ั้แ่กู้ซุนหนี่ส่งจดหมายหาหยางตงจนกระทั่งถึงวันนี้นับเป็เวลา7วันแล้ว
กู้ซุนหนี่คิดว่าหยางตงน่าจะได้รับจดหมายจากเธอแล้วเช่นกัน
“ร้อยตรีหยางตง รับจดหมายด้วยครับ”
ยามประจำป้อมยามด้านหน้าค่ายทหารประจำการแจ้งหยางตงให้แวะรับจดหมายที่ส่งมาถึงเขา
หยางตงเพิ่งกลับจากไปทำภารกิจพิเศษเป็เวลา 2 ปีที่ด้านนอกค่ายทหารประจำการ
หยางตงรับจดหมายแล้วเขาก็เดินขึ้นห้องพักของเขาที่อยู่ชั้น 2ทันที
หยางตงเพิ่งได้รับยศร้อยตรีหลังเสร็จสิ้นภารกิจนี้และคำสั่งแต่งตั้งเขามีผลบังคับใช้ทันทีที่ภารกิจพิเศษในครั้งนี้เสร็จสิ้นลง
ทหารที่อยู่ระหว่างปฏิบัติภารกิจพิเศษอยู่แล้วเขาจะไม่สามารถติดต่อหรือแจ้งญาติได้เลยแต่สามารถติดต่อรายงานหรือขอความช่วยเหลือด่วน
จากผู้บังคับบัญชาเท่านั้น ทำให้หยางตงไม่ได้ติดต่อครอบครัว
นอกจากนี้ทหารที่รับภารกิจพิเศษสามารถฝากส่งจดหมายและเงินกลับบ้านได้เท่านั้น และจดหมายใดๆที่ส่งเข้าหรือออกจากค่ายทหารจะ
ถูกตรวจสอบก่อนส่งออกไปภายนอกทุกฉบับทุกครั้ง
หยางตง เป็ผู้ชายที่รูปร่างสูงใหญ่ ร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อหน้าตาหล่อเหลา ผิวเข้มเนื่องจากแสงแดด ท่าทางเฉยชา
หยางตงเป็ทหารั้แ่อายุ 18 ปีจนกระทั่งปัจจุบันนี้เขาอายุ 25 ปี แล้วทำให้สาวๆ ในค่ายทหารประจำการนี้ส่งยิ้มให้หยางตงเสมอแต่หยางตงไม่สนใจสาวๆ คนไหนเลยทั้งสิ้น แม้ทุกคนจะรู้ว่าหยางตงแต่งงานแล้วเมื่อ 3ปีที่แล้ว แต่ทุกคนไม่เคยเห็นหน้าตาของภรรยาของหยางตง
เลยอีกทั้งหยางตงเป็คนพูดน้อยหรือไม่ค่อยพูดถึงครอบครัวให้ใครฟังอีกด้วย
หยางตงมีเพื่อนสนิท 2-3 คนที่เข้ามาเป็ทหารพร้อมๆ กัน แต่เพื่อนๆ ของเขามียศเท่ากันกับเขาเพราะพวกเขาก็เข้าร่วมปฏิบัติภารกิจพิเศษนอกค่ายทหารประจำการในครั้งนี้เช่นกัน
หยางตงเป็คนฉลาดมีปฏิภาณไหวพริบ ขยัน อดทน ไม่ค่อยพูด มีความกล้าหาญ มีความรับผิดชอบ ไม่ฟ้องนาย ไม่ขายเพื่อน ทำให้
ผู้บังคับบัญชามักจะมอบหมายภารกิจพิเศษที่สำคัญให้หยางตงตลอด
หยางตงอ่านหน้าซองจดหมายที่เขาได้รับ
“ไม่ใช่จดหมายจากแม่ แต่เป็จดหมายจากภรรยา”
หยางตงเปิดจดหมายออก แล้วอ่านข้อความในจดหมายทำให้เขาใเป็อย่างมาก เขาไม่คิดว่า ภรรยาของเขาจะต้องทำงานบ้านทั้งหมด
ให้คนในบ้านใหญ่หยางนอกจากนี้ภรรยาและลูกสาวของเขาก็ยังได้รับอาหารในปริมาณเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทำให้เธอป่วยเป็ไข้หนักเมื่อไม่กี่วันก่อนแต่ตอนนี้เธอหายป่วยแล้ว เธอจึงพยายามติดต่อและเขียนจดหมายมาบอกเขาว่าเธอไม่เคยได้รับจดหมายและเงินเลยสักครั้ง ที่เขาส่งเงินไปทุกเดือนๆ ละ 50 หยวน เท่ากับที่เขาส่งให้แม่ของเขา เป็เวลา 2 ปีนับั้แ่เขากลับมาจากไปเยี่ยมเธอที่คลอดลูกสาวของเราในตอนนั้นหลังจากเธอคลอดลูกสาวได้เพียงไม่กี่วันแล้วเขาก็ให้เงินและคูปองจำนวนหนึ่งไว้ให้เธอและลูกเพื่อใช้จ่ายระหว่างรอเงินที่เขาจะส่งมาให้ในภายหลังเขาต้องรีบกลับมารับภารกิจพิเศษทันทีซึ่งภารกิจพิเศษครั้งนี้ใช้ระยะเวลาปฏิบัติการที่ยาวนานที่สุด ั้แ่เขารับภารกิจพิเศษมาทำให้เขาได้แต่ส่งเงินและเขียนจดหมายสั้นๆ ถึงแม่ของเขา 1 ฉบับ และถึงภรรยาของเขา 1 ฉบับ แยกกันแต่เขาไม่เคยได้รับจดหมายใดๆจากแม่ของเขาเลย รวมทั้งภรรยาของเขาด้วยจดหมายที่เขาได้รับวันนี้ เป็จดหมายฉบับแรกจากทางบ้านซึ่งก็คือ ภรรยาของเขา
หยางตงแต่งงานกับกู้ซุนหนี่เพราะเขาช่วยเธอที่ตกน้ำในแม่น้ำเนื่องจากเธอเดินใกล้แม่น้ำแล้วเป็ลมหมดสติไป พอดีกับที่เขาเดินผ่านบริเวณนั้นเพื่อจะเดินทางไปเยี่ยมเพื่อนที่าเ็จากการปฏิบัติภารกิจพิเศษพร้อมกันกับเขาหรืออยู่ในทีมเดียวกันนั่นเอง นี่เป็สาเหตุหลักที่ทำให้หยางตงต้องแต่งงานเพื่อรับผิดชอบที่ช่วยกู้ซุนหนี่ขึ้นจากแม่น้ำเพราะสมัยนี้ถ้าผู้หญิงคนใดถูกแตะเนื้อต้องตัวจากผู้ชายแล้วผู้ชายคนนั้นต้องรับผิดชอบต่อชื่อเสียงของฝ่ายหญิง โดยการแต่งงานกันโดยทันที หลังแต่งงานกัน
เขาพากู้ซุนหนี่มาอยู่บ้านใหญ่หยางของเขาที่ยังไม่มีการแยกบ้านของพี่ชายใหญ่และพี่ชายคนรองเลย
กู้ซุนหนี่อยู่กับครอบครัวเขาเป็เวลา 2-3 เดือนแล้วเธอถึงรู้ว่าท้องและทำงานในทุ่งนาไม่ได้ แม่ของเขาบ่นมากมาย
นอกจากนี้ยังมีเื่ทะเลาะกันระหว่างลูกสะใภ้สามกับแม่สามีที่มีลูกสะใภ้ใหญ่และลูกสะใภ้รองเป็กองหนุน
พ่อของเขากลัวว่าลูกสะใภ้สามจะแท้งลูกจึงให้เขาแยกบ้านออกมาจากบ้านใหญ่หยางและให้ภรรยาของเขาไปอยู่บ้านเก่าหยางที่ท้ายหมู่
ซึ่งอยู่ติดูเาและลำธาร เป็บ้านดินชั้นเดียวหลังเล็กๆ
เขาให้เงินและคูปองจำนวนหนึ่งกับภรรยาไว้ใช้จ่ายจนกว่าเธอจะคลอดลูกแล้วเขาจะมาเยี่ยมภรรยาและลูกของเขาอีกครั้ง
จดหมายจากภรรยาของเขาเพียงแจ้งว่าได้รับเงินจากเขาเป็ครั้งแรกและนำไปซื้อของที่จำเป็แล้วส่วนรายละเอียดไว้เขากลับไปค่อยพูดคุยกันที่บ้านในภายหลังเขาดีใจที่ภรรยาของเขายังให้เกียรติเขาในจดหมาย ไม่ได้กล่าวโทษใครหรือกล่าวหาใครอีกด้วย เห็นทีเขาต้องรีบตอบจดหมายภรรยาของเขาโดยด่วนและสิ้นปีนี้เขาน่าจะลากลับบ้านได้ เพราะเขาไม่ได้ลาหยุดเลยตลอดระยะ 2 ปีที่ผ่านมา นอกจากปฏิบัติภารกิจพิเศษอยู่นอกค่ายทหารประจำการเท่านั้น
หยางตงเขียนจดหมายตอบภรรยาของเขาทันที
“ถึงภรรยา กู้ซุนหนี่ที่รัก
ผมหยางตง สามีของคุณ และพ่อของหยางลี่ ลูกสาวของเรา ผมเพิ่งได้รับจดหมายจากคุณวันนี้ ผมทั้งดีใจและใไปพร้อมๆ กัน
หลังจากที่ผมเสร็จสิ้นภารกิจพิเศษนอกค่ายทหารประจำการและกลับมาถึงค่ายทหารประจำการวันนี้เช่นกันผมส่งเงินไปพร้อมจดหมายฉบับนี้
ด้วย 150 หยวน สำหรับค่าใช้จ่ายอีก 3 เดือน ผมถึงจะได้กลับบ้านก่อนสิ้นปีเก่าถึง่ต้นปีใหม่ส่วนรายละเอียดอื่นๆ เดี๋ยวรอผมกลับไป แล้ว
เราค่อยพูดคุยกัน ฝากคิดถึงลี่ลี่ ลูกสาวของพ่อด้วยเดี๋ยวพ่อจะกลับบ้านพร้อมขนมของฝากลี่ลี่ด้วยนะ
รักและคิดถึง
หยางตง สามีของคุณ
1K
