ตอนที่ 5 เว้นระยะห่าง
่เที่ยงผมเคยบอกกับเธอเอาไว้ว่าให้เธอรอไปทานข้าวเที่ยงพร้อมผมแต่พอผมออกมาจากห้องไอ้วินเลขาของผมมันบอกว่าเธอออกไปทานข้าวก่อนแล้ว...สงสัยจะโกรธจริงๆ
่บ่ายได้เวลาเข้างานผมยืนรอเธออยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอเห็นเธอเดินกลับเข้ามาทำงานแต่สายตาของเธอกลับไม่ยอมมองมาที่ผมเลยสักนิด
"น้องแอม..."เธอเบนหน้ามามองผมเล็กน้อยแต่ไม่ยอมพูดอะไรเลย
"โกรธเหรอ..."ฉันคงดีใจมั้งที่คุณทำแบบนั้นกับฉัน
"คุณแกล้งผม ผมแกล้งคุณกลับ เราหายกันคุณอย่าโกรธเลยนะ" ผมยอมง้อเธอเต็มที่ ไม่ได้เจอเธอตั้งหลายเดือนแต่ละวันที่ผ่านมาไม่มีวันไหนเลยที่ผมไม่คิดถึงเธอพอได้เจอกันผมก็ไม่อยากทำให้เธอไม่สบายใจอีกก็แค่หยอกเล่นไม่คิดว่าเธอจะโกรธขนาดนี้
"ขอโทษ..." ห๊ะ!เขายอมขอโทษฉันง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ
"หายโกรธเถอะนะ ผมแค่ล้อคุณเล่นระหว่างเรามากกว่านี้..." (ก็เคยทำกันมาแล้ว) ประโยคที่ผมกำลังจะพูดถูกกลืนหายไปเมื่อเห็นสายตาพิฆาตของเธอมองมาด้วยความไม่พอใจ
".........." ฝันไปเถอะฉันไม่มีทางยอมยกโทษให้ง่ายๆหรอก แค่คำขอโทษคำเดียว ชิ!
และแล้วพนักงานก็เริ่มทยอยกันเข้ามาทำงาน รวมถึงไอ้วินด้วย
"เข้าไปคุยกันในห้องให้รู้เื่"น้ำเสียงเข้มๆของผมเอ่ยชวนเธอเข้าไปคุยกันในห้องทำงานเพื่อความเป็ส่วนตัวผมไม่สบายใจเลยที่เห็นเธอเป็แบบนี้
"ไม่ไป!"
"คุณเป็แบบนี้ผมไม่สบายใจ...ไป!"ผมคว้าข้อมือของเธอแล้วพาเธอเดินเข้ามาในห้องได้จนสำเร็จ
"ปล่อย!!"เธอสะบัดข้อมือออกจากการจับกุมของผมอย่างแรง จนข้อมือของเธอหลุดออก
"ขอโทษจริงๆ ผมแค่จูบคุณจะโกรธอะไรผมนักหนา หายโกรธเถอะนะ"อย่างที่รู้ว่าระหว่างเรามากกว่าจูบก็เคยทำกันมาแล้วกับอีแค่จูบมันเป็เื่เล็กน้อยมากเลยนะ
"ฉันไม่ได้โกรธที่คุณจูบฉันแต่ที่ฉันโกรธเป็เพราะคุณเห็นฉันเป็ตัวตลกเห็นฉันเป็แค่ของเล่นที่คุณจะทำอะไรกับฉันก็ได้ ฉันเป็คนนะมีชีวิตจิตใจแล้วฉันก็ไม่ใช่ของเล่นของคุณ" หัวใจของฉันมันเหมือนมีแผลแค่สะกิดนิดเดียวก็รู้สึกเ็ปไปหมด
"แอม...คุณกำลังเข้าใจผมผิดนะ"ต่อให้ผมสารภาพความในใจตอนนี้เธอก็คงไม่เชื่อ
"ระหว่างเราเว้นระยะห่างกันหน่อยดีมั้ยคะฉันมาเรียนรู้งาน ้าที่จะได้ความรู้กลับไป ไม่ใช่ความรู้สึกบ้าๆแบบนี้!"ประโยคหลังฉันอารมณ์ขึ้นสุด ฉันยอมรับว่าฉันตั้งใจแกล้งเขาจริงแต่ปากของเขาที่กระแทกลงมาแม่งโคตรเจ็บเลย เืออกด้วย ถ้าจูบดีๆจะไม่ว่าสักคำ
"ไม่นะ...ผมไม่ยอมเว้นระยะบ้าบออะไรทั้งนั้นแหละขอโทษจริงๆ ผมไม่คิดว่าคุณจะมีความรู้สึกแบบนี้ คุณไม่ใช่ของเล่นอะไรทั้งนั้นแล้วผมก็ไม่เคยคิดแบบนั้นกับคุณเลยนะแอม"ฉันกำลังจะจัดการความรู้สึกของตัวเอง แต่ยิ่งพยายามมันก็ยิ่งแสดงอาการถ้าฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลย ฉันคงไม่รู้สึกโกรธและเสียความรู้สึกมากขนาดนี้
"แอม...คุณร้องไห้เหรอ"ฉันหันหลังให้เขายืนเช็ดน้ำตาทิ้งแบบลวกๆ
"ฉันเกลียดความรู้สึกบ้าๆนี่"ทำไมฉันจะต้องรักเขาด้วย แล้วทำไมฉันจะต้องพาตัวเองมาอยู่ที่นี่เจอสถานการณ์แบบนี้ ตกลงฉันคิดถูกหรือคิดผิดที่ยอมมา
"ขอโทษ..." ผมกอดเธอจากทางด้านหลังซึ่งเธอก็ยอมให้ผมกอดอยู่สักครู่ ผมรู้สึกถึงแรงสะอื้นของเธอ
"ปล่อยเถอะค่ะได้เวลางานแล้วฉันจะออกไปทำงาน"ผมจับหัวไหล่ของเธอให้เธอหันหน้าเข้ามาหาผมแล้วเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเบามือ
"่เย็นคุณอย่าเพิ่งรีบกลับบ้านได้มั้ยอยู่คุยกันก่อน"
"............" ฉันไม่ได้ตอบแต่เลือกที่จะเดินออกไปเลยในใจก็อยากคุยกันให้รู้เื่ตกลงเขา้าอะไรจากฉันกันแน่แต่อีกใจก็กลัวคำตอบที่จะได้รับ
@โต๊ะเลขา
"คุณแอม...คุณโอเคหรือเปล่าครับ"ฉันตาแดงออกมา ขืนโกหกไปก็คงไม่เนียน
"ทำงานต่อเถอะค่ะ ฉันแยกแยะได้"
"ผมขอถามอะไรคุณแอมหน่อยได้มั้ยครับ"
"ค่ะ" ฉันพยักหน้าแต่ไม่ได้มองหน้าคุณวินยังคงก้มหน้าหยิบทิชชูมาซับน้ำตาอยู่นี่ฉันกลายเป็คนอ่อนแอแบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่
"คุณแอมรู้จักบอสดีแค่ไหนครับ"
"............"
"เอาเป็ว่าผมรู้เื่ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับบอสพูดมาเถอะครับ คุณรู้จักบอสของผมดีแค่ไหนครับ"
"เอาจริงๆแอมรู้จักเขาแค่เพียงผิวเผินเท่านั้นแหละค่ะ ในสายตาของคุณบอสของคุณเป็คนยังไงคะ"
"สิ่งที่ผมกำลังจะพูดต่อไปนี้เป็ความจริงทั้งหมดคุณแอมลองเอาไปคิดและชั่งน้ำหนักเอาเองนะครับข้อแรกบอสของผมไม่เคยรับพนักงานผู้หญิงมาอยู่ใกล้ชิดแบบคุณมาก่อน บอสของผมไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนเท่ากับคุณมาก่อนข้อนี้จากที่ผมเห็นและััมาตลอดอายุการทำงานของผมตลอดเจ็ดปีนี้ครับบอสของผมไม่เคยไปทานข้าวกับผู้หญิงคนไหนสองต่อสองแบบคุณมาก่อน ถ้าเป็เื่งานทานข้าวกับลูกค้าอันนี้ยกเว้นนะครับ"
"คุณวินพูดจนแอมรู้สึกว่าแอมเป็คนสำคัญของเขาเลยนะคะ"ในบางครั้งเขาก็ดูแคร์ฉัน ในบางครั้งฉันก็เป็แค่ตัวตลก
"คุณแอมสำคัญสำหรับบอสแน่นอนครับมีอะไรก็คุยกันดีๆนะครับ ผมอยากให้บอสของผมสละโสดจะแย่"
"เขาไม่เคยบอกว่าชอบแอมสักคำเลยนะคะ"ฉันไม่รู้จริงๆว่าเขาคิดยังไงกับฉันกันแน่
"บอสน่าจะปากหนักครับเชื่อผมเอาเป็ว่าคำพูดไม่สำคัญดูที่การกระทำดีกว่า ลองปรับตัวเข้าหากันดูนะครับ"
".........." พูดเหมือนคนผ่านการมีความรักมาแล้วเลยส่วนฉันเกิดมาเป็คนขี้เหร่มาั้แ่เกิด แฟนไม่เคยมีหรอกค่ะ
"ถ้าคุณแอมไม่มีใจคุณแอมคงไม่มา...จริงมั้ยครับ"เขามองออก!
"แอมขอถามคุณวินบ้างได้มั้ยคะ"ฉันไม่ตอบแต่เลือกที่จะตั้งคำถามแทน
"ได้ครับ"
"คุณวินมีครอบครัวหรือยังคะ"
"มีแล้วสิครับคุยเื่นี้ผมขออวดหน่อยก็แล้วกัน"คุณวินหยิบมือถือขึ้นมาโชว์รูปลูกสาวหน้าตาน่ารักยิ้มหวานแก้มยุ้ยให้ฉันดู
"แกเพิ่งจะได้ขวบครับ ชื่อน้องพิ้งค์"
"น่ารักจังเลยค่ะ"ดูรูปน้องพิ้งค์เสร็จฉันก็เริ่มทำงานต่อ นั่งทำงานไปก็แอบมองประตูห้องของเขาไปไม่รู้ว่าคนด้านในจะทำอะไรอยู่ เขาจะคิดถึงฉันแบบที่ฉันคิดถึงเขาบ้างหรือเปล่านะ
@ธันยธรณ์
่บ่ายมานี้ผมทำงานไม่รู้เื่เลยในใจคิดถึงแต่คนที่อยู่ด้านนอก ไม่รู้ป่านนี้น้ำตาของเธอจะแห้งหรือยังเธอกำลังเข้าใจผมผิด ยังไงวันนี้ผมก็ต้องอธิบายเื่นี้ให้เธอเข้าใจ
**************
ไรท์ขออนุญาตอัพแค่นี้นะคะ เนื่องจากว่าเื่นี้ฉาก Nc ค่อนข้างเยอะ กลัวปลิวค่ะ (Nc20+) บรรยายเห็นภาพแต่ไม่โหดร้าย เป็แนวดีต่อใจ สมยอมนะคะ (บอกไว้ก่อน)
**สามารถไปหาอ่านต่อได้ที่**
ธัญวลัย MEB รีดอะไรท์ fictionlog และเด็กดี ค่ะ
573
