ค้นหัวใจนายตัวร้าย

            เลิกเรียน

            สามสาวที่กำลังเดินออกจากประตูโรงเรียนมายืนรอรถที่ป้ายรถเมล์ โดยมีที่นั่งเก่าๆ ซึ่งบ่งบอกถึงสภาพการใช้งานมาอย่างหลายปีแต่ไม่มีการซ่อมแซมตอนนี้นักเรียนก็เริ่มทยอยกลับกันเกือบหมดแล้ว

            “กินอะไรกันดีเสียพลังงานเยอะ หิวมากๆเลย” ไนร่าหันไปถามเพื่อน

            “กินอะไรก็ได้ตอนนี้หิวมากๆ”กัสพูดขึ้นอีกเสียง

            “งั้นเราไปเดินตลาดเฟื่องฟ้ามั้ย?ของกินเยอะดี” กัสนำเสนอเพื่อน

            “ดีเหมือนกันนั่งรถไม่ไกลมาก”หวานพูดเสร็จก็ชะเง้อมองหารถเมล์สีฟ้าสายยี่สิบห้า

            เสียงแตรรถซีวิคคันสีขาวที่คุ้นเคยดังขึ้นเหมือนมาได้จังหวะพอดี บางทีคิมก็เหมือนอัศวินที่ขี่ม้าขาวที่มักมาช่วยเหลือยามมีปัญหาเสมอ

            “สาวๆ ไปไหนกัน”พี่คิมเปิดกระจกทักทาย โดยมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งมาด้านข้างคนขับ

            “กำลังจะไปตลาดเฟื่องฟ้าค่ะ” ไนร่าตอบ

            “พี่กำลังจะไปเหมือนกันขึ้นรถๆ” คิมเรียกน้องขึ้นรถพร้อมใช้มือควัก

            เมื่อขึ้นมาในรถทั้งสามก็ไม่กล้าพูดอะไรมากเพราะเกรงใจผู้หญิงที่นั่งข้างๆ คิมแต่มีความสงสัยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร

            “ขอบคุณนะคะพี่คิม” ไนร่าเปิดประเด็นขึ้น

            “พี่คิมนี่เหมือนอัศวินขี่ม้าขาวของพวกเราเลย” กัสพูดพร้อมทำตาเป็นประกาย

            “น้องกัสก็พูดเกินไปครับ”คิมหัวเราะด้วยความเขิน

            “ทุกคนนี่เพื่อนพี่นะชื่อใบข้าว”

            “สวัสดีค่ะพี่ข้าว”ทั้งสามประสานเสียงพร้อมกัน

            “จ้าเด็กๆ” สาวผมสีน้ำตาลเป็นลอน ปากนิดจมูกหน่อย ดูมองแบบเผินๆก็ถือว่าสวยเลยทีเดียว

            “ไม่ใช่แฟนพี่คิมหรอคะ?” กัสจอมสงสัยถามขึ้น ทำให้ไนร่าเอื้อมมือไปหยิกที่ขา

            คิมและใบข้าวหันมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา

            “ไม่ๆ พี่เป็นเพื่อนกัน”คิมตอบ

            “เพื่อนกันจ้ะเด็กๆ” ใบข้าวย้ำประโยคที่ว่าเป็นเพื่อน พยายามที่จะเก็บสีหน้าและแววตา

            “โอ้ย” กัสร้องขึ้นเพราะความเจ็บ

            “เป็นอะไรหรอครับน้องกัส”คิมถามเพราะความห่วง

            “ไม่ได้เป็นอะไรคะพี่คิม”กัสพูดแล้วเอามือไปลูบบริเวณที่โดยไนร่าหยิก

            “เบาๆ ร้องซะแรงเลยนะ”ไนร่าระซิบข้างๆ กัส

            “ก็คนมันตกใจหนิ”กัสทำหน้าทะเล้น

            คิมตีไฟเลี้ยวเมื่อเห็นชื่อป้ายสีฟ้าที่ติดชื่อตลาดอยู่ข้างหน้าเขาค่อยๆ ชะลอรถเพื่อหาที่จอด ก่อนจะเจอที่ว่างและเคลื่อนรถเข้าไป

            “เด็กๆไปกินชาบูกันมั้ย พี่เลี้ยงเอง” ใบข้าวพูดชวนน้องๆ

            “ไม่เป็นไรค่ะพี่ใบข้าวแค่ติดรถมาแค่นี้ก็เกรงจะแย่แล้ว” ไนร่าหันไปขอบคุณใบข้าว

            “ไปเถอะร้านเพื่อนสาวสุดสวยพี่เอง ไม่ขาดทุนหรอกเนอะ” คิมพูดแซวเพื่อน

            “ใช่จ้ะไม่ต้องเกรงใจนะ ถือว่าวันนี้พี่เลี้ยงฉลองก่อนวันเกิดพี่”

            “นะๆพี่ไม่ค่อยมีเพื่อน ไปนั่งกินเป็นเพื่อนพี่หน่อย”ใบข้าวยังคงตื้อน้องๆ

            “ค่ะ พี่ใบข้าว”ไนร่าพูดและเดินตามหลังใบจ้าวไป

            ทุกคนมาหยุดที่หน้าร้าน ‘ชาบูสไมล์’ โดยมีใบข้างนำทีมเข้าไปเมื่อพนักงานเห็นใบข้าว ต่างก็ทักทาย และเชิญเข้าไปนั่งห้องวีไอพี

            “โห คือหรูมาก” กัสถึงกับตกตะลึง

            “ยัยกัสเบาๆ” หวานสะกิดเรียกสติเพื่อน

            “มานั่งๆไม่ต้องเกรงใจนะ” ใบข้าวหันไปยิ้มให้ทั้งสาม

            เมื่อวัตถุดิบถูกพนักงานนำมาวางแบบเต็มโต๊ะทุกคนก็เริ่มจัดการรับประทาน ทำให้บทสนทนาก่อนหน้าที่กำลังสนุกสนานหยุดลงและหันมาสนใจอาหาร

            “ปิดเทอมกันตอนไหนกันหรอจ้ะ”ใบข้าวหันไปถามไนร่า

            “อีกสองอาทิตย์ก็สอบแล้วค่ะสอบเสร็จก็น่าจะปิดเลย”

            “อ๋อวางแผนหรือยังไปเที่ยวไหนกัน?”

            “ยังเลยค่ะ” หวานตอบ

            “ไปตั้งแคมป์กับพี่มั้ยบ้านพี่กำลังจะเปิดรีสอร์ตใหม่ ” ใบข้าวชวนน้องๆ พร้อมกับคว้าหามือถือแล้วกดอะไรสักอย่างและยื่นรูปในมือถือให้ทั้งสามคนดู

            “สวยมาก มีลำธารด้วย” กัสทำตาโต เมื่อภาพที่อยู่ตรงหน้าคือสิ่งที่เธอใฝ่ฝันหา

            “โอ้โฮ! สวย” ไนร่ายืนยันอีกเสียง

            “ไปค่ะ”หวานตอบแบบไม่ลังเล โดยไม่หันไปถามเพื่อนทั้งสอง

            “อ้าวแล้วเธอไม่ชวนชั้นหรอ?” คิมหันไปถามใบข้าวด้วยความสงสัยทำให้เกิดเสียงหัวเราะขึ้นมา

            “นายไม่จำเป็นหรอก” ใบข้าวหัวเราะ

            “ชั้นชวนยัยเบลลี่ไปด้วยนายนอนกับเบลลี่มั้ยล่ะ?” ใบข้าวหันไปบอกคิม

            “ชั้นนอนคนเดียวดีกว่า” เขารีบส่ายหน้าปฏิเสธ เพราะเบลลี่ที่พวกเขาพูดถึงเป็นสาวสองและก็มักจะชอบลวนลามทางหยอกล้อกับคิมอยู่เสมอ

            “กลับไปคิดก่อนก็ได้ไม่ต้องรีบนะจะชวนเพื่อนชวนแฟนไปพี่ก็ไม่ขัด” ใบข้าวหยอกล้อน้องๆ เพียงไม่นานทุกคนก็เหมือนรู้จักและสนิทกันมานาน

            “พ่อกับแม่พี่เฝ้าอยู่ที่นู่นเรื่องความปลอดภัยไม่ต้องห่วงนะ” ใบข้าวพูดให้น้องๆ โล่งใจเพราะสถานที่ไปก็เป็นหมู่บ้านที่มีชาวบ้านอาศัยกันอย่างมากมาย

            ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงทุกอย่างที่ตั้งอยู่ตรงหน้าก็โดนพวกเขาทั้งหมดห้าคนจัดการเหลือเพียงร่องรอยของการกินกับจานที่ว่างเปล่า

            “อิ่มมากๆ เลยขอบคุณนะคะพี่ใบข้าว” ทังสามกล่าวขอบคุณ

            “แล้วจะไปไหนกันต่อเปล่า?”คิมหันไปถามสาวๆ

            “เดี๋ยวขอเดินเล่นก่อนค่ะ”

            “พี่คิมกลับก่อนเลยนะคะเดี๋ยวพ่อหวานมารับพวกเราค่ะ” ไนร่าหันไปบอกคิม

            “งั้นพวกเราแยกกันตรงนี้นะอย่าลืมกลับไปคิดกันล่ะเด็กๆ” ใบข้าวพูดด้วยความหวังที่จะหาเพื่อนไปด้วยก่อนจะโบกมือลาและเดินหันหลังไปกับคิม

            “พี่ใบข้าวน่ารักดีเนอะ”หวานเปิดประเด็น

            “ใช่ๆ เหมาะกับพี่คิมดี” ไนร่าเอ่ยขึ้น

            “แหมมีแฟนแล้วรีบหาคู่ให้พี่คิมเลยนะ”

            “เปล่าสักหน่อยพี่เขาเป็นคนดีก็อยากให้เจอคนดีๆ”

            ทั้งสามเดินเล่นไม่นานก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

             ร่างเล็กลงรถรถกระบะสีดำเธอเดินมาก้มเปิดประตูเหล็กหน้าบ้าน โดยมีรถยนต์ที่ขับโดยพ่อค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าภายในบ้าน

            “สองพ่อลูกทำไมถึงกลับมาด้วยกันได้”แม่ถามไนร่าที่กำลังเดินมาหาที่สวนดอกไม้ด้วยความสงสัย

            “หนูไปกินชาบูกับเพื่อนมาค่ะพอขากลับเจอพ่อระหว่างทางพอดี” เธออธิบายให้แม่ฟัง

            “แม่คะ ถ้าไปเทอมหนูไปเที่ยวกับเพื่อนได้มั้ยคะ?”

            “ได้มั้ยคะพ่อ?”เธอหันไปอ้อนพ่ออีกเสียง

            “ไปที่ไหนกับใครล่ะ?”พ่อที่กำลังเก็บของอยู่หลังรถ เมื่อได้ยินลูกสาวบอกจะไปเที่ยวจึงถาม

            เธอจึงอธิบายตั้งแต่แรกที่ไปเจอคิมแล้วก็ไปกินชาบูด้วยกันทำให้สนิทกับใบข้าว และพ่อแม่ของใบข้าวก็อยู่นั่นด้วย

            “ก็มีกัส หวานพี่ใบข้าว พี่เบลลี่ แล้วก็พี่คิมค่ะ”

            “ตาคิมก็ไปด้วยงั้นก็ดีมีผู้ใหญ่ด้วย” แม่ทำสีหน้าโล่งใจ

            “สกายไปมั้ยลูก?” พ่อพูดและกำลังเดินมาหาเธอ

            “เอ่อ ยังไม่ถามเลยค่ะพ่อ”

            “ถ้าสกายไปอีกคนพ่อก็คงหายห่วง” พ่อแอบยิ้มเหมือนมีความลับ

            “ถ้าใกล้วันเดี๋ยวไนร่าจะบอกอีกรอบนะคะ” เธอพูดแล้วจึงขอตัวเข้าไปในบ้าน

            เมื่อมาถึงห้องนอนเธอกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างอัตโนมัติ ก่อนจะหยิบมือถือและกดไปที่เบอร์ของสกาย

            “ฮัลโหลค่ะ”

            “กลับเย็นจังไปแอบเที่ยวที่ไหนมาหรือเปล่า” เสียงสกายที่เหมือนหอบด้วยความเหนื่อย

            “ยังไม่กลับบ้านหรอคะ?”

            “ยังเลยครับเพิ่งพักพอดีครับ”

            “เรายังไม่ตอบคำถามพี่เลยนะว่าไปไหนมา”

            “ไปกินชาบูกับเพื่อนมาค่ะแล้วก็มีพี่คิมด้วย”

            “ห่ะ! ทำไมถึงไปด้วยกัน พี่หึงนะ”

            “นี่พี่คิมยังไม่รู้หรอว่าเราสองคนคบกันแล้วหรอทำไมยังมาเจออีก แบบนี้ต้องจัดการสักหน่อยแล้ว”

            “ฟังเหตุผลก่อนค่ะอย่าเพิ่งงอนมาเป็นชุดเลยนะ ใจร้อนจริงๆ”

            เธออธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเธอและคิมให้เขาฟังจนหมดเปลือกและพูดถึงเรื่องที่ใบข้าวชวนไปเที่ยวด้วย

            “ไป พี่ไปด้วย” สกายยื่นคำขาด

            “ยังไม่ชวนเลยนะคะ”ไนร่าถึงกับหัวเราะเพราะท่าทีของเขาตอนนี้เหมือนเด็กน้อยที่กำลังหวงของเล่นไม่มีผิด