ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

ถ้าได้เงินดีก็ไม่แน่

           หลังจากตกลงทำธุรกิจร่วมกันแล้วชายสูงวัยคู้ค้าคนล่าสุดจะรีบกว้านซื้อตู้เล็กใหญ่ไปส่งให้นางที่จวนให้เร็วที่สุดส่วนพวกนางก็มาสั่งของเพิ่มอีกเช่นกัน

“วันนี้นายท่านมีอะไรให้รับใช้ขอรับ”เด็กรับใช้ออกมาตอนรับพวกเขาอย่างยิ้มแย้ม พวกเขามาที่นี่กันหลายครั้งแล้วพนักงานเลยจะเริ่มคุ้นหน้าคุ้นตากันบ้างเป็นธรรมดา

“สั่งทำของน่ะ”จิ้นสิงตอบออกไป ก่อนจะเดินตามเด็กในร้านเข้าไปห้องรับรองลูกค้าเช่นทุกครั้ง

“รอสักครู่ขอรับ”เด็กรับใช้นำน้ำชาวางให้พวกเขาก่อนจะรีบไปตามหลงจู๊มาคุยกับลูกค้า

“อ่าวเถ้าแก่ร้านเจี้ยนเฉิงนั่นเองวันนี้มีอะไรให้ร้านเรารับใช้ขอรับ”หลงจู๊ของร้านเอ่ยถามออกมาหลังจากนั่งลงเรียบร้อยแล้ว เขาจะต้องรู้จักจิ้นสิงอยู่แล้วเพราะมาสั่งงานกันหลายครั้งไหนจะร้านที่ผู้คนในตลาดและละแวกใกล้เคียงก็ต้องรู้จัก

“เหมือนครั้งก่อนขอรับสั่งทำตู้แต่เพิ่มเป็นอย่างละร้อยหลัง”จิ้นสิงพูดความต้องการของเขาออกมา หลงจู๊ได้ยินเป็นอันต้องยิ้มแก้มปริเพราะสิ่งที่พวกเขาสั่งทำหาได้ยากเย็นอะไร ทำไม่กี่วันงานก็แล้วเสร็จทั้งยังมาสั่งเพิ่มจำนวนมากขึ้นด้วย

“โอ้เยอะเช่นนี้เชียว แต่ไม่ต้องห่วงเราจะทำงานกันอย่างเต็มที่ให้ได้เร็วที่สุด”หลงจู๊เอ่ยออกมา เพราะรอบก่อนที่พวกเขาไปส่งก็พึ่งผ่านมาเมื่อวานเองแต่วันนี้ยังมาสั่งเพิ่มอีก แสดงว่าพวกเขาต้องรีบใช้แน่นอน

“ต้องรบกวนท่านแล้วแต่ยังไงก็ไปส่งส่วนหนึ่งก่อนก็ได้ขอรับ ไม่ต้องรอให้เสร็จทุกชิ้นหรอก”จิ้นสิงบอกออกไป เพราะไม่งั้นบ้านเขาไม่มีที่เดินแน่ๆ

“ไม่มีปัญหาขอรับแล้วมีอะไรให้ข้ารับใช้อีกหรือไม่” หลงจู๊ตอบรับยิ้มๆก่อนจะถามออกไปอีกเสียหน่อยเผื่อลูกค้าจะหลงลืมไปแล้วนึกออกสั่งงานกับร้านเขาเพิ่ม

“อ่อ แล้วก็ข้าอยากจะให้ไปห้องเพิ่มให้ด้วยเร็วที่สุดวันนี้ได้ยิ่งดี” จิ้นสิงคิดเรื่องที่จัดเก็บออกพอดีจึงสั่งออกไปตอนแรกเขาจะทำเพียงมุงหลังคาหญ้าง่ายๆ แต่ตอนนี้ต้องเปลี่ยนใจใหม่ ก็ดูราคาตู้พวกนี้สิจะให้วางอยู่อย่างนั้นได้ยังไงทั้งเขายังกลัวมันจะหายอีกด้วยพวกมันต้องได้อยู่ที่ดีๆ กว่านี้

“ไหนว่าท่านพ่อว่าจะทำเอง”ชิงเถาถามออกมาอย่างงงๆ

“ไมล่ะลูกพ่อก็ต้องไปช่วยพวกลูกขายของ ไหนข้าวของจะวางไว้อย่างนั้น เผื่อหายขึ้นมาพ่อว่าทำเป็นห้องไว้เก็บของดีๆ ไปเลย” จิ้นสิงอธิบายให้นางฟัง

“เจ้าค่ะ”ชิงเถารับคำที่บิดาบอกก็จริงดังเขาว่าพวกนางขายก็แพงแต่ให้มันอยู่อย่างของเหลือทิ้ง

“งั้นทางร้านจะส่งคนงานเข้าไปทำให้ท่านพรุ่งนี้เลยนะขอรับ”หลงจู๊พูดสรุปออกมา เขาดีใจนักที่ได้เพิ่มมาอีกงานหนึ่ง

“งั้นก็ฝากท่านด้วย”จิ้นสิงตอบ  ก่อนที่จะจ่ายค่ามัดจำสินค้าแล้วเดินทางกลับจวนแต่มีเพียงจิ้นสิงที่กลับไปก่อน เพราะชิงเถายังมีเรื่องให้นางต้องไปทำอีกนั่นก็คือหาซื้อหนังสือแนะนำการฝึกปราณนางจะได้เริ่มฝึกปราณเสียทีหลังจากปล่อยผ่านไปนาน

“ท่านพ่องั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะเจอกันที่บ้านเจ้าค่ะ” ชิงเถาร้องบอกก่อนจะแยกออกไปอีกทาง

“ระวังตัวด้วยนะลูก”จิ้นสิงเอ่ยอย่างเป็นห่วงก่อนจะกลับบ้านไป

           ชิงเถาเดินดูข้าวของมาเรื่อยๆ ก่อนจะมองหาร้านขายสิ่งที่นางต้องการจริงๆ แล้วร้านหนังสือที่นางต้องการหานั้นก็ผ่านมาสองสามร้านแต่นางยังไม่หยุดแวะดูเลยซักร้านนางต้องการร้านที่ดูลึกลับเงียบๆ ผู้คนน้อยๆ กว่านี้เพราะตามหลักที่นางเคยอ่านมาในนิยายนั้น ร้านพวกนี้จะต้องมีของน่าสนในนั่นเอง

‘ชิงเถาเจ้าจะไปที่ไหนกันแน่ผ่านร้านดีๆ มาหลายร้านแล้วนะ’ เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยบ่นออกมานางบินตามชิงเถามาเรื่อยๆ แต่ก็ไม่เห็นจะเข้าไปดูเสียที

‘ก็ยังไม่มีร้านที่ถูกใจ’ชิงเถาตอบกลับไป ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปในตรอกจากถนนหลัก

‘แล้วร้านที่ถูกใจเจ้าเป็นยังไงล่ะ’เชี่ยนเชี่ยนถามออกมา เผื่อนางจะรู้จัก

‘ร้านแบบลึกลับเก่าๆ ผู้คนมองข้าม’ ชิงเถาบอกข้อสังเกตร้านที่นางต้องการออกไป

‘เจ้าจะเข้าร้านแบบนั้นไปทำไมกันข้าไม่รู้จักร้านแบบนั้นหรอก ไม่ใช่ทาง’ เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยออกมาปกตินางจะเข้าไปสำรวจแต่ร้านดูดีๆ ผู้คนให้ความสนใจ พวกร้านแบบนั้นไม่อยู่ในสายตานางหรอก

‘งั้นก็ตามมาแล้วกัน’ชิงเถาบอกไป นึกว่านางจะได้ประโยชน์เสียอีก

           เดินเข้ามาในตรอกร้านรวงเริ่มน้อยลงๆร้านที่เจอก็จะเป็นร้านเล็กๆ กับบ้านเรือนผู้คนกันเสียมากว่า เดินเข้ามาเรื่อยๆจนในที่สุดก็มีร้านน่าสนใจ แต่ไม่ใช่ร้านเงียบๆ ที่นางเคนบอกเรือนหลังนั้นมีผู้คนเข้าออกประปรายดูจากแล้วเสื้อผ้าผู้คนเหล่านั้นแล้วมีทั้งเป็นผู้ดีจนไปถึงชาวบ้านทั่วไปบางคนยังเหลือเพียงชุดบางๆ ติดกายเท่านั้น นี่เป็นสถานที่แบบไหนกัน

‘เข้าไปดูในนั้นกัน’ชิงเถามองเข้าไปในเรือนขนาดกลางที่ได้ยินเสียงผู้คนแว่วออกมาให้ได้ยินเป็นครั้งคราว

‘ในนั่นอะนะเจ้ารู้หรือไม่ว่ามันคือสถานที่แบบไหน’ เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยออกมานางอยากจะห้ามชิงเถาแต่ดูแล้วห้ามยังไงก็คงไม่ฟัง

‘ก็ไม่รู้ไงจึงต้องลองเข้าไปดู’ว่าแล้วชิงเถาก็เดินนำเข้าไป

ชิงเถาเดินเข้ามาด้านหน้ามีเวรยามเฝ้าอยู่เขาเพียงมองนางเล็กน้อยก่อนจะปล่อยผ่านเข้ามา

“เย้ ข้าชนะแล้วๆ”  “บ้าเอ้ย เสียอีกแล้ว”  “อีกตาเดียวนะ ถ้าไม่ได้เราต้องกลับแล้ว”  “วันนี้ดวงข้าดียิ่งนัก”  ชิงเถาที่ยิ่งเดินเข้ามาก็ยิ่งได้ยินเสียงผู้คนดังขึ้นส่วนใหญ่จะเป็นชายวัยกลางคนที่มาเจอกัน ณ ที่แห่งนี้พวกเขาก็ต้องมาหาความสุขกันอยู่แล้วโดยเฉพาะความสุขโดยการเสี่ยงโชคนั้นผู้คนก็ชื่นชอบไม่น้อย

“ว้าววนี่มันบ่อนการพนัน” ชิงเถาร้องออกมาเสียงเบาๆ เพราะกลัวจะไปรบกวนคนอื่นเขาเข้าตอนนี้ตานางลุกวาวปากอ้ากว้าง หัวใจเต้นเร็วเลือดสูบฉีดอย่างมากนี่มันอีกสถานที่ใฝ่ฝันในโลกก่อนของนางเลยนะบ่อนหรือคาสิโนเนี่ยโลกก่อนยังไม่ทันเก็บเงินบินไปเล่นที่มาเก๊าก็ได้มาอยู่นี่เสียก่อนดังนั้นเมื่อเจอสิ่งที่นางใฝ่ฝันแล้วก็เข้าไปร่วมสักหน่อยก็แล้วกัน

‘การพนันเป็นสิ่งไม่ดี’เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยเตือนออกมาหลังจากที่เห็นชิงเถาทำหน้าทำตาแล้ว นางจะต้องฉุดเจ้าตัวขี้เกียจที่จะกำลังพาตัวเองมาเป็นตัวผีพนันออกไปให้ได้

‘แต่ถ้าได้เงินดีก็ไม่แน่’ชิงเถาบอกออกมายิ้มๆ แล้วเดินเข้าไปดูใกล้ๆ