แม้ครานี้จุดชีพจรลมปราณได้เปิดออกทั้งหมด ระดับปราณยุทธจะเพิ่มขึ้นสู่ระดับปราณขุนพลระดับสองขั้นเจ็ด แต่ถ้าตนบังเอิญมาเจอสัตว์อสูรขั้นหนึ่งธรรมดาก็ต้องรีบวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิตแล้ว สัตว์อสูรระดับหนึ่งมีพลังเทียบเท่าผู้ฝึกปราณยุทธปราณขุนพลระดับสามขั้นเก้า่ชั้นสูงสุด
คราก่อนตอนกลับออกมาจากเทือกเขาชั้นสาม ได้สรรพคุณของผลึกสัตว์อสูรโบราณสีแดงช่วยขับไล่เหล่าสัตว์อสูรที่มีระดับต่ำกว่าสัตว์อสูรระดับสองจนไม่กล้ามารบกวน แต่ดันโดนพวกหม่าซานแย่งชิงไป ไม่ทราบคนเ่าั้ทราบสรรพคุณของผนึกแก่นอสูรชิ้นนั้นหรือไม่
กังหลงนึกถึงเหตุการณ์ครานั้นแล้วต้องกัดฟันกำมือแน่น
"รอเมื่อไหร่ที่ข้ากังหลงแข็งแกร่งขึ้นมาเมื่อไรเจอกันคราวหน้าต้องได้เห็นดีกัน ข้าจะทวงทั้งต้นทั้งดอกที่พวกเ้าติดค้างข้าไว้"
สลัดความคิดขุ่นมัวเ่าั้ทิ้ง กังหลงสำรวมจิตใจจนสงบนิ่งแล้วก้าวเดินจนเข้าสู่เขตเทือกเขาชั้นที่สอง ในชั้นนี้มีคำเล่าลือว่ามักจะมีสัตว์อสูรระดับสองวนเวียนหากิน แต่หลายครั้งที่กังหลงเข้ามาไม่เคยพบเจอสัตว์อสูรระดับสอง อาจเป็เพราะกลิ่นสรรพคุณของสมุนไพรซ่อนกลิ่นอำพรางกายหรือเพราะโชคดีที่ไม่เจอสัตว์อสูรที่น่ากลัวเ่าั้
กังหลงขณะนี้มีพื้นฐานพลังที่เปี่ยมล้นมากกว่ากาลก่อนหลายเท่านัก จึงเคลื่อนไหวอย่างแ่เบารวดเร็ว ใช้พลังปราณแผ่สำรวจกว้างออกไปถึงรัศมีร้อยเมตรรอบ ๆ ตัว เมื่อไม่พบสิ่งใดก็ขยับกายรุดหน้าไปเรื่อย ๆ แต่ขณะที่จะสิ้นสุดเขตเทือกเขาชั้นที่สอง กังหลงหยุดเคลื่อนไหวกระทันหัน..!!
เนื่องจากปราสาทััรับรู้ได้ว่า พื้นที่ห่างไปด้านหน้าราวหนึ่งร้อยเมตรมีเสียงการต่อสู้อย่างอึกทึกครึกโครม ด้วยความสนใจอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แม้จะทราบว่าอันตรายยิ่ง
กังหลงจึงย่องไปทางเสียงนั้นด้วยฝีเท้าที่เบาจนยากจะััได้ ยิ่งเข้าใกล้กระแสรุนแรงยิ่งพร้อมเสียงดังประหนึ่งฟ้าร้อง เสียงการต่อสู้ะเืเลือนลั่นพร้อมเสียงคำรามปานฟ้าร้องะเืเลือนลั่นไปทั้งป่า พลังงานยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ พลังจากการต่อสู้ที่แผ่กระจายมาทำให้ต้นไม้ล้มระเนระนาด เมื่อกังหลงอ้อมผ่านหน้าศิลาใหญ่ เริ่มเห็นร่างหนึ่งฉวัดเฉวียนกำลังต่อสู้กับสัตว์อสูรัภูผาเขาเดียว
ัภูผาเขาเดียวเป็สัตว์อสูรธาตุดินที่มีลักษณะคล้ายัผิวหนาขรุขระคล้ายหนังจระเข้รูปร่างใหญ่โตเทียบเท่าคชสารหนุ่มดูจากเขาที่ยาวประมาณสองศอก สัตว์อสูรชนิดนี้ต้องมีอายุไม่ต่ำกว่าสองร้อยปีเป็สัตว์อสูรที่มากด้วยพละกำลังมีิัแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าหวงถิ่นที่อยู่เป็ยิ่งนัก หากใครมารบกวนจะสู้จนแหลกกันไปข้างหนึ่ง
ส่วนคู่ต่อสู้กลับเป็มนุษย์ลำพังคนเดียวใช้กระบี่เป็อาวุธดูจากร่างเล็กบางอรชรอ้อนแอ้นต้องเป็สตรีแน่นอนร่างนี้สวมใส่ชุดรัดรูปสีเหลืองอ่อนเอวคอดกิ่วขับเน้นถึงส่วนเว้าส่วนโค้งอันน่าหลงไหลดุจ์สรรสร้างมา ลำคอขาวผ่องเป็ยองใยไร้ไฝฝ้าจุดตำหนิใด ๆ
่แขนกลมกลึงขาวผ่องดุจหิมะแต่เสียดายที่ใบหน้าโดนปิดไว้ด้วยผ้าแพรสีเหลืองอ่อน ไม่อาจเห็นโฉมหน้าแท้จริงได้ จึงไม่อาจคำนวนอายุได้เพียงมองเห็นสายตาที่ใสกระจ่างสวยซึ้งดุจน้ำค้างกลางหาวจากลักษณะโดยรวมต้องจัดเป็หญิงงามล่มเมืองที่์สรรสร้างยากจะหาใดเทียม
ร่างอรชรอันน่าหลงไหลนั้นมีความประเปรียวรวดเร็วยิ่งเคลื่อนร่างฉวัดเฉวียนไปมาอย่างรวดเร็วรอบร่างสัตว์อสูรัภูผาพร้อมใช้กระบี่ทิ่มแทงไปที่ร่างัภูผา จนเกิดาแเืไหลอาบทั่วตัวัภูผา กังหลงคำนึงขึ้น
"สัตว์อสูรัภูผาตัวนี้ต้องเป็สัตว์อสูรระดับสองอย่างแน่นอนถึงได้แข็งแกร่งเช่นนี้ส่วนสตรีนี้เป็บุคคลจากแห่งหนใดกันแน่ถึงมีความเก่งกล้าขนาดที่หาญสู้สัตว์อสูรัภูผาเพียงลำพังตัวคนเดียวดูจากรูปร่างอายุสมควรจะไม่มาก แต่สามารถต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับสองเพียงลำพังได้อย่างไม่เพลี่ยงพล้ำระดับปราณยุทธต้องไม่ต่ำกว่าระดับปราณราชันย์ขั้นสี่อย่างแน่นอนเป็อัจฉริยะจากแห่งหนใดกันนะ...!!"
"อาวุธที่นางใช้ช่างคมกริบต้องเป็กระบี่วิเศษชนิดหนึ่งมิเช่นนั้นคงมิอาจสร้างาแให้ัภูผาอย่างง่ายดายเช่นนี้ระดับอาวุธคงอยู่ที่ระดับราชันย์ขึ้นไปอย่างมิต้องสงสัยคงต้องคอยดูว่าการตู่สู้ของทั้งสองจะจบลงเช่นไร "
คิดเช่นนั้นกังหลงจึงรีบมองหาสถานที่กำบังเพื่อกันพลังอันรุนแรงจากต่อสู้ของสตรีเรือนร่างบอบบางกับสัตว์อสูรคล้ายัตัวนี้เห็นแท่นศิลาขนาดหนึ่งคนโอบสูงประมาณสองเมตรห่างออกไปราวสามเมตรจึงเข้าไปแอบหลังก้อนศิลาเฝ้ามองการต่อสู้อย่างใจจดใจจ่อ
ศีรษะอันใหญ่โตของสัตว์อสูงัภูผาส่ายไปมาดวงตาสีแดงก่ำขนาดเท่าปากชามส่งสายตาอันเหี้ยมเกรียม กู่ร้องดังก้องป่าจนแสบแก้วหูจนสัตว์อสูรระดับต่ำกว่าตัวอื่น ๆที่อยู่ใกล้เคียงต่างรีบหนีห่างออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความหวาดกลัว
การต่อสู้ดำเนินไปเพียงไม่นานทั่วร่างของสัตว์อสูรัภูผาก้เต็มไปด้วยาแโลหิตไหลอาบจนมองดูเหมือนสัตว์อสูรโลหิตตัวหนึ่งอาวุธที่สตรีเรือนร่างงดงามให้คงเป็ดาวข่มของิัอันแข็งแกร่งของสัตว์อสูรัภูผาอย่างแท้จริง
สัตว์อสูรัภูผาที่ทระนงตนถึงความหนาและแข็งแกร่งของิัที่ยากจะมีสัตว์อสูรตัวใดมีิัที่แข็งแกร่งเกินมันในเขตเทือกเขานี้ครานี้กลับมาโดนมนุษย์ผู้หญิงร่างบอบบางกรีดทำลายจนร่างกายอาบไปด้วยโลหิตสีแดงสร้างความโกรธแค้นบ้าคลั่งให้มันเป็ทวีคูณ มันกู่ร้องดังลั่นทั่วป่าดุจสิงห์กัมปนาทย่อตัวลงสองขาหน้าหมอบลง สองขาหลังตะกุยพื้นดินจนกระจายเวียนว่อนก้มหัวอันใหญ่โตจนเขาอันใหญ่โตแหลมคมชี้ตรงไปด้านหน้าพร้อมะโพุ่งเข้าหาร่างบอบบางสวยงามเบื้องหน้าของมนุษย์ตัวน้อยหวังบดขยี้ให้แหลกลาญไปด้วยความพิโรธ
"ซ่า ซ่า ซ่า"
"วืดดด.."
"บึ้มมม..."
เสียงะเิดังกึกก้องศิลาเบื้องหน้าโดนพุ่งชนจนแหลกราญมิเหลือชิ้นดีแต่ร่างบอบบางของมนุษย์เบื้องหน้ากลับมิได้รับอันตรายแม้เพียงแต่น้อยนางอาศัยท่าร่างสวยงามอันรวดเร็วหลบหลีกไปได้ทุกครา
"มิทราบเป็ท่าร่างใดถึงได้เลิศล้ำว่องไวแ่พลิ้วถึงเพียงนี้ดูท่าการต่อสู้คงจะจบลงในไม่ช้านี้แล้ว สัตว์อสูรัภูผาเสียโลหิตมากไปจนการโจมตีเริ่มเชื่องช้าลงสตรีนางนี้ฉลาดใช้ความโดเด่นได้เปรียบในท่าร่างอันว่องไวและความคมกริบของอาวุธคอยหลอกล่อและสร้างาแให้กับสัตว์อสูรัภูผาเพิ่มขึ้นเื่ๆ คงรอให้สัตว์อสูรัภูผาหมดเรี่ยวแรงและสูญเสียโลหิตแล้วค่อยหาโอกาสพิฆาตในคราเดียวรอดูอีกสักครู่ถือเป็ประสบการณ์ใหม่ที่เป็ประโยชน์สำหรับข้าอย่างแท้จริง"
กังหลงครุ่งคิดขณะเฝ้ามองการต่อสู้ระหว่างสัตว์อสูรและสตรีคลุมหน้า
สัตว์อสูรัภูผาหลังจากพุ่งเข้าโจมตีก้ลุกขึ้นสบัดหัวไปมาให้เศษสิ่งของที่ติดตามปลายเขาอันใหญ่โตแหลมคมหลุดร่วงไปจนขณะนี้รอบๆ บริเวณการต่อสู้รัศมีสิบเมตรแหลกลาญจนไม่มีชิ้นดี ต้นไม้หักโค่น ก้อนศิลาดินเนินแหลกราญ
สตรีคลุมหน้าร่างบอบบางสวยงามน่าหลงไหลบัดนี้เรือนร่างเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนเสื้อผ้าแนบสนิทเนื้อเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันงดงามสมบูรณ์พร้อมดุจประติมากรรมจาก์เพราะหากขาดไปก็ดูไม่สวยเกินไปหน่อยก็ดูไม่งาม จนกังหลงที่เฝ้ามองการต่อสู้เมื่อเห็นเข้าถึงกับเคลิบเคลิ้มงมงายกับภาพเบื้องหน้าไปชั่วขณะก่อนจะสลัดศีรษะเพื่อควบคุมอารมณ์ให้เป็ปกติและจดจ่อเฝ้าดูการต่อสู้ต่อไป
1K
