ตอนที่เด็กโง่สวี่ฮุ่ยกลับมาถึงตำบลเถาฮวาก็ใกล้เที่ยงแล้ว
เธอไม่ได้มุ่งหน้าไปยังเขตบ้านพักของโรงงานอาหารแต่เดินไปทางหมู่บ้านจู
จูฉีเจี้ยนอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านจูซึ่งอยู่ติดกับตำบล
ในชาติก่อนจูฉีเจี้ยนคือคนที่สวี่ฮุ่ยแอบชอบ และจนถึงตอนนี้เขาก็ยังเป็คนเดียวในโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบล 1 รวมไปถึงตำบลเถาฮวาที่สอบเข้าวิทยาลัยวิชาชีพได้
จวบจนทุกวันนี้เขาก็ยังเป็ความภาคภูมิใจของโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบลอยู่
เพราะความยอดเยี่ยมของเขาปัจจุบันเลยแทบไม่มีใครพูดถึงเื่ที่เขาเป็ลูกชายของนักโทษและเขายังกลายเป็ที่หมายปองของสาว ๆ หลายคนด้วย
กล่าวได้ว่าชะตาชีวิตของจูฉีเจี้ยนค่อนข้างลุ่มๆ ดอนๆ
พ่อแม่ของเขาเกียจคร้านการงานบ้านแทบจะอยู่ไม่ได้ พ่อของเขาเลยไปขโมยเงินค่ารักษาพยาบาลของคนอื่นแต่ถูกเ้าของจับได้
ด้วยความร้อนรนพ่อของเขาเผลอใช้มีดแทงเ้าของเงินจนาเ็สาหัสและเนื่องจากเป็่ปราบปรามอย่างเข้มงวด เขาจึงถูกตัดสินจำคุกยี่สิบปีจนถึงปัจจุบันก็ยังคงอยู่ในคุก
พ่อของเขาเพิ่งเข้าคุกแม่ของเขาก็แต่งงานใหม่ทันที
จูฉีเจี้ยนเลยต้องอยู่กับย่าเพียงลำพัง
ในชาติที่แล้วสวี่ฮุ่ยคอยมอบความอบอุ่นให้เขาอย่างเงียบๆ เธอคอยช่วยย่าของเขาทำไร่ ทำนา คอยประคับประคองให้เขาผ่านพ้น่วัยรุ่นที่มืดมนที่สุด
จึงทำให้เขามีสมาธิกับการเรียนและสอบเข้าวิทยาลัยวิชาชีพแพทย์ที่เมืองเจียงเฉิงได้
ชาติที่แล้วสี่เดือนก่อนที่สวี่ฮุ่ยจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ย่าของจูฉีเจี้ยนขึ้นเขาไปตัดฟืนและพลาดตกเขาลงมาจนเป็อัมพาตครึ่งซีก ่เอวลงไปไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
เป็สวี่ฮุ่ยที่นำเงินหนึ่งร้อยหยวนที่เก็บหอมรอมริบจากการขนอิฐใน่ปิดเทอมฤดูหนาวและขายปลาไหลใน่ปิดเทอมฤดูร้อนมารักษาย่าของจูฉีเจี้ยน
เมื่อย่าของจูฉีเจี้ยนออกจากโรงพยาบาลสวี่ฮุ่ยเมื่อมีเวลาก็จะไปดูแลท่าน คอยเช็ดอุจจาระ ปัสสาวะ ไม่กลัวสกปรกไม่กลัวเหนื่อย
ย่าของจูฉีเจี้ยนซาบซึ้งใจมากถึงกับบอกจูฉีเจี้ยนว่าอย่าได้ทำให้เธอต้องเสียใจ
จูฉีเจี้ยนไม่เพียงไม่คัดค้านแต่ยังมองสวี่ฮุ่ยด้วยสายตาอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรัก
ในสายตาสวี่ฮุ่ยนี่คือการยอมรับเป็นัย ๆ ว่าพวกเขาคบหากันแล้ว
ก่อนหน้านี้จูฉีเจี้ยนทำตัวห่างเหินกับเธอเสมอ
สวี่ฮุ่ยเลยยิ่งยินยอมพร้อมใจทุ่มเทอย่างโง่เขลา
จนกระทั่งกู่ซิ่วจะให้เธอแต่งงานกับพ่อหม้ายเพื่อนำสินสอดทองหมั้นไปเป็ค่าผ่าตัดให้กับสวี่เยว่
เธอไม่ยอมจึงมาขอความช่วยเหลือจากจูฉีเจี้ยน หวังว่าเขาจะพาเธอหนีไปเสีย
แต่จูฉีเจี้ยนกลับเกลี้ยกล่อมให้เธอแต่งงานกับพ่อหม้ายที่กู่ซิ่วหาให้
จูฉีเจี้ยนบอกว่าหากเธอแต่งงานกับพ่อหม้ายคนนั้น ต่อไปก็ยังสามารถหย่าได้สิ่งที่เสียไปก็แค่่วัยสาวไม่กี่ปีเท่านั้นเอง
แต่ถ้าเธอไม่แต่งงานกับพ่อหม้ายคนนั้นสิ่งที่จะเสียคือชีวิตของสวี่เยว่
จูฉีเจี้ยนยังบอกด้วยว่าเธอไม่ควรเห็นแก่ตัวเกินไป ที่คิดถึงแต่ความสุขของตัวเองไม่สนใจความเป็ความตายของน้องสาว
แม้ว่าสวี่ฮุ่ยจะเชื่อฟังคำพูดของจูฉีเจี้ยนมาโดยตลอดแต่เื่สำคัญของชีวิต เธอก็มีจุดยืนของตัวเองไม่ยอมเสียสละครั้งใหญ่เพื่อน้องสาวโดยเด็ดขาด
จนกระทั่งจูฉีเจี้ยนให้สัญญาว่าอีกสามปี เขาจะพาเธอหนีไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยกันเธอถึงยอมแต่งงานกับพ่อหม้ายคนนั้นตามที่กู่ซิ่วจัดการให้
แต่ยังไม่ครบสามปีดีจูฉีเจี้ยนก็ได้พาย่าของเขาที่เป็อัมพาต่ล่างย้ายไปยังเมืองที่เขาทำงาน
เขาไม่ได้บอกใครรวมถึงเธอด้วยว่า เขาทำงานอยู่ที่เมืองไหน เธออยากไปหาเขาก็ไม่มีจุดหมาย
ผ่านไปอีกหนึ่งปีก็มีข่าวลือว่าจูฉีเจี้ยนแต่งงาน
ตอนนั้นเองสวีฮุ่ยถึงได้รู้ว่า ตนถูกย่าหลานคู่นั้นหลอกใช้เข้าให้แล้ว
สวี่ฮุ่ยเดินไปพลางย้อนนึกถึงเื่ราวในชาติก่อนทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงจักรยานดังมาจากด้านหลัง
เธอหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณเห็นจูฉีเจี้ยนขี่จักรยานผุพังที่ทั้งคันมีแต่เสียงเอี๊ยดอ๊าดกระทั่งกระดิ่งยังไม่ดัง พุ่งตรงมาหาเธอ
สวี่ฮุ่ยเห็นแววตาดุร้ายผุดขึ้นในดวงตาของจูฉีเจี้ยนแวบหนึ่ง
เธอตระหนักในทันทีว่าจูฉีเจี้ยนไม่เพียงไม่เคยชอบเธอ แต่ยังเกลียดเธอมาก เกลียดจนแทบอยากให้เธอตาย
แต่ทำไมกันล่ะ?
สวี่ฮุ่ยคิดถึงเงาดำที่ลอบทำร้ายหล่อนเมื่อสองวันก่อนอีกครั้ง
จูฉีเจี้ยนพุ่งเข้ามาชนสวี่ฮุ่ยหลบได้แต่ก็ไม่ทั้งหมด เธออยากรู้ว่าจูฉีเจี้ยน้าที่จะทำอะไรกันแน่
รถล้มลงแขนของสวี่ฮุ่ยมีแผลยาวเป็ทาง แต่ไม่สาหัสนัก
จูฉีเจี้ยนก็ล้มลงไปพร้อมกับรถเช่นกัน
กำไลเงินวงใหม่วงหนึ่งหล่นออกมาจากตัวเขาเขาหยิบมันขึ้นมาใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว
เขาเหลือบมองสวี่ฮุ่ยเธอจ้องแขนที่าเ็ของตนเองอยู่ ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
จูฉีเจี้ยนโล่งใจเขยิบเข้าไปดูแผลที่แขนของสวี่ฮุ่ย ดวงตาฉายแววยินดีที่แฝงไปด้วยความอาฆาตพยาบาท
แต่เมื่อสวี่ฮุ่ยมองเขาดวงตาของเขากลับแสดงความรักใคร่ ทำให้คนหลงใหล
จูฉีเจี้ยนถามด้วยความเป็ห่วง"เจ็บไหม?"
สวี่ฮุ่ยรู้สึกทึ่งในตัวเขาเห็น ๆ อยู่ว่าเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ แต่ยังสามารถเสแสร้งได้แเีขนาดนี้อีก
เธอยิ้มบางๆ "เจ็บ พาฉันไปทำแผลที่สถานีอนามัยหน่อยได้ไหม?"
สีหน้าของจูฉีเจี้ยนแข็งค้างไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มเจื่อน ๆ "ถ้าฉันมีเงิน ไม่ต้องรอให้เธอบอกฉันก็อุ้มเธอไปที่สถานีอนามัยแล้วล่ะ "
เขาชี้ไปที่ศีรษะที่พันผ้าพันแผลสีขาวของตัวเอง"ดูสิ ฉันก็เจ็บหัว หมอบอกให้ฉันนอนโรงพยาบาลแต่เพราะไม่มีเงิน ฉันเลยแค่ทำแผล แล้วก็กลับมา"
สวี่ฮุ่ยมองไปที่ตำแหน่งแผลของเขามันอยู่ตรงหลังศีรษะ จึงเอะใจ "หัวของนายไปโดนอะไรมา?"
ดวงตาของจูฉีเจี้ยนฉายแววตื่นตระหนกและเสียใจไม่น่าพูดเื่าเ็เพื่อเรียกร้องความสงสารเลย
"ล้มตอนขี่จักรยาน"
เขาเปลี่ยนเื่พูดด้วยน้ำเสียงตำหนิ "ทำไมเธอไม่มาบ้านฉันหลายเดือนเลยล่ะ?"
สวี่ฮุ่ยรู้ว่าเขากำลังตำหนิอะไรไม่ใช่เพราะเธอไม่ได้ไปดูแลย่าของเขาหรอกเหรอ?
ชาติที่แล้วเธอโง่ชาตินี้จะโง่อีกหรือไง?
2K
