ตอนที่ 21 คุณคือผู้หญิงของผม
ผ้าปูเตียงที่ยับยู่ยี่กับหมอนสองใบที่กระจัดกระจายอยู่บนเตียงคือสภาพของสมรภูมิอันดุเดือดของชายหนุ่มและหญิงสาว นทีนั่งชันหลังกับหัวเตียงในระหว่างที่เขากำลังอ่าน E-book จากแท็บเล็ต ในขณะที่ลอเรน่านั้นนอนพิงไหล่อยู่ข้างกายเขา
เธอชะเง้อหน้ามายังแท็บเล็ตเพื่อจะดูว่าเขานั้นกำลังอ่านอะไร แต่เธอก็ไม่สามารถจับใจความของมันได้เพราะนทีนั้นเลื่อนหน้าจอด้วยความเร็วสูง
" นี่ 'เบ้บ' คุณอ่านทันได้ยังไง? อย่าบอกนะว่าคุณคือ ชายที่เร็วที่สุดในโลก " ลอเรน่าเอ่ยขึ้นพลางหัวเราะคิกคัก หากจะมีใครอ่านหนังสือแบบเดียวกับนทีล่ะก็คนเดียวที่ลอเรน่านึกออกนั้นคงมีแค่ชายชุดแดงที่มีตราสายฟ้าบนหน้าอกของเขาเท่านั้น
ในระหว่างที่พวกเขาร่วมรักกันนั้น ลอเรน่า้าที่จะสนิทกับนทีมากขึ้น เธอเลยบอกนทีให้เรียกเธอว่า ดาร์ลิ่ง แต่นทีรู้สึกว่ามันน่าอายเกินไปที่จะเรียกแบบนั้น พวกเขาเลยตกลงกันว่าเปลี่ยนเป็เบ้บแทน ซึ่งลอเรน่าก็ไม่เข้าใจว่ามันต่างกันตรงไหนแต่เธอก็ไม่ขัดใจนที
" เอ..แต่ผมก็ว่าผมไม่ได้เร็วขนาดนั้นนะ กว่าเราจะคุยกันอย่าง'ลึกซึ้ง'เสร็จก็นานอยู่นา " นทีเอ่ยขึ้นพลางหัวเราะพร้อมกับเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ต ลอเรน่ากำหมัดของเธอแล้วทุบไปยังไหล่ของนทีด้วยความเขินอาย
" นี่เป็อีกหนึ่งความสามารถของทักษะ Reading Master ที่ผมบอกคุณไปก่อนหน้านี้น่ะ มันทำให้ผมสามารถจดจำทุกตัวอักษรได้ แม้ไม่ได้ตั้งใจจะอ่านก็ตาม " นทีอธิบายถึงความสามารถของเขา
ก่อนหน้านี้นั้นนทีได้บอกความลับทุกอย่างที่เขามีกับลอเรน่าจนหมดเปลือก เมื่อเขาเลือกแล้วว่าอยากให้เธอเข้ามาเป็ส่วนหนึ่งของชีวิตเขาจึงเลือกที่จะเชื่อใจเธอ ลอเรน่าเองก็ได้เล่าเื่ราวของเธอให้นทีฟังเช่นเดียวกัน การพูดคุยที่ลึกซึ้งของพวกเขานั้นราวกับว่าพวกเขาได้เปิดเผยตัวตนและิญญาของทั้งคู่ให้อีกฝ่ายได้รับรู้
" เบ้บ คุณรู้ตัวใช่ไหมว่าคุณคือผู้หญิงของผมแล้ว " นทีเอ่ยขึ้นพลางลูบหัวลอเรน่าอย่างแ่เบา
ลอเรน่านั้นผล็อยหลับไปั้แ่ตอนที่นทีอธิบายเื่ทักษะของเขาแล้ว เพียงแค่นทีเห็นใบหน้าของเธอนั้นเขาก็รู้ว่าเธอนั้นเหนื่อยล้ามากเพียงใด เพียงแต่เธอรู้ว่าเวลาของเธอนั้นมีจำกัด เธอจึงอยากจะใช้ทุกวินาทีที่เหลือกับเขาให้คุ้มค่าที่สุด แต่สุดท้ายความเหนื่อยล้าก็เป็ฝ่ายได้ชัยชนะไปทำให้เธอนอนหลับปุ๋ย
" ไม่ว่าจะคุณจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ในท้ายที่สุดผมก็จะพาคุณกลับมาอยู่ข้างกายผม " นทีกระซิบอย่างแ่เบาไปที่ข้างหูของลอเรน่า จากนั้นจึงค่อย ๆ พยุงตัวเธอให้นอนในท่าที่สบายตัวแล้วนำมาผ้าห่มมาคลุมร่างกายของเธอแล้วเขาก็เดินออกจากห้องไป
ลอเรน่าที่ผล็อยหลับไปนั้น เธอตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความฝัน เธอฝันถึงตอนที่เธอยังเรียนอยู่ เพื่อนส่วนใหญ่ที่เธอแทบจะจำหน้าไม่ได้เพราะเธอเลิกคบพวกเขาเ่าั้ไปแล้วก็ย้อนกลับมาในความฝัน คนพวกนี้เข้าหาเธอเพียงอยากจะใกล้ชิดกับคุณหนูลอเรน่าแห่งตระกูลพิลัยเดชารัตน์ แต่ไม่ใช่ลอเรน่าที่เป็ตัวตนของเธอ
แล้วภาพก็เปลี่ยนไปเป็ตอนที่เธอเรียนจบ ตระกูลใหญ่ต่าง ๆ ก็พาลูกชายมาดูตัวกับเธอ เธอรู้สึกเหมือนเป็เพียงนกน้อยในกรงขังที่มีหน้าที่แค่อยู่เงียบ ๆ เท่านั้น เธอบอกกับพ่อของเธอว่าเธอไม่้าที่จะแต่งงาน แต่เขาก็ไม่ได้สนใจคำพูดของเธอนัก
จนสุดท้ายแล้ว ' เฮเลน ' หรือพี่เลี้ยงของเธอนั้นเข้ามาปกป้อง พ่อของเธอจึงยอมปล่อยให้เธอได้ออกมาใช้ชีวิตสงบสุขในแบบที่เธอ้า แต่เธอก็รู้ดีว่าความสงบนี้เป็เพียงชั่วคราวเท่านั้น ก่อนที่เธอจะอายุ 30 พ่อของเธอจะกลับมาบังคับให้เธอนั้นแต่งงานอีกครั้งอย่างไร้เงื่อนไข
แล้วภาพความฝันของเธอก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้เธออยู่ที่ร้านหนังสือ เธอกำลังไล่ตามเด็กหนุมคนหนึ่งที่เขาเข้ามาอ่านหนังสือฟรีเป็ประจำ แต่จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้โกรธอะไรเด็กหนุ่มคนนั้นเลย เพียงแค่เธอเห็นเขาจมอยู่กับหนังสือตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อราวกับว่าชีวิตของเขานั้นขึ้นอยู่กับหนังสือพวกนั้น
เธอรู้สึกถึงความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าส่งออกมาจากตัวของเด็กหนุ่ม ถึงแม้เธอจะไล่เขาไปหลายหนแต่สุดท้ายเด็กหนุ่มคนนี้ก็ยังกลับมายังร้านหนังสือของเธอและพยายามอ่านหนังสืออีกครั้ง หากเด็กหนุ่มตัวผอมแห้งตรงหน้าของเธอนั้นยังไม่ยอมแพ้ต่อการแอบอ่านหนังสือ แล้วทำไมเธอถึงต้องยอมแพ้ต่อโชคชะตาของเธอกันล่ะ
ในตอนนั้นเองที่เธอตัดสินใจว่าเธอจะพยายามเก็บเงินและพาน้องสาวและพี่เลี้ยงของเธอหนีไปให้ไกลที่สุด ไกลจนรอดพ้นจากเงื้อมมือของพ่อแท้ ๆ ของเธอเอง
แล้วภาพความฝันของเธอก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้เธอกำลังเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มคนเดิม แต่แตกต่างจากทุกทีที่คราวนี้เขานั้นมาเพื่อช่วยเหลือเธอ เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเด็กหนุ่มที่จุดไฟในตัวเธอคนนั้นจะเป็คนคนเดียวกับที่มาช่วยเหลือเธอให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของซอมบี้
ทุกครั้งที่เขาและเธอผจญอันตรายไปด้วยกันนั้น เขาจะเผชิญอันตรายอย่างไม่เกรงกลัว เธอที่คอยมองเขาอยู่ตลอดนั้น รู้สึกถึงความอบอุ่นและปลอดภัยคล้ายกับที่เธอได้รับจากเฮเลน่า แล้วสุดท้ายเธอก็พบว่าตัวเองนั้นตกหลุมรักเด็กหนุ่มที่อายุห่างกับเธอราวสิบปีเข้าให้แล้ว
ในตอนแรกเธอคิดว่าความรู้สึกนี้เป็เพียงความรู้สึกที่ปลอดภัยจากการได้รับการปกป้องและคุ้มครอง หากแต่เมื่อเวลาผ่านไปนั้น เธอก็รู้หัวใจตัวเองว่าจริง ๆ แล้วเธอ้าที่จะปกป้องเขาเฉกเช่นเดียวกับที่เขาปกป้องเธอ เธอ้าที่จะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาและผจญอันตรายเ่าั้ไปด้วยกันแล้วฉากภาพฝันสุดท้ายก็เปลี่ยนมาที่เธอนั้นตัดสินใจมอบทั้งกายและใจให้กับเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข
" ไอเลิฟยู เบ้บ " ลอเรน่าละเมอพูดออกมาพร้อมรอยยิ้มเปื้อนหน้า
นทีเดินออกมาจากห้องแล้วก็พบกับไลล่าที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ที่โซฟา แขนและขาไปกันคนละทิศละทางและน้ำลายของเธอไหลออกมาอาบแก้มเล็กน้อย
' สมกับเป็เทพธิดาประจำโรงเรียน ' นทีคิดแล้วขำออกมาเบา ๆ จากนั้นเขาจึงเดินขึ้นไปอุ้มเธอขึ้นมา
' วันนี้ฉันต้องอุ้มเธออีกกี่ครั้งกันล่ะเนี่ย ' นทีบ่นอุบก่อนที่เขาจะอุ้มเธอตรงไปยังห้องของลอเรน่าแล้วเขาก็ปล่อยเธอลงบนเตียงอย่างแ่เบา
เมื่อไลล่าัักับเตียงนั้น เธอก็พลิกตัวไปกอดลอเรน่าอย่างกับหมอนข้างในทันที ราวกับว่าเธอมีเรดาร์ที่คอยตรวจจับเมื่อเธออยู่ใกล้กับลอเรน่า นทีหยิบมือถือที่ลอเรน่าให้กับเขาไว้ออกมาเก็บภาพความทรงจำนี้ก่อนที่เขาจะเดินอย่างเงียบเชียบออกจากห้องไปเพื่อไม่ให้รบกวนสองพี่น้องที่มีรอยยิ้มเปื้อนหน้า
นทีเดินกลับมายังห้องนั่งเล่นแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา เขาเปิดแท็บเล็ตขึ้นมาเพื่อที่จะจัดหมวดหมู่ของ E-book ทั้งหมด เขาสร้างโฟลเดอร์ใหม่ขึ้นมาแล้วตั้งชื่อว่า 'อ่านทันที' แล้วไฮไลท์สีแดงไว้ จากนั้นเขาก็ย้ายหนังสือที่คิดว่าจำเป็สำหรับการเอาชีวิตรอดทั้งหมดลงไปในโฟลเดอร์นั้น
ด้วยความนุ่มสบายของโซฟาทำให้หนังตาของเขาค่อย ๆ คล้อยปิดลง ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งคืนนั้นเริ่มเข้ามาแทนที่ ส่งให้นั้นนทีนั้นผล็อยหลับไปในที่สุด
พระอาทิตย์ที่เคลื่อนตัวมาแทนที่พระจันทร์นั้นส่องแสงจ้า ในค่ายทหารแห่งหนึ่งมีทหารหลายนายกำลังขมักเขม้นกับการตระเตรียมอาวุธและอุปกรณ์ต่าง ๆ สำหรับภารกิจที่พวกเขาจะต้องออกไปปฏิบัติการ
" ฉันไม่้าความล้มเหลวหรือผิดพลาดใด ๆ เด็ดขาด! หากหน่วยของนายไม่สามารถพาพวกเธอกลับมาได้ก่อนเที่ยงล่ะก็ นายรู้ถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาดีอยู่แล้วนะผู้พันชาตรี " น้ำเสียงหยาบกร้านแต่ทรงพลังกล่าวขึ้น
" ผมและหน่วยของผมไม่เคยทำภารกิจไม่สำเร็จมาก่อน และครั้งนี้ก็เช่นกันที่ทีมของผมจะทำภารกิจได้สำเร็จลุล่วงดั่งเช่นทุกครั้ง ท่านนายพลโปรดวางใจ " ผู้พันชาตรีกล่าวอย่างนอบน้อมแต่ก็แสดงออกถึงท่าทีไม่อ่อนข้อ
เขาภูมิใจในหน่วยปฏิบัติการพิเศษของเขาที่ออกรบด้วยกันมาอย่างยาวนาน แค่ภารกิจนำพาเด็กสาวสองคนกลับมายังค่ายนั้นเมื่อเทียบกับภารกิจบุกชิงตัวประกันในอดีตที่หน่วยพิเศษของพวกเขาไม่เคยพลาดแล้วล่ะก็ ถือว่าเป็เื่ง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก
" ดีมาก! ผมชอบความมั่นใจของคุณ แล้วผมจะรอฟังข่าวดี " เสียงหยาบกร้านเอ่ยจบก็เดินจากไป
ทหารทุกนายที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้นก็ยืนตัวตรงแล้วตะเบะเพื่อทำความเคารพก่อนที่พวกเขาจะกลับไปเตรียมตัวต่อภารกิจที่กำลังจะมาถึงนี้
แสงแดดจ้าที่ลอดผ่านหน้าต่างตกกระทบลงบนใบหน้าของชายหนุ่ม นทีสะลึมสะลือเล็กน้อยก่อนที่จะควานมือไปรอบ ๆ เพื่อหยิบจับอะไรบางอย่าง เมื่อแท็บเล็ตเข้ามาอยู่ในมือของเขาแล้วเขาก็ปลดล็อคหน้าจอ มันแสดงผลบ่งบอกว่าตอนนี้เป็เวลา 9.30 น. แล้ว
เขาหลับไปราว ๆ สามถึงสี่ชั่วโมงแต่กลับรู้สึกสดชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนหากแต่ว่าสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกเ็ปนั่นก็คือกล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างกายของเขา เขาคิดว่ามันเป็เื่ปกติเพราะเมื่อคืนนั้นเขาใช้ร่างกายอันบอบบางแบบที่ไม่เคยใช้งานมันมาก่อน
นทีลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่อทำกิจวัตรยามเช้า ในระหว่างทางที่เดินไปนั้นเขาได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของสองสาวออกมาจากห้องน้ำหลักจึงรับรู้ว่าพวกเธอทั้งสองคนนั้นตื่นแล้วเช่นกัน เมื่อนทีเข้ามาในห้องน้ำแล้วเขาก็หยิบยาสีฟันมาบีบใส่แปรงเพื่อเตรียมตัวที่จะแปรงฟัน แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมานั้นแปรงในมือของเขาก็ร่วงลงไปยังพื้นในทันที
" เกิดบ้าอะไรขึ้นกันวะเนี่ย! นี่...นี่มันเื่จริงใช่มั้ย?! " นทีอุทานพร้อมกับตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง
สิ่งที่สะท้อนออกมาจากกระจกนั้นก็คือตัวเขาเอง หากแต่ว่าเป็ตัวเขาในเวอร์ชั่นที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อสายตา ใบหน้าอันธรรมดาของเขานั้นกลับกลายเป็ใบหน้าอันหล่อเหลา ไม่ว่าจะเป็ความหนาของคิ้วที่หนากว่าเดิม สันจมูกที่โด่งยาวราวกับว่าเขาทำศัลยกรรมพลาสติกกับหมอที่โด่งดัง ริมฝีปากสีเนื้อของเขานั้นเปลี่ยนเป็สีชมพูระเรื่อ และที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือโครงหน้าจากเมื่อก่อนที่เป็มนกลมนั้นกลับมีความโค้งความแหลมคมเพิ่มขึ้นมา
' นี่หน้าเรามันเหมือน..เหมือนกับ...GigaChad!* ' นทีนึกถึงมีมอันโด่งดังจากอินเทอร์เน็ตแต่เขาไม่เคยคิดเคยฝันว่าเขาจะกลายเป็มีมนั้นซะเอง
ไม่ใช่เฉพาะหน้าตาของเขาเท่านั้นที่เปลี่ยนไปหากแต่ร่างกายของเขาเองก็เช่นกัน กล้ามเนื้อที่ใหญ่ขึ้นเพียงข้ามคืนนั้น มันดูสมส่วนราวกับว่าเขาออกกำลังกายมาหลายปี
หลังจากทีนทีหายจากอาการตกตะลึงแล้วนั้น เขาก็เริ่มสำรวจร่างกายของตัวเองอย่างสนอกสนใจ ถึงแม้ในอดีตเขาจะเคยกล่าวไว้ว่ากล้ามเนื้อนั้นเป็สิ่งไร้ประโยชน์แต่พอเขามีร่างกายที่กำยำและสมส่วนแล้วเขาก็อดที่จะชื่นชมมันไม่ได้
หลังจากที่นทีสำรวจร่างกายใหม่ของเขาเรียบร้อยแล้วนั้น เขาก็อาบน้ำและเปลี่ยนเป็ชุดใหม่ที่เตรียมมาแต่เขาก็พบกับปัญหาที่ไม่เคยเจอมาก่อน
' อันนี้ใส่ไม่ได้ อันนี้ก็ใส่ไม่ได้...กล้ามเนื้ออย่างพวกแกนี่มันเกะกะเสียจริง ' นทีบ่นในใจ
นทีหัวเสียเล็กน้อยที่เสื้อผ้าที่เขาเตรียมมานั้นไม่สามารถใส่ได้อีกต่อไป ทุกอย่างมันเล็กไปหมด เขาจึงเลือกเสื้อยืดโอเวอไซส์สีขาวและกางเกงยีนส์สีน้ำเงินที่เมื่อก่อนนั้นปลายของมันมักจะยื่นเลยข้อเท้าของเขาเสมอแต่ตอนนี้นั้นมันกลับกลายเป็สั้นเต่อ
เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้วนทีเดินออกมาจากห้องน้ำและได้ยินเสียงของลอเรน่าดังมาจากห้องนั่งเล่น
" ค่ะ...ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว คุณพ่อไม่ต้องเป็ห่วง หนูไม่หนีไปไหนหรอกค่ะ แค่นี้นะคะ " หลังลอเรน่าพูดจบเธอก็วางสายทันที เธอกัดริมฝีปากเรียวบางจนเืเกือบจะไหลรินออกมา
" ว้าว..เบ้บ ชุดนี้เข้ากับคุณมากเลย... " นทีเอ่ยชมลอเรน่าในขณะที่เขาใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดผม
" เบ้บ!! " ลอเรน่าหันขวับในทันทีเมื่อเธอได้ยินเสียงของนที แต่เมื่อเธอหันมาเห็นนทีนั้น ปากของเธอก็อ้ากว้างเป็ตัวโอ
นทีที่เห็นลอเรน่ายืนตื่นตะลึงกับลุคใหม่ของเขานั้นก็หลุดขำ เขาเดินเข้าไปหาเธอก่อนที่จะประกบริมฝีปากของเขาเข้ากับริมฝีปากของลอเรน่าที่ยังเป็รูปตัวโอค้างอยู่ เขาสอดลิ้นเขาไปซอกไซร้อย่างงายดายเพราะปากที่อ้ากว้างของเธอ
" เบ้บ คุณยังอร่อยเหมือนเดิมเลยนะ ไม่สิคุณอร่อยกว่าเมื่อคืนอีก " นทีพูดพลางลูบหัวของลอเรน่า
" เบ้บ เกิดอะไรขึ้นกับคุณ ?! " ลอเรน่าที่หายจากอาการใก็เริ่มลูบไล้ใบหน้าของนทีราวกับจะเช็กให้แน่ใจว่ามันคือของจริง
" ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมตื่นมาก็กลายเป็แบบนี้แล้ว.." นทีพูดเสร็จเขาก็ถอดเสื้อยืดของเขาออกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่เด่นชัด
ลอเรน่าจ้องร่างกายของนทีตาเขม็ง เธอมองมันสักพักก่อนจะเริ่มลูบไล้กล้ามหน้าอกของนทีแล้วเลื่อนลงไปยังซิคแพ็ค ริมฝีปากของเธอสั่นไหวเบา ๆ
' ดูเหมือนเธอจะชอบพวกมันแฮะ ' นทียิ้มกับท่าทางของลอเรน่าที่จ้องมองและลูบไล้ร่างกายของเขาดั่งต้องมนตร์
" กรี๊ด...! ไอ้คนลามก ทำไมนายไม่ใส่เสื้อผ้า ออกไปให้ห่างจากพี่สาวฉันเลยนะ! " ไลล่าที่โผล่ออกมาจากห้องน้ำก็วิ่งมาดึงลอเรน่าให้ออกห่างจากนที
" ฮึ่ม! ยังไม่ทันไรนายก็จะรังแกพี่ลอเรน่าแล้วเหรอ พี่ลอเรน่าน่ะเป็ของฉันเท่านั้นย่ะ! " ไลล่าแลบลิ้นใส่นที พร้อมะโเกาะลอเรน่าเหมือนกับหมีโคอาล่าอีกครั้ง
*** GigaChad คือ meme ใน Internet หากใครไม่รู้จักก็ search google ได้เลยครับ :)
5K
