สวี่หยุน หวงซือเหยียนและหวงเหวินต่างมีสีหน้าซีดขาวเมื่อพบว่าอสรพิษกลืนเมฆาตัวเมียกำลังเลื้อยมาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว..
"ศิษย์น้องซือเหยียน!! น้องติง!! รีบหนีเร็วเข้า!! ข้าจะสกัดพวกมันไว้ให้เอง!!" หวงเหวินกล่าวออกมาอย่างรีบร้อนขณะหลบการโจมตีของอสรพิษกลืนเมฆาตัวผู้อยู่..
"ศะ..ศิษย์พี่เหวิน!! ท่านจะเป็อะไรหรือไม่!?" หวงซือเหยียนที่ทำอะไรไม่ถูกกล่าวออกมาด้วยความกังวล
"ศิษย์น้องซือเหยียน!! รีบหนีเร็วเข้า!! หนีเดี๋ยวนี้! ไม่ต้องห่วงข้า!!" หวงเหวินกล่าวออกมาด้วยความกังวลว่าทั้งคู่จะตายเพราะมาช่วยตนเองหาหญ้าลมปราณม่วง...
"ตะ..แต่..ศิษย์พี่เหวิน..ข้า.." ขณะที่หวงซือเหยียนกำลังจะกล่าวออกมาอสรพิษกลืนเมฆาตัวเมียก็เลื้อยเข้ามาถึงตัวของหวงซือเหยียนแล้ว..หวงซือเยียนกลายเป็ตัวแข็งทื่อไม่ขยับแม้แต่น้อยราวกับสติหลุดไปแล้ว...
"ศิษย์น้องซือเหยียน!! ดึงสติของเ้ากลับมาได้แล้ว! ไม่งั้นเ้าตายแน่! ศิษย์น้องซือเหยียน!!" หวงเหวินะโออกมาเพื่อจะดึงสติของหวงซือเหยียน..หวงเหวินไม่สามารถเข้าไปช่วยหวงซือเหยียนได้เพราะกำลังติดพันอยู่กับอสรพิษกลืนเมฆาตัวผู้อยู่...
สวี่หยุนไม่ได้กล่าวอะไรออกมาแต่รีบพุ่งเข้าไปหาหวงซือเหยียนอย่างรวดเร็ว..ขณะที่อสรพิษกลืนเมฆาตัวเมียกำลังฉกมาทางหวงซือเหยียนที่ยังตัวแข็งทื่ออยู่สวี่หยุนก็พุ่งเข้าไปคว้าตัวของหวงซือเหยียนทันทีแต่ตัวเขาเองก็ต้องแลกด้วยการโดนอสรพิษกลืนเมฆาตัวเมียกระแทกใส่หลังของเขาอย่างจัง...
"น้องติง!! ศิษย์น้องซือเหยียน!! บัดซบไองูบ้านี่!!" หวงเหวินกล่าวออกมาด้วยโทสะขณะที่แทงกระบี่เข้าใส่อสรพิษกลืนเมฆาตัวผู้...
สวี่หยุนและหวงซือเหยียนกระเด็นออกไประยะหนึ่งก่อนจะชะลอความเร็วลง..สวี่หยุนกระอักเืออกมาคำใหญ่ก่อนที่แววตาของเขาจะส่อความโเี้ออกมา...
"ตะ..ติงสวี่หยุน..เ้าเป็อะไรไหม..ข้าขอโทษด้วยจริงๆ.." หวงซือเหยียนที่ได้สติกลับมารีบกล่าวขอโทษสวี่หยุนอย่างรวดเร็ว...สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะผงกหัวให้..
"ท่านพอจะหยุดการเคลื่อนไหวของมันได้สักวินาทีหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงราบเรียบแต่แววตาของเขาเปลี่ยนเป็โเี้อย่างยิ่ง...ตัวเขายังไม่สามารถตายได้..หากสวี่หยุนตายเป็ลู่เหมยก็ต้องโดดเดี่ยวและคงเสียใจอย่างมากเกี่ยวกับเขา..สวี่หยุนไม่อยากให้ลู่เหมยร้องไห้แม้แต่นิดเดียว...ั้แ่สวี่หยุนเห็นลู่เหมยต้องร้องไห้ตอนเขาจากมาทำให้สวี่หยุนอยากกลับไปให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้...
"ขะ..ข้ามีผงยาอัมพาตอยู่..อาจารย์ของข้าให้มันกับข้าก่อนจะเดินทางมายังป่าหมื่นอสูร.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกผิดเป็อย่างยิ่ง..หากนางไม่ได้สติหลุดไปบางทีคงใช้ผงยาอัมพาตนั่นทำให้ติงสวี่หยุนไม่ต้องได้รับาเ็ได้...
"เ้ามีวิธีใช้ผงยาอัมพาตจากระยะไกลหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยนํ้าเสียงสงบนิ่ง..
"ขะ..ข้ามีวรยุธควบคุมลมปราณธาตุลมอยู่..บางทีข้าอาจจะใช้มันส่งผงยาอัมพาตไปได้.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาโดยที่ไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย...
"ดี..ข้าเชื่อว่าพี่หญิงซือเยียนทำได้!! เชื่อมั่นในตัวเองหน่อย..เมื่อข้าเข้าไปใกล้มันจนเหลือเพียงครึ่งหลี่ให้ท่านเริ่มได้เลย.." สวี่หยุนกล่าวให้กำลังใจหวงซือเหยียนออกมาก่อนจะพุ่งไปทางอสรพิษกลืนเมฆาตัวเมียอย่างรวดเร็ว..หากอสรพิษกลืนเมฆาตัวเมียเข้าร่วมการต่อสู้กับหวงเหวิน..หวงเหวินต้องตายอย่างแน่นอน! เมื่อสวี่หยุนพุ่งไปด้วยความรวดเร็วเมื่อถึงระยะครึ่งหลี่หวงซือเหยียนก็สลัดความลังเลทิ้งไปทันทีก่อนจะเริ่มใช้วรยุธควบคุมลมปราณธาตุลมทันที...
"คมมีดวายุ!!" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาก่อนจะส่งผงยาอัมพาตเข้าไปในมีดสายลม..คมมีดสายลมพุ่งผ่านสวี่หยุนไปทางอสรพิษกลืนเมฆาตัวเมียอย่างรวดเร็ว..เมื่อมันโดนคมมีดวายุตัวของอสรพิษกลืนเมฆาก็กระตุกอย่างรวดเร็วเหมือนกับมันพยายามขัดขืนผงยาอัมพาตอยู่..สวี่หยุนหยิบมีดไม้มาถือไว้ที่มือซ้ายอย่างรวดเร็ว..สวี่หยุนรวบรวมหยดนํ้าไว้ที่ปลายมีดไม้และมือขวากำลังควบแน่นลมปราณด้วยวรยุทธดรรชนีวารีไร้เงาอยู่..ผ่านไปเพียงการกระพริบตาสามครั้งสวี่หยุนก็พุ่งมาอยู่ตรงหน้าของอสรพิษกลืนเมฆาอย่างรวดเร็ว...
"ดรรชนีวารีไร้เงา!!!" สวี่หยุนะโออกมาก่อนจะปล่อยลมปราณที่ถูกควบแน่นโดยวรยุธดรรชนีวารีไร้เงาและหยดนํ้าที่ควบนํ้าอยู่ที่ปลายมีดไม้ไปทางอสรพิษกลืนเมฆา..เมื่อหยดนํ้าพุ่งอย่างรวดเร็วไปโดนหัวของอสรพิษกลืนเมฆาก็ทำให้เกล็ดของมันแตกกระจายออกทันที..เมื่อลำแสงลมปราณสีฟ้าจากดรรชนีวารีไร้เงาพุ่งตามหยดนํ้าไปมันก็ทะลุหัวของอสรพิษกลืนเมฆาตัวเมียทำให้หัวของมันมีรูเล็กๆที่สามารถมองทะลุออกไปข้างหลังได้ทันที...อสรพิษกลืนเมฆาแผดร้องเล็กน้อยก่อนจะแน่นิ่งไป..สวี่หยุนทิ้งตัวลงในทันที..เขาแทบจะใช้ลมปราณธาตุวารีทั้งหมดที่เขามีอยู่ในการควบแน่นของดรรชนีวารีไร้เงา..ตอนนี้ตัวเขาแทบไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดา..
หวงซือเหยียนและหวงเหวินตกตะลึงอ้าปากค้างทันที..ขั้น 2 ของรวบรวมลมปราณสังหารสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นตํ่าที่มีความแข็งแกร่งเทียบเท่าขั้น 6 ของรวบรวมลมปราณ!!...แต่ทั้งคู่ตกตะลึงเพียงครู่เดียวเท่านั้นก่อนจะหันมาสนใจอสรพิษกลืนเมฆาตัวผุ้...อสรพิษกลืนเมฆาตัวผู้เห็นอสรพิษกลืนเมฆาอีกตัวตายก็แทบไม่เหลือความ้าต่อสู้ทันที..ทั้งสองสังหารอสรพิษกลืนเมฆาได้หลังผ่านไปสักพัก..สวี่หยุนฟื้นลมปราณคืนมาได้ 1 ใน 10 ส่วนแล้วทำให้สวี่หยุนเริ่มมีแรงลุกมาได้แล้ว..หากไม่ใช่เพราะวรยุธดรรชนีวารีไร้เงาหรือมีดไม้ธาตุวารีที่เป็การโจมตีแบบทะลุทะลวงด้วยการควบแน่นทั้งคู่สวี่หยุนก็แทบไม่มีทางสังหารอสรพิษกลืนเมฆาได้เลย...
"น้องติง! เ้าทำมันได้ยังไงกัน!! ช่างสุดยอดยิ่งนัก!! แม้แต่ข้าเองก็หวั่นเกรงวรยุธดรรชนีของเ้าอยู่บ้างเช่นกัน!!" หวงเหวินกล่าวออกมาด้วยความตกตะลึงเป็อย่างยิ่ง..
"ใช่แล้วๆ! ติงสวี่หยุน! เ้าทำได้ยังไงกัน!! เ้ายังเท่กว่าศิษย์พี่เหวินที่อยู่ขั้น 6 ของรวบรวมลมปราณซะอีก!!" หวงซือเหยียนกล่าวล้อออกมาด้วยรอยยิ้ม...
"อืม..คงเพราะโชคดีที่หัวของมันอาจจะเป็จุดอ่อนก็ได้.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมหัวเราะเล็กน้อย..แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่คิดว่าวรยุทธและมีดไม้ของเขาจะเพียงพอในการสังหารอสรพิษกลืนเมฆาได้เช่นกัน...
"เ้าช่างถ่อมตัวยิ่งนัก!! ยิ่งเ้าพูดเท่าไหร่ก็ยิ่งดูเท่กว่าศิษย์พี่เหวินเท่านั้น!" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาทำให้ทั้งสองคนหัวเราะออกมาในทันที..สวี่หยุนช่วยท้งสองในการแล่เอาแกนอสูรของอสรพิษกลืนเมฆาออกมาก่อนจะส่งให้ทั้งสองแต่ทั้งสองก็ปฏิเสธที่จะรับไว้...
"น้องติง..เ้าเก็บไว้อันหนึ่งเถอะ..ข้าไม่ได้ช่วยอะไรเ้าเลยในการสังหารอสรพิษกลืนเมฆาตัวนั้น.." หวงเหวินกล่าวออกมาอย่างละอายใจ..เขาเป็คนที่มีพื้นฐานการฝึกตนสูงที่สุดในกลุ่มแต่กับไม่สามารถปกป้องคนอื่นได้..สวี่หยุนผงกหัวให้หวงเหวินเล็กน้อยก่อนจะยื่นแกนอสูรให้หวงซือเหยียน..
"ผงยาอัมพาตเป็ของพี่หญิงซือเหยียน...หากไม่มีมันข้าก็ไม่อาจสังหารอสรพิษกลืนเมฆาได้..ท่านรับมันไปเถอะ.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมาด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย
"เ้าจะถ่อมตัวเกินไปหน่อยไหม!? งั้นพี่หญิงก็จะมอบให้เ้าเป็คำขอบคุณที่ช่วยชีวิตพี่หญิงเป็อย่างไร?" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์เล็กน้อย..ติงสวี่หยุนเป็คนดีเกินไป!! หากเป็คนอื่นคงเกิดความโลภในแกนอสูรลมปราณระดับหนึ่งขั้นกลางที่มีราคาสูงกว่าแกนอสูรของสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นตํ่าตั้ง 100 เท่า!!
"อะ..เอ่อ..ข้า.." สวี่หยุนลังเลที่จะเก็บไว้เล็กน้อย..ขณะที่เขาจะกล่าวปฏิเสธออกมานั้นเองหวงซือเหยียนก็รีบโพล่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว..
"นี่ไม่ใช่คำของร้อง! แต่เป็คำสั่งของพี่หญิง!! เ้าเข้าใจหรือไม่น้องชาย!!" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์..ั้แ่สวี่หยุนช่วยนางไว้จากอสรพิษกลืนเมฆาก็ทำให้หวงซือเหยียนรู้สึกชอบใจในตัวของสวี่หยุนขึ้นมามากและเต็มใจที่จะเป็พี่หญิงของสวี่หยุนและนับถือเขาราวกับน้องชาย...สวี่หยุนทำท่ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออกออกมาก่อนจะเก็บแกนอสูรเข้าไปในผลึกลมปราณธาตุ...ท่าทีของสวี่หยุนทำให้หวงซือเหยียนและหวงเหวินหัวเราะเสียงดังออกมาทันที...
สวี่หยุนและทั้งคู่เก็บแกนอสูรเสร็จก็เริ่มเดินทางไปยังถํ้าที่มีหญ้าลมปราณม่วงอยู่..ระหว่างทางจู่ๆหวงซือเหยียนก็กล่าวออกมา..
"น้องชาย..เ้าคงเสียลมปราณไปมากนัก..รับนี่ไปมันเป็โอสถฟื้นฟูลมปราณระดับควบแน่นขั้นสูงที่พี่หญิงเป็คนหลอมด้วยตนเอง.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยความห่วงใยก่อนจะยื่นโอสถให้สวี่หยุนหนึ่งเม็ด...
สวี่หยุนถึงแม้จะไม่รู้จักระดับของโอสถแต่ด้วยคำว่าระดับสูงทำให้สวี่หยุนพอคาดเดาราคาของมันออกทันที..ขณะที่สวี่หยุนกำลังจะกล่าวปฏิเสธนั้นเอง..หวงซือเหยียนเห็นท่าทีของสวี่หยุนก็เดาได้ว่าเขากำลังจะกล่าวอะไร..หวงซือเหยียนรีบยัดโอสถเข้าไปทันทีที่สวี่หยุนอ้าปากออกมา...
"น้องชาย..เ้าจะปฏิเสธพี่หญิงอีกแล้วหรือ? ข้าไม่วางยาพิษน้องชายหรอก!!" ถึงแม้หวงซือเหยียนจะรู้ว่าสวี่หยุนเกรงใจที่จะรับโอสถควบแน่นขั้นสูงแต่นางก็ยังกล่าวล้อเลียนสวี่หยุนออกมา...สวี่หยุนทำได้แค่ถอนหายใจก่อนจะกลืนโอสถไป..เมื่อสวี่หยุนกลืนโอสถลงไปมันก็กระจายลมปราณจำนวนมากออกมาและพุ่งไปทางทะเลปราณของเขาก่อนจะเติมเต็มทะเลลมปราณให้กับสวี่หยุน..สวี่หยุนตกตะลึงทันทีที่ได้รู้ผลของโอสถที่หวงซือเหยียนให้..สวี่หยุนในตอนนี้มีลมปราณกลับมาถึง 9 ใน 10 ส่วนแล้ว!!
"อะ..เอ่อ..พี่หญิงซือเหยียน..โอสถเมื่อกี้น่าจะราคาแพงอย่างยิ่ง...ข้าไม่มีเงินพอจะคืนพี่หญิงสำหรับโอสถเม็ดนั้น..." สวี่กล่าวออกมาด้วยความรู้สึกเศร้าใจเป็อย่างยิ่ง..หวงซือเหยียนและหวงเหวินเห็นท่าทีของสวี่หยุนก็ทำให้ทั้งคู่หัวเราะออกมาทันที..
"น้องชาย!! เ้าช่างเป็คนดียิ่งนัก!! งั้นหากเ้า้าตอบแทนพี่หญิงก็ช่วยเล่นกับน้องลี่ผิงให้ข้าที..ั้แ่เด็กน้องลี่ผิงมีแค่ข้ากับพี่ชายของนางหรือก็คือศิษย์พี่หวงเหวินคอยเล่นด้วยเท่านั้น.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยความโศกเศร้าเล็กน้อย...
"หืม? ทำไมเป็เช่นนั้นล่ะ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย..หวงซือเหยียนหันหน้ามองกลับไปยังหวงเหวินเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..
"ไว้พวกเรากลับไปที่เมืองแล้วข้าจะเล่าให้น้องชายฟังเอง.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ปิดบังความโศกเศร้าอยู่ภายใน..สวี่หยุนเห็นทุกการกระทำของหวงซือเหยียนและความโศกเศร้าที่ปิดซ่อนไว้ทำให้เขาไม่ได้กล่าวซักไซ้อะไรออกมาเพิ่มเติม...
"อืม..พี่หญิงซือเหยียนช่วยดูเม็ดยาพวกนี่ให้ข้าหน่อยได้หรือไม่? มันคืออะไรหรือ?" สวี่หยุนกล่าวออกมาก่อนจะหยิบเม็ดยาที่เขาได้มาจากซากศพที่โดนหมาป่าระดับหนึ่งขั้นตํ่าสังหาร...หวงเหวินและหวงซือเหยียนมองดูเม็ดยาก่อนชั่วครู่ก่อนที่จะมีสีหน้าตกตะลึงออกมา...
"ศิษย์น้องซือเหยียน..มันใช่โอสถระดับิญญาหรือไม่?" หวงเหวินกล่าวถามออกมาด้วยความตกตะลึง..
"อืม..มันน่าจะเป็โอสถระดับิญญาจริงๆ...น้องชาย!! เ้าไปได้มันมาอย่างไร!?" หวงซือเหยียนกล่าวถามสวี่หยุนออกมาอย่างตกตะลึง...
"อะ..เอ่อ ข้าพบมันที่ซากศพของผู้ฝึกตนที่โดนสัตว์อสูรฆ่าตาย..หากพวกท่าน้าก็บอกข้าได้..ข้าไม่รู้ว่าพวกมันคืออะไรจึงไม่มีความจำเป็สำหรับข้า.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมาพร้อมใบหน้าน่ารักไร้เดียงสา..หวงซือเหยียนและหวงเหวินได้ยินดังนั้นก็แทบจะเป็ลมไปในทันที..นั่นมันโอสถระดับิญญาเลยนะ!! ทั้งสองถอนหายใจเล็กน้อยก่อนที่หวงซือเหยียนจะกล่าวออกมา...
"ช่างมันเถอะ..ไว้กลับไปที่เมืองเซี่ยหลงน้องชายค่อยไปถามอาจารย์พร้อมกับพี่หญิงล่ะกัน.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาพร้อมถอนหายใจในความไร้เดียงสาของสวี่หยุน...สวี่หยุนสงสัยเล็กน้อยก่อนจะผงกหัวรับคำของหวงซือเหยียน...
ทั้งสามเดินมาจนถึงถํ้าที่เป็ที่อยู่ของหญ้าลมปราณม่วงและอสรพิษกลืนเมฆาทั้งสอง...สวี่หยุนและทั้งสองคนเข้าไปในถํ้าด้วยความระมัดระวังก่อนที่ทั้งสามจะพบเห็นพืชที่มีลักษณะคล้ายหญ้าเป็สีม่วง!! สวี่หยุนตกตะลึงไปในทันที..มันเหมือนกับรูปของหญ้าลมปราณบูรพาในหนังสือสมุนไพรเบื้องต้นอย่างไม่มีผิดเพี้ยน!!
"หญ้าลมปราณม่วง!!" หวงเหวินกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
2K
