“ฮึบ!”
เด็กสาวอายุน้อยคนหนึ่งกำลังยกไม้ฟืนมาเก็บไว้ในโรงฟืนดวงหน้าของนางน่ารักและมีความอ่อนเยาว์ของวัย เรือนกายน่าทะนุถนอมของผู้หญิงที่ย่างก้าวเข้าสู่วัยรุ่นนั้นกำลังผลิกลีบผลิบานเผยสัดส่วนเว้าโค้งของสตรีเพศออกมา
นางคือหงเหมา หรือ เสี่ยวเหมา
ลูกสาวของหงเฉียงอีกหนึ่งคนใช้ในจวนแห่งนี้
“เอ๊ะ? ท่านแม่?นายน้อย?” ในขณะที่นางกำลังเตรียมจะไปอาบน้ำชำระกายและพักผ่อนจากความเหนื่อยล้านั้นคนก็พลันเหลือบเห็นเงาร่างทั้งสองที่เดินมาตามทางเดินเข้าซะก่อน
แต่ที่แปลกใจก็คือนายน้อยอี้ชิงกำลังช่วยประคองพยุงตัวของแม่ของนาง?
เกิดอะไรขึ้นกัน!?
“เสี่ยวเหมามาช่วยดูแลป้าเฉียงหน่อย นางเพิ่งหกล้มมาหน่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยปากพูดทันควันเพื่อสลายความใและกังวลของนางเขาหาข้ออ้างเช่นนี้มาก็เพื่อไม่ให้นางล่วงรู้ความสัมพันธ์ลับระหว่างพวกเขา
“อย่างนั้นหรือเ้าคะ?แม่ ท่านเป็ยังไงบ้าง? เจ็บหรือเปล่า?” หงเหมาได้ยินดังนั้นก็รีบเร่งเข้ามาช่วยประคองกายของมารดาของนางเอาไว้ด้วยความเป็ห่วงนางถามอย่างสงสัยและเอาใจใส่
“ไม่เป็ไร นายน้อยทายาให้ข้าแล้วเรียบร้อยอีก 2-3 วันก็คงหายดี” ป้าเฉียงตอบพลางอมยิ้มบางๆนางเหลือบมองดูนายน้อยของนางด้วยความเอียงอายเพราะความสุขเสียวและน้ำควยอุ่นในร่องรูรักนั้นยังมิจางหาย
ได้เสพสวาทเย็ดในรอบหลายปีได้แนบเคียงกับนายน้อยรูปหล่อ
มันย่อมวิเศษและล้ำเลิศนัก!
“ดีแล้ว...ข้าจะช่วยพาท่านกลับเรือนเอง...” หงเหมาถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่สายตาก็แอบลอบชำเลืองมองใบหน้าอันหล่อเหลาคมคายของนายน้อยหลายครั้งหัวใจดวงน้อยในทรวงอกของเด็กสาวเต้นแรง
นางเองก็มีความประทับใจและความปรารถนาบางอย่างกับเขา
แต่ในฐานะของคนรับใช้นางมิอาจเปิดเผยออกไปได้...
“...”
หลังจากที่ทั้งสองแม่ลูกอำลาอี้ชิงพวกนางก็พากันกลับเรือนของตนซึ่งอยู่ห่างไกลจากเรือนหลักไปเล็กน้อย
ขนาดของเรือนก็ไม่ได้เล็กไม่ได้ใหญ่โตเพียงพอให้คน 3-4 คนอาศัยอยู่ได้โดยไม่เบียดเสียดแออัดรอบด้านยังตกแต่งด้วยต้นไม้และดอกไม้อีกจำนวนเล็กน้อย ดูร่มรื่นและสะอาดสายตา
มองดูใบหน้าที่เศร้าหม่นหมองของลูกสาวหงเฉียงที่ลังเลว่าควรจะเก็บเป็ความลับกับนางดีหรือไม่ จนสุดท้ายก็ตัดสินใจเปิดปากถาม“เหมาเอ๋อห์ เ้า... ใช่มีความคิดกับนายน้อยหรือไม่?”
“ทะ... ท่านแม่!? ท่านกำลังพูดเื่อันใด?” หงเหมาที่กำลังเหม่อลอยและคิดถึงแต่นายน้อยอี้ชิงพลันสะดุ้งในางไม่คิดว่าแม่ของนางจะจับพิรุธบางอย่างได้?หรือว่าการกระทำที่ผ่านมาของนางเผยความผิดปกติออกมากัน?
“ไม่ต้องแก้ตัวหรอก ข้าเป็แม่เ้านะไฉนเลยจะไม่รู้ว่าเ้ากำลังแอบชื่นชอบใคร?” หงเฉียงพ่นลมหายใจแรงนางนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างนอกเรือน รับสายลมเย็นๆให้ชื่นกายสักพักก็กล่าวต่อไป
“ข้ารู้ว่าเ้ากังวลเื่สถานะของเ้า”
“แต่...”
“บางครั้งเ้าก็ต้องยอมรับและเข้าใจมันด้วยเช่นกัน... เ้าคิดว่าการวางตัวให้ซื่อสัตย์ในฐานะบ่าวทาสนั้นเหมาะสมและถูกต้องจริงๆเหรอ?” หงเฉียงกุมมือเรียวบางของลูกสาวของนางเอาไว้และพูดปลอบประโลม
“ท่านแม่...ท่านหมายความว่ายังไง?” เด็กสาวมึนงงนางไม่ค่อยเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของอีกฝ่าย
หงเฉียงยกยิ้มอย่างอ่อนโยนและเอ็นดูนางลูบศีรษะของหงเหมา “ในฐานะคนรับใช้ของนายท่านเ้าไม่เพียงแต่ต้องดูแลรับใช้ท่านในยามปกติเท่านั้น... แต่ในยามลับเ้ายังสามารถปรนนิบัติดูแลท่านได้...”
“นี่...” พวงแก้มนวลของหงเหมาแดงซ่านขึ้นสีระเรื่อแม้นางจะเยาว์วัยและไร้เดียงสาต่อโลก แต่ก็มิได้โง่เขลาเบาปัญญาจนกระทั่งไม่เคยรับรู้เื่พวกนี้มาก่อนเลย
นางเข้าใจในความหมายของมารดาได้!
......
เรือนของอี้ชิง
หลังจากที่เสพสุขกับป้าเฉียงจนสบายกายสบายใจแล้วชายหนุ่มก็กลับมาจดจ่ออยู่กับระบบที่ตนเพิ่งได้รับ
ระบบคัดลอกนี้พิเศษและมีเอกลักษณ์
เพราะมันสามารถคัดลอกสิ่งของต่างๆนาๆได้อย่างไม่จำกัดจำนวนหรือระดับขั้นเท่านั้นมันยังมีช่องเก็บของไร้ขอบเขตที่สามารถเก็บได้ไม่มีสิ้นสุด! ด้วยความสามารถพวกนี้... มันช่างท้าทาย์ยิ่งนัก!
“ไหนลองซิ...” อี้ชิงหยิบถุงใบน้อยที่เขาซุกซ่อนเอาไว้ออกมาคว้าหินเม็ดเล็กๆหนึ่งก้อนจากข้างในนั้นมาถือไว้
นี่คือหินปราณิญญา
ก้อนหินทรงกลมขนาดนิ้วโป้งที่มีสีเทาหม่นและมีพลังปราณิญญาบรรจุอยู่ภายในผู้ฝึกตนสามารถดูดซับปราณิญญาในนั้นเพื่อเพิ่มตบะพลังได้ถือเป็ของสำคัญและล้ำค่ามาก!
และมันยังถือเป็สกุลเงินของเหล่าผู้ฝึกตนด้วยเช่นเดียวกัน!
ในฐานะที่ชายหนุ่มเป็ศิษย์นอกของสำนักฟ้าครามเขาจะได้รับหินปราณิญญาในจำนวนเล็กน้อยทุกๆเดือนแต่เนื่องจากสำนักเวลานี้กำลังขาดแคลนทรัพยากรและมีปัญหารอบด้านทำให้ทรัพยากรที่ศิษย์นอกควรได้รับถูกตัดทอนให้ลดลง
อย่างไรก็ดี
อี้ชิงยังเก็บออมหินปราณิญญาได้หลายก้อนจากศิษย์พี่ศิษย์น้องชายที่ปรารถนาอยากจะสานสัมพันธ์และหมายปองพี่สาวน้องสาวคนงามของเขาเรียกได้ว่ากว่า 8 ใน 10 ส่วนล้วนเป็ของพวกเขาทั้งหมด
“หึหึ...ทดลองดูก็ไม่เสียหาย...”
คัดลอก!
ติ้ง!
หน้าต่างสีฟ้าของระบบปรากฏขึ้นมากลางอากาศธาตุที่ว่างเปล่ารายการหินปราณิญญาผุดขึ้นบนหน้าจอแสดงให้เห็นว่าการคัดลอกนั้นเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้ว! และพร้อมสำหรับดำเนินการทุกเมื่อ!
“เอามาให้ข้า 1ล้านก้อน!” ชายหนุ่มะโสั่ง
ติ้ง!
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
ทันทีที่สิ้นเสียงคำสั่งของอี้ชิงหินปราณิญญาจำนวนล้านก้อนก็ไหลตกลงมาราวกับห่าฝน! พวกมันตกลงบนพื้นและกลิ้งกระเด็นกระดอนไปทั่วทั้งห้อง! เติมเต็มพื้นที่ที่ค่อนข้างกว้างให้คับแคบไปในพริบตา!
“อะ... อา!?”
นิ่งอึ้ง! ตกตะลึง!
ชายหนุ่มอ้าปากค้างดวงตาของเขาเบิกกว้างสุดขีดอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา คนพยายามขยี้ตาหลายครั้งลองก้มลงไปคว้าจับหินปราณิญญาบนพื้นใต้เท้าขึ้นมาตรวจสอบอย่างละเอียด
ก้อนที่ 1 ก้อนที่ 2 ก้อนที่ 3 ...
จนกระทั่งก้อนที่ 10 !
พวกมันล้วนเป็หินปราณิญญาอย่างไม่ผิดเพี้ยน!
ทั้งพลังปราณิญญาในนั้นยังเหมือนกันทุกประการ! มันคือหินปราณิญญาอย่างไม่ต้องสงสัย!? หินปราณิญญาล้านก้อน!!
“ฮ่า... ฮ่าฮ่า...”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!” อี้ชิงหัวเราะดังลั่นเรือนเขายากจะปิดกลั้นความรู้สึกยินดีมีความสุขนี้เอาไว้ได้!
เพราะมันนานมาก... นานมากจริงๆ!
กว่าที่เขาจะได้โอกาสวาสนาฟ้าประทานได้กลายเป็บุตรแห่งโชคบุตรแห่ง์เยี่ยงนี้! เขาจะไม่ต้องกลายเป็แค่คนธรรมดากระจอกๆอีกต่อไป!
เขาจะกลายเป็บุคคลแห่งประวัติศาสตร์!
จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่! ผู้ร่ำรวยและน่าอิจฉาริษยาที่สุดในโลกพิภพ!
“ยอดเยี่ยม...”
“ยอดเยี่ยมมาก! วันเวลาแห่งความทุกข์ทรมานของข้าได้ผ่านพ้นไปแล้ว!” ชายหนุ่มระงับอารมณ์ของเขาไว้อย่างรวดเร็วแต่ใบหน้านั้นกลับกระตุกยิ้มไม่หยุด เขาโบกมือและกล่าวว่า “จงออกมาซะ! สองข้ารับใช้!”
พรึ๊บ! พรึ๊บ!
เงาร่างสีดำขาวย่างก้าวออกมาจากความว่างเปล่าพวกเขาทั้งสองสวมหน้ากากัและมีพลังปราณิญญาที่แข็งแกร่งยิ่งยวด!
ข้ารับใช้จากระบบ!
สองผู้ฝึกตนยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ ขั้น 10 !!
ความแข็งแกร่งนี้... ต่อให้เป็บรรพชนหรือเ้าสำนักฟ้าครามก็ไม่สามารถต่อกรกับพวกเขาได้!?มันคือตบะพลังที่ทรงพลังเพียงพอทำลายล้างขุมพลังระดับ 1 ได้เพียงแค่พลิกฝ่ามือ!
“ดี ดี ดี!” อี้ชิงพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชื่นชมตบะพลังของทั้งสองข้ารับใช้ชายหนุ่มรู้สึกเพลิดเพลินไปกับอำนาจในกำมือความรู้สึกนี้ช่างน่าอัศจรรย์และน่าหลงใหลนักไม่แปลกใจเลยที่มนุษย์มักปรารถนาอยากได้พลังและอำนาจ!
“ก่อนอื่น ข้าต้องช่วยแบ่งเบาภาระของท่านแม่และเพิ่มพูนความแข็งแกร่งของข้าซะก่อน...อืม?...” เขาครุ่นคิดและเริ่มจัดวางแผนการ ‘ตระกูลจางและตระกูลกง...ได้เวลาที่พวกเ้าต้องประสบความโชคร้ายแล้ว!’
1K
