแปลก แต่ไม่ทันได้แก้ตัวมาวินก็สรุปเรื่องราวซะเอง 

“ อืม…..แต่จะว่าไป ก็ไม่แปลกเพราะดูจากหน่วยก้านและการแต่งตัวที่ออกแนวคุณหนูของเธอ คาดว่าคงไม่เคยสนใจกีฬาที่หวาดเสียวแบบนี้” 

“ ฮะ ฮะ ฮะ…..” อากิเนะได้แต่หัวเราะแห้งๆเพราะเธอไม่สันทัดการหลอกลวง ไม่นาน นายลิงก็ชิงแนะนำตัว 

“ ชั้นชื่อ…มาวินนะ ฉายาคือ.....แชมป์โลกสเก็ตบอร์ดซึ่งหล่อที่สุด(ตั้งเองล้วนๆ) แล้วเธอชื่ออะไร ” 

“ เอ่อ.....ชั้นชื่อ….อา….” อากิเนะแนะนำตัวกลับ แต่ก่อนจะพูดจบมาวินก็ชิงตั้งชื่อให้เธอเสร็จสรรพ 

“ เอาล่ะ ไม่ต้องบอกแล้ว เธอพูดช้าเกินไป ต่อไปชั้นจะเรียกเธอว่า….กระต่ายน้อยก็แล้วกัน” 

        อากิเนะเดือดปุดๆอีกครั้ง แต่สุดท้าย เธอก็แอบเก็บความแค้นไว้ในใจ 

“ฮึ่ม…มีแต่นิสัยขี้ตู่นี่แหละที่ไม่เคยเปลี่ยน ทำไมตานี่ถึงได้กวนโมโหแบบนี้ แต่ถึงยังไงก็ตามน้ำไปก่อน เพราะเราต้องหาวิธีดึงนายลิงกลับ ” 

       แต่ไม่ทันได้สนทนาต่อไป มาวินก็สะดุดใจอย่างรุนแรงจนเผลออุทานออกมา

“ เอ๊ะ! ว่าแต่….ชั้นรู้สึกแปลกๆแฮะ ” 

“ ปะ….แปลกยังไง ” อากิเนะไถ่ถามโดยเร็วนาทีนี้ ทุกคำพูดของนายลิงล้วนมีความหมาย  

“ อืม…ก็แปลกตรงที่ว่า…ชั้นรู้สึกว่าเคยตั้งชื่อใครบางคนว่า…กระต่ายน้อยแล้วอ่ะดิ” มาวินกอดอก พร้อมเอียงคอเล็กน้อย เป็นเชิงขบคิด 

“ เยี่ยม….เริ่มมาถูกทางแล้ว ”อากิเนะยิ้มขึ้นมาได้ เพราะพบจุดที่จะเชื่อมโยงมาวินสู่โลกแห่งความจริงเด็กสาวพยายามจะบอกว่าคนที่เคยถูกตั้งชื่อว่า “กระต่ายน้อย” ก็คือ…..ตัวเธอเองแต่ไม่ทันได้อ้าปาก หนุ่มนักกีฬาก็ตัดบท 

“ เอาล่ะ ช่างเถอะชั้นคงเผลอไปเรียกเด็กบางคนแบบนั้น งั้นเรียกเธอใหม่ว่า “กระต่ายน้อยเบอร์2” ก็แล้วกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า…..” 

“ ชิ นอกจากตั้งชื่อให้คนอื่นมั่วซั่ว ยังหัวเราะเยาะซึ่งหน้าอีกตานี่ช่างห่างไกลจากคำว่าสำนึกจริงๆ ฝากไว้ก่อนเถอะ ” อากิเนะลืมเป้าหมายหลักเพราะกำลังโกรธจัด สุดท้าย ก็นึกได้ว่าควรใจเย็น จึงหันมานับ 1-3ในใจ ทว่าคู่สนทนาจอมกวนยังไม่สำนึก เขายื่นมือมาเช็คแฮนด์ พร้อมส่งยิ้มให้

“ เอาล่ะ ยัยกระต่ายน้อยเบอร์สอง ไม่ว่าจะเคยเจอกันหรือไม่แต่ชั้นรู้สึกถูกชะตากับเธอ ดังนั้น เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ ”  

“ จะ….จ้ะ ” อากิเนะพูดไม่ออกในหัวสมองมึนสุดๆ เพราะรู้สึกว่านายลิงเปลี่ยนอารมณ์ไวเกินไป เมื่อกี้เพิ่งจะล้อเลียนเธอแต่ตอนนี้กลับเอื้อไมตรี 

“ ตานี่ยังคงความบ้าเหมือนเดิมเลย ” 

       พอหนุ่มหัวเขียวเสร็จกิจกับการแนะนำตัวเองและตั้งชื่อให้อากิเนะเขาก็หันไปมองท้องฟ้า พร้อมกล่าวถึงกีฬาแสนรักอีกครั้ง 

“แม้เธอจะเป็นลูกคุณหนูที่ไม่รู้จักกระดานติดล้อ แต่อยากจะบอกว่า.....ถ้าได้ลองเล่นมันซักครั้ง เธออาจชอบก็ได้นะ ” 

“ ไอ้กระดานติดล้อนี่นะ ไม่เอาหรอกชั้นขอผ่าน มันอันตรายจะตายไป ชั้นไม่ถนัดอะไรที่เร็วๆ ” อากิเนะปฏิเสธตรงๆแต่ต่อมา ก็หัวเสียในความซื่อของตัวเอง 

“ บ้าน่า ทำไมเราไม่ลองเล่นสิ่งนี้ บางที อาจมีจังหวะเหมาะให้เราเล่าความจริงก็เป็นได้” 

       ทว่าเด็กสาวก็เสียเซลล์ไม่นาน เพราะนายลิงได้ตามตื้อต่อ 

“ เอาน่า ลองเล่นดูก่อนเอาแบบช้าๆและปลอดภัย เริ่มตั้งแต่ท่าเบสิคที่ใครๆก็เล่นได้ รับประกันว่าสนุกแน่ฮะ ฮะ ฮะ ” 

       อากิเนะไม่อยากเล่นของที่ดูเสี่ยงแบบนี้เลยแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ใสซื่อของมาวิน ก็ใจอ่อน แถมเธอยังมีภารกิจดึงหนุ่มผู้นี้กลับสู่โลกจริงจึงจำต้องยอม 

“ เอ้า เอาก็เอา ขอแบบช้าๆและง่ายๆนะเราไม่ชอบอะไรที่ใช้กำลังเลย ” 

“ ตกลงตามนั้นไว้ใจได้เลยว่าเธอต้องเล่นเป็นในหนึ่งชั่วโมงเพราะเธอกำลังได้แชมป์โลกมาเป็นอาจารย์ ” มาวินยิ้มรับ พร้อมทุบอกของตัวเองท่าทางมั่นใจ  

…………………..

       มาวินสอนอากิเนะให้เล่นสเก็ตบอร์ดโดยเริ่มต้นจากการประคองตัวเองบนกระดานติดล้อ ซึ่งเด็กสาวก็เก้ๆกังๆอยู่นานสองนานเพราะเธอไม่ถนัดอะไรที่ใช้กำลัง ด้วยเหตุนี้จึงร่วงลงมาจากแผ่นเหล็กเรียวยาวหลายครั้ง แต่นายหัวเขียวก็เข้ามาประคองได้ทันทุกคราวทำให้หัวใจเต้นแรงราวกลองเพล ด้วยเจ้าหล่อนไม่เคยสัมผัสกายของบุรุษมาก่อนแต่อาจารย์คนเก่งกลับไม่สนใจ ท่าทางเขาจะสนุกกับการสอนลูกศิษย์จริงๆ 

       สองชั่วโมงผ่านไปไวเหมือนโกหก แม้อากิเนะจะไม่มีพรสวรรค์ด้านกีฬาแต่ก็สามารถประคองตัวบนสเก็ตบอร์ดได้ถึงครึ่งนาที แถมยังไถลไปข้างหน้าได้ถึงสิบเมตรนับว่ามาวินมีเซ็นท์ในการสอนที่ดีอย่างเหลือเชื่อ และในตอนนี้พวกเขาได้มานั่งบนเก้าอี้ยาว เพื่อพักเหนื่อย 

“ แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก เหนื่อยจังจำครั้งสุดท้ายที่รู้สึกแบบนี้ไม่ได้แล้ว ” อากิเนะหอบเบาๆพร้อมดื่มน้ำเปล่าในแก้วที่มาวินรินมาให้ 

“ ฮะ ฮะ ฮะ เหนื่อย แต่สนุกใช่มั้ยเล่าเพราะสีหน้าของเธอดูดีกว่าเมื่อครู่ตั้งเยอะ ” มาวินยิ้มกว้างอย่างมีความสุข บ่งบอกว่าสเก็ตบอร์ดคือชีวิตและจิตใจของนายคนนี้จริงๆ 

“ อืม….จะว่าไป ก็ใช่นะ หลังออกกำลังกายนี่มันสดชื่นจริงๆ” อากิเนะเริ่มเห็นด้วย เธอรู้สึกว่าหัวสมองโล่งขึ้นตั้งเยอะ ทำให้ได้คิด…… 

“ ถ้ากลับไปได้คงต้องลองไปซ้อมดาบที่โรงฝึกบ่อยๆแล้ว ” 

       แต่ไม่ทันที่อากิเนะจะได้กล่าวคำใด นายลิงก็เป็นฝ่ายเชิญชวนซะเอง 

“ ถ้ายัยกระต่ายน้อยเบอร์สองว่างก็มาฝึกเล่นสเก็ตบอร์ดกับพวกเด็กๆสิ ชั้นสอนในตอนเย็นของทุกวัน ฮะ ฮะ ฮะ…..”มาวินพูดจบ ก็หัวเราะร่า โดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเอาด้วยหรือไม่ 

       อากิเนะไม่รู้ว่าตัวเองควรตอบอย่างไร เพราะเรื่องราวมันชักจะยืดเยื้อ ทุกสิ่งที่ประสบมันสมจริงจนเธอเริ่มอิน 

“ ไปกันใหญ่แล้ว เราต้องดึงสติกลับมาอย่าไปอินกับจินตนาการของนายลิง จุดหมายของเราคือพาเขากลับไป ”  

       พออากิเนะทำท่าจะเล่าทุกสิ่งให้มาวินฟัง นายลิงจอมแสบกลับป้อนคำถามดราม่าใส่เธอ 

“ ยัยกระต่ายน้อยเบอร์สองเธอเคยมีความฝันมั้ย ” 

       อากิเนะชะงักงัน เพราะไม่รู้ว่ามาวินจะมาไม้ไหนแต่ก็เห็นว่าหนุ่มหัวเขียวไม่ได้มองมาทางเธอ ดวงตามุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างปราศจากความหมายประกายดูอิ่มเอมและมีชีวิตชีวา 

“ อืม…นายลิงดูมีความสุขจัง การที่เราจะพาเขากลับมันดีแล้วหรือ ” อากิเนะเริ่มลังเล อึดใจต่อมา เธอก็สะบัดหน้าไปมา เพื่อเรียกสติ 

“ ไม่ ไม่ เราจะปล่อยให้นายลิงหลบอยู่ในโลกแห่งจิตใจไม่ได้ต้องพาเขากลับ แม้ว่ามันจะ…เจ็บปวด ” 

        ทว่ามาวินกลับไม่ยอมหันมามองคู่สนทนา เลยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีสีหน้ายุ่งยากเพียงใดแถมยังพล่ามต่อไป 

“ ความฝันเป็นสิ่งที่ดีนะ และจะดียิ่งกว่าถ้าทำมันจนสำเร็จ ” 

“ อืม…..ก็จริงนะ แต่ตอนนี้เธอช่วยเลิกเพ้อ แล้วออกจากฝันก่อนเถอะ จะได้เอาไอ้ตัวบ้าเลือดที่อยู่ข้างนอกไปเก็บ” อากิเนะรู้สึกยุ่งยากใจ แต่ไม่รู้จะอธิบายยังไง เพราะกลัวมาวินเสียใจทว่านายลิงกลับไม่หยุดพูด 

“ ถึงจะไม่ยอมบอกว่าฝันคืออะไรแต่ชั้นก็เชื่อว่าเธอต้องมีอย่างแน่นอน เพราะทุกคนล้วนมีสิ่งที่คาดหวัง และถ้าเป็นเธอมันน่าจะเป็นสิ่งสวยงาม ” พอมาวินพูดจบ เขาก็หันมามองดวงตาเรียวดูจริงจังจนเด็กสาวรู้สึกได้ถึงไมตรีที่แผ่ออกมา 

“ เอ๊ะ! คนอย่างตานี่พูดแบบนี้ได้ด้วยเหรอ ” อากิเนะเริ่มขัดเขิน เธอมองดวงตาคู่นั้นได้ไม่นานก็ต้องเบือนหนี แถมคำพูดดังกล่าว ก็ทำให้ประกายแห่งความสงสัยถูกจุดติด

“ จะว่าไปแล้ว คะ….ความฝันของเราคืออะไร ” 

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter