ตอนที่ 7 นี่คือผู้ชายของหล่อน
หลังจากที่เซิ่งอันหนิงกินอาหารเช้าเสร็จ เธอจึงได้จัดการตัวเองอย่างเรียบง่าย หญิงสาวหยิบคูปองอาหารและเงินก่อนจะล็อกประตูบ้านและตรงไปยังหน้าหมู่บ้าน
ในขณะที่กำลังเดินไปนั้นก็พบเข้ากับรถโดยสารสีขาวสภาพโทรมคันหนึ่งจอดอยู่ที่ประตู และในรถก็มีคนนั่งอยู่แล้วเล็กน้อย จางอีเหมยและเซี่ยวเยี่ยนเองก็อยู่ในรถแล้วเช่นกัน
เซิ่งอันหนิงกวาดสายตาไร้ความรู้สึกมองดูคนทั้งสอง ช่างเป็โชคชะตาฟ้าลิขิตเสียจริง
เธอไม่ได้สนใจผู้ใดและเดินขึ้นไปนั่งบริเวณท้ายรถ ก่อนที่สตรีวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าจะหันกลับมาทักทายเธอ “อันหนิงเองก็ไปตลาดนัดด้วยหรือ?”
เซิ่งอันหนิงพยักหน้า “อื้ม อยากจะไปดูสักหน่อยค่ะ”
หญิงสาวจำความได้ว่าหญิงคนนี้มีนามว่าฉินหงเสีย ภรรยาของหัวหน้าฝ่ายพลาธิการ และนางเองก็เป็แม่ใหญ่ที่คอยจัดการเื่ต่าง ๆ ในบ้านพักคนงาน ไม่ว่าผู้ใดจะมีข้อขัดแย้ง ทะเลาะวิวาท ต่างก็ล้วนให้นางมาเป็คนไกล่เกลี่ย
นับว่าดำรงตำแหน่งเป็ผู้จัดการหญิงประจำบ้านพักคนงาน
ในตอนแรกเ้าของร่างเดิมมีปากเสียงกับโจวสือซวิน และก็ได้ฉินหงเสียผู้นี้มาเป็ผู้ไกล่เกลี่ย เพียงแต่เ้าของร่างเดิมนั้นร้ายกาจเป็อย่างมาก หล่อนไม่ไว้หน้าผู้ใดเลย ต่อมาฉินหงเสียจึงไม่สนใจแล้ว แต่เมื่อพบหน้ากันก็ยังคงยิ้มทักทายเช่นเดิม
เมื่อฉินหงเสียพบว่าเซิ่งอันหนิงทักทายตนกลับ ทัศนคติของนางต่อเซิ่งอันหนิงจึงดีขึ้นมาบ้าง รอยยิ้มบนใบหน้าก็ลึกซึ้งยิ่งขึ้น “ตลาดนัดในปีนี้จัดได้คึกคักเป็อย่างมาก ได้ยินมาว่ามีการแสดงกายกรรมและงิ้วด้วย สินค้าก็มีราคาถูกเช่นกัน เธออยากจะซื้อไหมพรมไว้สำหรับถักเสื้อกันหนาวให้กับเสี่ยวโจวหรือเปล่าล่ะ”
เซิ่งอันหนิงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ประเด็นก็คือเธอถักไหมพรมไม่เป็น่ะสิ!
กล่าวได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับโจวสือซวินเป็อย่างไรพวกหล่อนไม่รู้เลยหรือ? เหตุใดจึงส่งเสริมอย่างกระตือรือร้นเช่นนี้
ฉินหงเสียเองก็ไม่ว่าอะไรที่เซิ่งอันหนิงไม่ตอบ นางจึงเอ่ยต่อ “เสี่ยวโจวนั้นดีมาก ๆ ถึงแม้อายุจะมากไปหน่อย แต่เื่ของชายแดนเมื่อปีที่แล้วมันทำให้เขาล่าช้า แต่ด้วยความเอาการเอางานของเขา อนาคตจะต้องสดใสอย่างแน่นอน ”
“เธอดูสิ คนทั้งหมดต่างก็อายุยี่สิบแปดยี่สิบเก้ากันแล้ว จะมีสักกี่คนที่สามารถอยู่ในตำแหน่งเหมือนกับเสี่ยวโจวได้? การได้เป็คู่สามีภรรยากันนับว่าเป็พรหมลิขิตแล้วนะ ครองคู่กันเพื่อส่งเสริมชีวิตของกันและกัน ”
“จะว่าไปแล้ว คู่สามีภรรยาเวลามีปัญหาอะไร เพียงแค่ล้มตัวนอนและมุดเข้าไปในผ้าห่ม ปัญหาก็จะได้รับการแก้ไขแล้วไม่ใช่หรือ?”
เซิ่งอันหนิงที่ได้ยินเช่นนี้ถึงกับตาค้างเล็กน้อย นี่มันคำถามบ้าบออะไรกันเนี่ย?
หญิงสาวไม่รู้จะตอบกลับเช่นไร เพียงแค่ยิ้มอย่างประหม่าขึ้นมาเท่านั้น และฟังฉินหงเสียพูดหลักการครองคู่ของสามีภรรยา
ในเวลาเดียวกัน เซิ่งอันหนิงเองก็รู้จักโจวสือซวินผู้นี้มากขึ้น ตอนอายุสิบเจ็ดปีก็เข้าไปอยู่ในกองทัพแล้ว นับว่ายอดเยี่ยมจริง ๆ และก็ยังเคยเป็พลทหารที่มีชื่อเสียงที่ซีเป่ย
เนื่องจากอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน เขาจึงได้มาอยู่ในตำแหน่งปัจจุบัน
โจวสือซวินวัยยี่สิบเก้าปี ไม่มีเส้นสายหรือภูมิหลังใด ๆ ไม่ใช่เื่ง่ายเลยที่จะเดินทางมาถึงจุดนี้ แสดงให้เห็นว่าชายหนุ่มนั้นมีความสามารถมาก ๆ
เซิ่งอันหนิงครุ่นคิด บุรุษที่มีความสุขุมนุ่มลึกเช่นนี้ และสามารถทนต่อเ้าของร่างเดิมได้ ก็นับว่าเก่งมากเลยทีเดียว
ในขณะที่ฉินหงเสียและเซิ่งอันหนิงกำลังสนทนากัน เซี่ยวเยี่ยนและจางอีเหมยที่นั่งอยู่แถวหน้าก็หันกลับมามองทั้งสองอยู่บ่อยครั้ง
จางอีเหมยเบะปากและขยับเข้าไปเอ่ยใกล้ ๆ กับเซี่ยวเยี่ยน “ไม่กี่วันมานี้เซิ่งอันหนิงดูไม่ปกติเลย คาดไม่ถึงว่าหล่อนจะสนทนากับหงเสีย เธอคิดว่าหล่อนกำลังคิดอะไรอยู่? หรือว่าหล่อน้าที่จะสานความสัมพันธ์กับหัวหน้าโจว?”
เซี่ยวเยี่ยนรู้สึกร้อนใจขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าใบหน้ายังคงดูอบอุ่นอยู่เช่นเดิม “ไม่รู้เหมือนกัน พวกเขาจะใช้ชีวิตในแต่ละวันให้ปกติสุขก็เป็เื่ที่ดีแล้ว อีกอย่างหนึ่งเซิ่งอันหนิงออกจะสวยขนาดนี้”
จางอีเหมยถอนหายใจประชด “สวยแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร? ดูเป็คนที่ไม่น่าใช้ชีวิตคู่ร่วมกันเลย เธอดูชุดที่หัวหน้าโจวสวมเมื่อวานตอนค่ำสิ แขนเสื้อหลุดลุ่ยไปหมดแต่กลับไม่ได้เย็บซ่อมแซม เลือกผู้หญิงแบบนี้มาเป็เมียจะมีประโยชน์อะไร”
แม้เซิ่งอันหนิงจะเป็คนช่วยชีวิตลูกชายของหล่อนไว้ แต่ความเคียดแค้นที่ถูกสั่งสมมาก็ทำให้จางอีเหมยยังคงเกลียดเซิ่งอันหนิงเหมือนเช่นเก่า
เซี่ยวเยี่ยนไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก และได้หันหน้าออกไปทางหน้าต่าง สามปีที่แล้ว ในตอนที่โจวสือซวินถูกย้ายตัวมา หญิงสาวก็ได้ชอบชายหนุ่มเข้า แต่เมื่อได้ยินว่าเขามีคู่ครองแล้ว เซี่ยวเยี่ยนจึงไม่ได้บอกความในใจของหล่อน
ใครจะรู้ว่าสามเดือนที่แล้ว โจวสือซวินจู่ ๆ จะแต่งงานกับเซิ่งอันหนิง หญิงชาวกรุงผู้ไร้เหตุผลคนนั้น
หล่อนจึงรู้สึกไม่สบายใจเป็อย่างมาก
รถโดยสารวิ่งไปตามถนนลูกรังเละเทะอยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมง ก่อนจะไปถึงลานตลาดนัดที่หวงจวง
เซิ่งอันหนิงเดินตามฉินหงเสียลงมาจากรถแล้วก็ต้องตกตะลึง นี่คือสิ่งที่พวกเขาบอกว่าคึกคักเช่นนั้นหรือ?
ตลาดนัดแห่งนี้ตั้งอยู่บนทุ่งนาโล่ง มองดูครึกครื้นและแออัดไปด้วยผู้คนที่ขี่เกวียนลา เกวียนวัว หรือไม่ก็รถจักรยาน
กลิ่นของมูลสัตว์โชยตลบอบอวลไปทั่ว จนทำให้คนเวียนหัว
คาดไม่ถึงเลยว่าจะมีผู้คนยกจานขึ้นมากินอาหารในสภาพแวดล้อมเช่นนี้
เซิ่งอันหนิงรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้นั้นควรรักษาสุขอนามัยอย่างเร่งด่วน !
ฉินหงเสียเอ่ยกับเซิ่งอันหนิงอย่างครื้นเครง “อันหนิง พวกเราไปด้วยกันเถอะ ตลาดนัดแบบนี้จัดขึ้นได้ยากมาก ๆ พวกเราไปซื้อเนื้อ และตอนค่ำเราก็ไปห่อเกี๊ยวกัน ฉันจำได้ว่าผู้ชายของอันหนิงชอบกินเกี๊ยวนะ”
แท้ที่จริงแล้วในยุคนี้จะมีผู้ใดที่ไม่ชอบกินเกี๊ยวเนื้อกันล่ะ นั่นคืออาหารเลิศรสที่จะได้กินก็ต่อเมื่อถึงปีใหม่เท่านั้นนะ
เซิ่งอันหนิงเองไม่ได้ตระหนักถึงสิ่งนี้ แต่กลับให้ความสนใจคำพูดไม่กี่คำที่ฉินหงเสียเอ่ยเมื่อสักครู่
เป็คำเรียกที่ดูธรรมดา แต่กลับให้ความรู้สึกว่าเซิ่งอันหนิงนั้นมีอำนาจในการ และเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นภายในใจ
ตลาดนัดเต็มไปด้วยฝูงชนแลดูคึกคัก ทุก ๆ คนต่างแต่งกายด้วยเสื้อผ้าธรรมดาสามัญ เสื้อผ้าบางตัวก็เต็มไปด้วยรอยปะ แต่กลับไม่ได้ส่งผลต่อความสุขที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าเลย
ฉินหงเสียคิดว่าผู้หญิงในเมืองอย่างเซิ่งอันหนิงจะต้องไม่เคยเห็นตลาดนัดของชนบทแน่นอน จึงคอยแนะนำอยู่ข้าง ๆ อย่างกระตือรือร้น “นี่เพียงแค่ฉลองปีใหม่มาได้ไม่นาน ก็เป็เทศกาล่ฤดูใบไม้ผลิ ผู้คนเลยมีเงินไม่เยอะนัก ถ้าไปตลาดใน่ก่อนปีใหม่จะคึกคักกว่านี้เยอะ ดูนั่นสิ ตรงนั้นมีน้ำแกงเครื่องในขายด้วย อันหนิงอยากจะกินสักหน่อยไหม?”
ขณะที่ปากของนางเอ่ยถามความคิดเห็นของเซิ่งอันหนิง มือกลับลากแขนของเธอไปแล้ว
เซิ่งอันหนิงยังไม่ทันคุ้นเคยกับบรรยากาศของชนบทก็ถูกลากมายังแผงขายอาหารหมัก บนพื้นมีหม้อใบใหญ่ตั้งอยู่ ซึ่งข้างในมีน้ำแกงเครื่องในที่กำลังเดือดพล่าน
กลิ่นคาวของเนื้อแพะและน้ำแกงเหม็นสาบลอยมาเตะจมูก
เซิ่งอันหนิงไม่อาจทนกับกลิ่นนั้นได้ จึงยิ้มออกมา “คุณพี่ คุณกินเถอะค่ะ ฉันจะลองเดินดูก่อน”
ฉินหงเสียเองก็ไม่ได้เกลี้ยกล่อมเธอเช่นกัน “ได้เลย เดี๋ยวอีกสักพักอันหนิงก็กลับมาหาฉัน ฉันจะกินสักชาม พอดีชอบกินมาก ๆ ”
เซิ่งอันหนิงแยกกับฉินหงเสีย และเดินไปอย่างไร้จุดหมาย พบเห็นอะไรก็ดูประหลาดไปเสียหมด
ตอนนี้ภาพเหตุการณ์อดีตที่สามารถพบเห็นได้เฉพาะในละครย้อนยุคเท่านั้นได้มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว และััได้ถึงความสุขอันเรียบง่ายของผู้คนที่สัญจรไปมา
จู่ ๆ เซิ่งอันหนิงก็รู้สึกวิตกกังวล ตอนนี้เธอเองก็อยู่ตรงนี้แล้ว ต้องใจเย็น ๆ และคอยหาโอกาสที่จะทำให้ตนนั้นเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี
เมื่ออารมณ์ดีแล้วก็หันหลังกลับไปหาฉินหงเสีย และฉินหงเสียเองก็ออกมาหาเธอพอดี
ข้าง ๆ ฉินหงเสียยังมีจางอีเหมยและเซี่ยวเยี่ยนตามมาด้วย
เมื่อพบว่ามือทั้งสองของเธอนั้นว่างเปล่าเพราะไม่ได้ซื้อสิ่งใดมา ฉินหงเสียจึงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “เอ๊ะ? ทำไมถึงไม่ซื้ออะไรเลยล่ะ? ไหมพรมตรงนั้นถูกไม่ใช่หรือ ฉันเห็นไหมพรมที่หมอเซี่ยวซื้อมานั้นดูดีจริง ๆ สีน้ำเงินกรมท่า สีนี้เมื่อมองดูแล้วดูทันสมัยมาก ๆ”
เซิ่งอันหนิงเห็นว่าเมื่อใดที่เธอมองไปทางเซี่ยวเยี่ยน ฝ่ายนั้นก็จะรีบซ่อนไหมพรมไว้ข้างหลัง…
………………………………………………………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
แม่ใหญ่ฉินคือมือชงคือหัวเรือใหญ่ ชงจนแก้วแตก ให้อารมณ์เหมือนผู้ใหญ่ที่เอ็นดูเรามาก ๆ คนหนึ่งที่คอยทำนู่นทำนี่ให้โดยที่เราไม่ทันจะเอ่ยปฏิเสธเลย
นั่นแน่ ซื้อไหมพรมไปถักเสื้อให้พี่โจวใช่ไหมยัยเซี่ยว
ไหหม่า(海馬)
2K
