๓
กี่ครั้งกี่ทีที่ต้องถูกทำร้ายทั้งตัวและหัวใจ เด็กคนหนึ่งเติบโตขึ้นมาบนโลกใบนี้โดยที่ไม่รู้ว่าทิศทางชีวิตของตนจะเป็อย่างไร เจี๊ยบเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ไม่เคยเห็นแม้แต่หน้าพ่อแม่แท้ ๆของตัวเอง สิ่งนี้ยังคงตอกย้ำอยู่ในหัวใจเจี๊ยบ…เขาเป็เด็กกำพร้า !
เขาเปรียบเสมือนสิ่งของที่ถูกโยนทิ้งขว้างหากโชคดีที่ของสิ่งนี้ได้มาเจอกับคุณอมรและคุณแสงพลอยทั้งสองรักเจี๊ยบเหมือนลูกแท้ ๆ
จากนั้นชีวิตเจี๊ยบก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็หลังมือแม้ว่าพ่อแม่บุญธรรมจะหล่อหลอมเจี๊ยบให้เติมโตขึ้นมาด้วยความรัก ความห่วงใยสอนให้เจี๊ยบเข้มแข็ง แต่…เขาเป็คนอ่อนแอเขาไม่ใช่คนเข้มแข็งอะไร เขาเป็เด็กที่ถูกทำร้ายจิตใจั้แ่เด็ก ซึ่งบางครั้งความรักความอบอุ่นที่เขาได้รับมันก็ไม่สามรถทำให้ภาพจำอันเลวร้านนั้นหายไปได้เสียทั้งหมดและเขาต้องทำเป็เข้มแข็งเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอที่เขามีอยู่
คนร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงค่อย ๆลืมตาขึ้นมา ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ปรับภาพเบื้องหน้าให้ชัดขึ้น เขามองไปรอบ ๆ ห้อง ตอนนี้เขาอยู่ในห้องเดิมห้องที่เสมือนเป็คุกไว้จองจำนักโทษ หากดีหน่อยที่มีแอร์มีเตียงนอนนุ่ม ๆ ให้นอน
เจี๊ยบมองดูร่างกายของตัวเองที่ตอนนี้ถูกสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยโซ่ตรงข้อเท้าก็ไม่มี
คงไม่ใช่เขาหรอกน่าที่ทำให้...คนใจร้ายอย่างเขาไม่มีวันทำอย่างนี้แน่ๆ เขามันเป็คนไร้หัวใจ เพียงแค่คิดน้ำตาก็ค่อย ๆ ไหลรินออกมา อีกแล้ว...เขาร้องไห้อีกแล้วั้แ่เขาเจอกับัเขาร้องไห้นับครั้งไม่ถ้วนภาพอันแสนเลวร้ายเ่าั้ยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จะต้องเจออะไรอีกบ้างนะ !
ขณะกำลังคิดอะไรอยู่นั้นเสียงประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้น
เจี๊ยบทอดสายตามองออกไปก็เห็นว่ามีคนเดินเข้ามา…แต่ไม่ใช่เขา
ทำให้คนร่างบางรู้สึกใจชื้นขึ้นมาหน่อย
"ตื่นพอดีเลย"
น้ำเสียงนุ่มหวานพร้อมกับรอยยิ้มละไมพูดขึ้น เจี๊ยบค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง เพราะตอนนี้เขายังปวดร้าวไปทั่วทั้งตัวเพียงแค่ขยับก็รู้สึกเจ็บ
"อย่าเพิ่งขยับนะคะ"
รอยยิ้มละไมของหญิงมีอายุพูดขึ้นอีกครั้ง เธอวางถาดอาหารลงที่โต๊ะข้างเตียงแล้วเข้าไปช่วยพยุงตัวเจี๊ยบลุกขึ้นเบา ๆ ให้นั่งพิงที่หัวเตียง
"ขอบคุณนะครับ…"คนพูดยิ้มเล็กน้อย "ผมเป็อะไรไปเหรอครับ"
เจี๊ยบถามด้วยความสงสัยเพราะจำได้แค่ว่าคนใจร้ายเข้ามาหาเขาแล้วบังคับให้เขาทำเื่น่าเกลียดจากนั้นเขาก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย
"คุณเป็ลมหมดสติค่ะหมอให้น้ำเกลือคุณไปหนึ่งกระปุก คุณัเพิ่งมาถอดสายน้ำเกลือให้คุณเมื่อกี้นี้เองค่ะ"
"คุณั…"
คนอย่างเขานั่นนะเหรอ...ฟังไม่ผิดใช่ไหม
"ค่ะคุณัตามหมอมาดูอาการคุณและก็ให้ป้ามาช่วยดูแลคุณค่ะ"
คนพูดยิ้มละไม น้ำเสียงที่อ่อนโยนทำให้เจี๊ยบรู้สึกดีขึ้นมาบ้างเพราะอย่างน้อย ๆ บ้านหลังนี้ก็ไม่ได้มีแต่คนใจร้าย
"ป้าชื่ออะไรครับ"
"ป้าชื่อนิ่มค่ะ"
"ขอบคุณนะครับที่ช่วยดูแลผม"
"ไม่เป็ไรมีอะไรขาดเหลือก็บอกป้านะคะ"
"ผมบอกได้ด้วยเหรอครับว่าผม้าอะไร"
"ได้สิคะ"
"แล้วคุณ…"เจี๊ยบถอนหายใจเล็กน้อย "เออ…คุณัเขาจะไม่ว่าอะไรป้าเหรอครับ"
"ไม่หรอกค่ะ คุณัเป็คนใจดีนะคะแต่บางทีก็ปากร้ายไปหน่อย อีกอย่างแค่คุณัเป็คนใจร้อนเท่านั้นค่ะความจริงแล้วไม่มีอะไรหรอกค่ะ ทานข้าวก่อนนะคะจะได้ทานยา"
เจี๊ยบพยักหน้าตอบเบา ๆ
ป้านิ่มจัดการเอาโต๊ะญี่ปุ่นขึ้นมาวางตรงหน้าเจี๊ยบจากนั้นก็จัดการเอาข้าวต้มมาวางให้ เจี๊ยบคลี่ยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นอาหารอยู่ตรงหน้าเพราะั้แ่มาอยู่ที่นี่ข้าวเม็ดหนึ่งก็ยังไม่ตกถึงท้องเลย
เจี๊ยบจัดการกินข้าวต้มที่อยู่ตรงหน้าจนหมดชาม คนที่นั่งอยู่ตรงหน้ามองดูเจี๊ยบเงียบๆ แต่ก็อดยิ้มไม่ได้ที่เห็นเจี๊ยบทานข้าวต้มจนหมดชาม เจี๊ยบไม่ต่างจากเด็กน้อยทั้งรูปร่างและหน้าตาแต่ทำไมคุณัใจร้ายกับเจี๊ยบอย่างนี้นะ
คนคิดนั่งถอนหายใจเล็กน้อย แล้วจึงพูดขึ้น
เอาอีกมั้ยคะ ยังมีอีกเยอะเลย"
"ไม่ดีกว่าครับแค่นี้ก็อิ่มแล้วอีกอย่างผมเป็แค่ผู้อาศัย และที่ผมมาอยู่ที่นี่ ผมมีสถานะก็ไม่ต่างจากคนรับใช้หรอกครับผมไม่อยากรบกวนครับขอบคุณป้านิ่มมาก ๆ เลยนะครับ"
เจี๊ยบพูดด้วยรอยยิ้มและพร้อมยอมรับเื่ราวอย่างที่เกิดขึ้นทุกอย่างแต่หากรอยยิ้มของเจี๊ยบที่ถูกสร้างมา มิอาจกลบเกลื่อนได้ด้วยแววตา
แววตาเศร้าและวูบไหวไปด้วยความกลัว
คนที่มองได้แต่ทอดถอนหายใจอีกครั้ง เพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเ้าหนูร่างบางกับเ้านายร่างโตของตนมีปัญหาอะไรกัน
"ทานยานะค่ะ"
ป้านิ่มจัดการเอายาที่เ้านายร่างโตเอาให้แล้วจัดให้เจี๊ยบทานตามหมอสั่ง
เจี๊ยบรับยามาทาน แต่ระหว่างนั้นเสียงประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้งเจี๊ยบหันไปมองทางประตูก็เห็นว่าเขา…เขาที่เจี๊ยบยังไม่อยากเจอกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่นิ่งเฉยราวคนไร้หัวใจเหมือนเช่นเคย
"้าอะไรเพิ่มก็บอกป้านะคะ"
พูดเสร็จป้านิ่มก็เดินออกไป ส่วนเจี๊ยบได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตากับคนที่อยู่ตรงหน้า
"เงยหน้าขึ้นมามองฉัน"
น้ำเสียงนิ่งเงียบ
เจี๊ยบนิ่ง และยังก้มหน้า
"อย่าให้ต้องพูดครั้งที่สอง"
น้ำเสียงเริ่มดุหากอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง
เจี๊ยบเงยหน้าขึ้นมามองเ้าของเสียงผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าวันนี้เขานุ่งชุดธรรมดา เสื้อยืดกางเกงขาสั้น ใบหน้าหล่อผิวขาว จมูกโด่งเป็สันรับกับริมฝีปากหนาอวบอิ่มหยักรั้งได้รูปแววตาสีน้ำตาลอ่อนที่ดูเหมือนจะอ่อนโยน แต่ไม่ใช่เลย เขาร้ายยิ่งกว่างูพิษเพราะเขาเป็ซาตาน
"ยังไม่ตายนี่"
"ถ้าผมตายก็ดี ผมจะได้ไม่ต้องมาเจอคนเลวๆ แบบคุณ"
"หึ…ปากเก่งดีนี่ ฉันชอบคนปากเก่งแบบนี้แหละ"
ัพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหาเจี๊ยบที่เตียงมือหนาเชยคางคนร่างบางขึ้นมา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนค่อย ๆ มองสำรวจใบหน้าสวยอย่างช้า ๆทว่าทำไมหัวใจเขาต้องเต้นไม่เป็จังหวะด้วย
"ฉันไม่ให้แกตายง่ายๆ หรอก เลี้ยงไว้เป็ที่ระบายของฉันนี่แหละ และถ้าพ่อแม่แกมียี่สิบล้านเมื่อไหร่ฉันถึงจะปล่อยตัวแกแต่เห็นว่าคงยากหน่อยนะ"
รอยยิ้มเหยียดที่บาดลึกไปถึงหัวใจคนฟัง
"คุณเป็ผู้ชายที่เลวที่สุด"
"ฉันเลวได้มากกว่านี้อีก…"ัปล่อยมือออกจากคางสวยเพราะเขาทนมองดวงตากลมโตคู่สวยไม่ไหว ยิ่งมองเขายิ่งหัวใจเต้นแรงมันคือความรู้สึกอะไรกันนะ เพราะเขาไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อน"ฉันให้เวลาแกพักผ่อนอีกสามวัน หลังจากหายป่วยแล้วหน้าที่ของแกคือต้องเข้าไปทำความสะอาดห้องนอนของฉัน ปัดกวางเช็ดถูกให้สะอาดและต้องซักเสื้อผ้าของฉันทั้งหมด ทำให้ฉันคนเดียวเข้าใจไหม"
ปลายเสียงตวาดเล็กน้อยหากเน้นตรงประโยคสุดท้าย
เจี๊ยบได้แต่นิ่งฟังคำสั่งจากซาตานที่อยู่ตรงหน้า
"ตอบ ไม่ใช่ให้เงียบฉันพูดหรือฉันถามอะไรก็ให้ตอบ บอกแล้วไงว่าอย่าเงียบ"
"ครับ"
"ครับนี่คืออะไรเข้าใจหรือไม่เข้าใจที่ฉันพูด"
น้ำเสียงเริ่มหงุดหงิด
"เข้าใจครับ ว่าหลังจากหายป่วยแล้วผมต้องเข้าไปทำความสะอาดห้องของคุณรวมถึงซักเสื้อผ้าให้คุณใส่ด้วย แต่ผมไม่รู้จักห้องคุณ"
"มีปากก็หัดถามหรือว่าอยากเอาปากไว้ใช้อย่างอื่นหืม"
น้ำเสียงเ้าเล่ห์
เจี๊ยบไม่ตอบและไม่พูดอะไร ัจึงเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่พูดอะไรเหมือนกันยิ่งกลับทำให้เจี๊ยบงุนงงกับอารมณ์ของั…ไบโพล่าร์หรือไงกัน
"งูพิษ"
"ว่าอะไรนะ"
คนที่กำลังจะเปิดประตูหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงดุ
"ปะเปล่าครับไม่ได้ว่าอะไร"
"อย่าดื้อให้มันมากผู้ใหญ่ว่าอะไรก็ให้ฟังไม่อย่างนั้นจะเจ็บตัวอีก"
เจี๊ยบได้แต่มองตามคนที่เดินออกไป แล้วล้มตัวลงนอนเบาๆ เพราะด้วยพิษไข้ยังคงเล่นงานเขาอยู่ จึงทำให้เจี๊ยบเผลอหลับไป
๓ วันผ่านไป
วันนี้เจี๊ยบตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่ออาบน้ำแล้วจัดการทำภารกิจที่ซาตานบอกให้ทำัจัดการบอกให้ลูกน้องเอาข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวมาให้เจี๊ยบหมดทุกอย่าง
"อ่า…สดชื่นจัง"
สายน้ำจากฝักบัวค่อย ๆไหลรินรดตัวคนร่างบาง ที่ตอนนี้กำลังฟอกสบู่ให้ตัวหอม
หลายวันแล้วที่เจี๊ยบไม่ได้อาบน้ำเพราะพิษไข้ยังไม่หายดีวันนี้จึงเป็วันที่เจี๊ยบรู้สึกสดชื่นและมีความสุขที่สุด หากว่าความสุขนี้จะอยู่ได้กี่นาทีกันและไม่รู้ว่างูพิษในร่างซานตานที่คอยจ้องจะฉกตัวเองออกไปทำงานหรือยัง
คิดแล้วก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาทันทีแต่มันก็เป็ความจริงที่หนีไม่พ้น
เอาหน่าเจี๊ยบ แค่นี้เองเจ็บกว่านี้ก็เจอมาแล้ว
หลังจากอาบน้ำเสร็จ เจี๊ยบจัดการแต่งตัวด้วยชุดธรรมดากางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดเก่าๆ จากนั้นก็มุ่งตรงไปที่ห้องของงูพิษ เพราะเขาได้ถามจากป้านิ่มแล้วว่าห้องของงูพิษอยู่ตรงไหน
ทันทีที่เดินมาถึงหน้าห้อง เจี๊ยบก็หยุดนิ่งทำใจอยู่สักพักแล้วเปิดประตูเข้าไป
"เอ๋…ไม่มีใครอยู่ งูพิษไปทำงานแล้วเหรอ"
เจี๊ยบพูดเบา ๆแต่เขากลับต้องใเพราะเสียงที่ไม่อยากได้ยินกลับพูดขึ้น
"ว่าใครงูพิษ"
น้ำเสียงดุเช่นเคย เจี๊ยบหยุดเดินแล้วค่อย ๆ หันหน้ามามองตามต้นเสียงยิ่งทำให้เจี๊ยบใเพราะคนที่อยู่ตรงหน้ามีเพียงแค่ผ้าเช็ดตัวผืนบางปกปิดส่วนสงวนไว้หยดน้ำแพรวพราวที่เกาะกับผิวสะท้อนกับแสงแดดอ่อน ๆ ที่สาดส่องเข้ามาในห้องมันทำให้เขาดู...มีเสน่ห์แบบแปลกๆ ตา เพราะสภาพนี้สลัดทิ้งความเป็ผู้ใหญ่เขาได้เยอะเลยและยังมีกล้ามห้าท้องเป็ลอนสวย แขนทั้งสองข้างมีกล้ามพอประมาณ ทำไมหัวใจเจี๊ยบต้องเต้นแรงด้วยนะยิ่งเวลามองใบหน้าหล่อแล้วสบตากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนนั้น…
"ถามทำไมไม่ตอบ ว่าใครงูพิษ"
"ปะเปล่าไม่ได้ว่า"
ัยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย แล้วเดินเข้ามาใกล้เจี๊ยบ
แต่เจี๊ยบเดินถอดหลังมาเรื่อย ๆจนชนเข้ากับผนังห้อง
"หึ…อยากให้งูมันพ่นพิษใช่ไหม"
ใบหน้าหล่อโน้มเข้ามาใกล้จนเกือบชิดเจี๊ยบรีบเบือนห้าหนีทันที
แต่กลับถูกมือหนาจับหน้าให้หันกลับมาทว่าวันนี้เขาไม่รุนแรง หรือมันอาจเป็จุดเริ่มต้นของวันกันนะ
"คะคือ...ผมจะมาทำความสะอาดห้องของคุณและก็จะเก็บเสื้อผ้าคุณไปซัก ไม่คิดว่าคุณยังอยู่ในห้องถ้าอย่างนั้นผมออกไปช่วยป้านิ่มกับพวกพี่ ๆแม่บ้านทำความสะอาดอย่างอื่นก่อนก็ได้"
เจี๊ยบพูดพร้อมกับหลับตาไม่กล้าสบตากับั…ัคลี่ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเป็อะไร เขาอยากจะใจร้ายแต่ทำไมกลับทำไม่ลงเขาเองก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับความรู้สึกตัวเอง เขามองลูกเจี๊ยบที่หลับตาไม่กล้าสบตาเขาอย่างพิจาณาแล้วจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
"ไปเอากาแฟมาให้ฉันหน่อย"
เขาผละตัวออกจากเจี๊ยบ คนร่างบางค่อยๆ ลืมตาขึ้น ตอนนี้ัเดินไปที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งกำลังเช็ดผมอยู่ เจี๊ยบรีบเดินออกจากห้องทันที
"ทำไมวันนี้คุณท่านไม่ลงทานข้างล่างล่ะ"
ป้านิ่มหันมาถามในขณะที่กำลังทำอาหารเช้าอยู่
"ไม่รู้เหมือนกันครับว่าแต่คุณัเขาทานกาแฟแบบไหนเหรอครับ"
"กาแฟดำไม่ใช่น้ำตาลค่ะ…"ป้านิ่มหันมาบอก "เครื่องทำกาแฟอยู่ตรงมุมนั้นนะคะ"
เจี๊ยบพยักหน้าตอบและจัดการนำเมล็ดกาแฟคั่วสำเร็จใส่เครื่องบดกาแฟจากนั้นก็นำผงกาแฟที่ได้ไปใส่ในเครื่องทำกาแฟ เพียงแค่นี้ก็ได้กาแฟดำหอมกลุ่นแล้วล่ะ
"อ้อ…ป้านิ่มครับผมขอเลม่อนหน่อยได้ไหมครับ"
"เล่ม่อน"
คนฟังขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
"มะนาวลูกโต ๆครับ"
เจี๊ยบพูดด้วยรอยยิ้มละไมคล้ายเด็กซุกซน
"ได้ค่ะ และไอ้มะนาวกับเลม่อนต่างกันยังไงคะป้าก็เห็นเขาเรียกกันว่ามะนาว"
"เลม่อนจะลูกใหญ่ๆ โต ๆ เป็มะนาวฝรั่งครับ ส่วนลูกเขียว ๆ เล็ก ๆ มะนาวไทยจะเรียกแลมป์หรือลายมุครับ"
"ออ...เข้าใจแล้วค่ะไอ้โตๆ คือเลม่อน ไอ้เล็ก ๆ คือมะนาว"
คนพูดยิ้มนิด ๆ แล้วจัดการหั่นเลม่อนให้กับเจี๊ยบเธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเล็กน้อยที่เห็นเจี๊ยบเอามะนาวใส่ลงไปในถ้วยกาแฟดำ
เจี๊ยบถือแก้วกาแฟขึ้นมาบนห้องพร้อมกับคุกกี้ชิ้นเล็กๆ รูปหมีสองสามชิ้น ที่ป้านิ่มบอกว่าเวลาัทานกาแฟดำจะต้องมีคุกกี้ที่ทำจากโกโก้โดยไม่ใช่น้ำตาลส่วนผสมเป็ครีมเทียมพ่องมันเนย ไขมันศูนย์เปอร์เซ็นต์เท่านั้น รวมถึงส่วนผสมต่างๆ ก็ต้องเป็ไขมันศูนย์เปอร์เซ็นต์
เื่มากเหมือนกันนะ เจี๊ยบถอนหายใจเบาๆ แล้วเปิดประตูห้อง
ตอนนี้ัแต่งตัวใกล้เสร็จแล้ว ผมเผ้าเซ็ทเป็ทรงวินเทจเปิดหน้าผากรับกับใบหน้าหล่อค่อยดูเป็คนคุ้นตาขึ้นมาหน่อย
"เอาวางไว้ตรงโต๊ะนั้นแหละ"
น้ำเสียงนิ่งเรียบบอก เจี๊ยบเอากาแฟวางที่โต๊ะข้างเตียงแล้วัจะหันมาหาเ้าตัว
"ผูกไทให้ฉันหน่อย"
ัยื่นเนคไทสีฟ้าตัดลายเฉลียงสีดำให้กับเจี๊ยบ
คนตัวเล็กรับมาอย่างงง ๆแล้วจัดการผูกเนคไททันที
"ผูกสวยนี่ ใส่ให้ฉันด้วย"
ัย่อตัวลงเล็กน้อย แล้วเอนตัวโน้มใบหน้าหล่อลงมาหาเจี๊ยบกลับยิ่งทำให้หัวใจเจี๊ยบเต้นแรงมากยิ่งขึ้น ไม่ใช่เจี๊ยบคนเดียวที่หัวใจเต้นแรงไม่เป็จังหวะหากคนที่อยู่ตรงหน้าก็เป็เช่นกัน
เจี๊ยบจับคอเสื้อของัตั้งขึ้นแล้วเอาเนคไทที่ผูกเสร็จสวมลงมา จากนั้นก็รูดเนคไทขึ้นให้พอดีกับคอคนตัวโตจับคอเสื้อพับกลับลงมาให้เรียบร้อย
"คะคุณั…"เจี๊ยบเรียกชื่อคนที่อยู่ตรงหน้าเบา ๆ หากัตอนนี้เหมือนอยู่ในห้วงของความคิด"คุณั"
ัใเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงคนที่อยู่ตรงหน้าเรียกเป็ครั้งที่สอง
เขารีบผละตัวออก
"จัดการห้องนี้ให้สะอาดผ้าปูที่นอนฉันจะใช้ชุดเดิม วันนี้เอาออกไปซักทั้งชุด แล้วตอนเย็นก็เอาขึ้นมาเปลี่ยนด้วยส่วนเสื้อผ้าอยู่ในตะกร้าตรงนั้น…" เขาพูดพลางชี้นิ้วไปทางตู้เสื้อผ้าที่มีตะกร้าผ้าอยู่สามใบใบหนึ่งแยกใสเสื้อ ใบหนึ่งแยกใส่กางเกง และอีกใบเป็กางใน"ซักให้หมดทุกตัวรวมถึงกางเกงในฉันด้วย"
เจี๊ยบพยักหน้าตอบ
"เวลาเข้าใจแล้วให้ตอบรับไม่ใช่พยักหน้าตอบ ถ้าฉันเห็นว่า..."คนพูดหยุดพูดสักพักก่อนจะเปลี่ยนสรรพนามเรียกคนที่อยู่ตรงหน้า "เธอพยักหน้าตอบฉันอีกเธอได้เจ็บตัวอีกแน่ ฉันบอกกี่ครั้งแล้วก็ให้หัดจำไว้บ้าง"
"ครับ"
ัไม่พูดอะไรต่อเขาหันไปหยิบแก้วกาแฟเขาชะงักเล็กน้อยที่วันนี้กาแฟดำดูเปลี่ยนไปแต่เขากับไม่พูดอะไร
เขาคลี่ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยแล้วหยิบกาแฟขึ้นมาดื่มพร้อมกับกินคุกกี้ไปด้วย
รสชาติแปลก ๆ ไม่คุ้นใส่เลม่อนลงไปทำให้ขมกว่าเดิม แต่อร่อยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเลม่อนทำให้สดชื่นด้วย…ไม่คิดว่าจะเข้ากัน
ัจิบกาแฟหมดโดยที่ไม่รู้ตัว เ้าตัวจึงวางแก้วกาแฟไว้ที่เดิมแล้วเดินออกจาห้องไปทันที
เขาจะมาไม้ไหนกันนะ
1K
