หลี่รุ่ยอุทานในใจว่า แม่เ้า! เ้าพลั่วนำโชคอันนี้มันไม่ธรรมดาจริงๆ ด้วย
กั่วกัวแค่ขุดมั่วๆ ก็ยังขุดเจอปูทะเลหนักตั้งจินกว่าๆ ได้
สุดยอด!
มันสุดยอดเกินไปแล้ว!
“ป่าป๊า รีบจับมันเร็วเข้า! อย่าให้มันหนีไปได้นะ” ในขณะที่หลี่รุ่ยกำลังตะลึง กั่วกัวที่เห็นเ้าปูทะเลก้ามโตกำลังวิ่งหนีลงทะเล ก็รีบวิ่งไล่ตามไปพร้อมกับะโเรียกพ่อเสียงดัง
หลี่รุ่ยคว้าคีมขึ้นมา แล้วคีบเ้าปูั์ตัวนั้นใส่ลงถังอย่างรวดเร็ว
เฉินสยงมองตาค้าง ลูกตาแทบจะถลนออกมาตกที่พื้น
เขายึดอาชีพหาของทะเลเพื่อเลี้ยงปากท้อง
แทบทุกวัน เขาจะต้องออกมาหาของทะเล ไม่ว่าจะลมแรงหรือฝนตก
ดังนั้น เขาจึงรู้ซึ้งดีว่าการจะเจอปูทะเลตัวใหญ่ๆ แบบนี้มันยากเย็นแสนเข็ญแค่ไหน
แต่ทว่า... เมื่อกี้เด็กหญิงตัวน้อยวัยแค่สามขวบกว่า กลับใช้พลั่วขุดดินเล่นๆ ก็ขุดเจอปูทะเลหนักจินครึ่งออกมาได้หน้าตาเฉย
ดวงจะดีเกินไปไหมเนี่ย!
สองวันนี้ สองพ่อลูกหลี่รุ่ยกับกั่วกัวดวงเฮงเหมือนเหยียบขี้หมามาจริงๆ!
สวีหลานจืออิจฉาจนตาลุกเป็ไฟ
นางใช้เท้าเตะเฉินสยง แล้วชี้มือไปที่จุดที่กั่วกัวเพิ่งขุดเมื่อกี้ ะโสั่งอย่างร้อนรนว่า “คุณรีบขุดตรงนี้เร็วเข้า ตรงนี้อาจจะมีปูทะเลตัวใหญ่เหลืออยู่อีกก็ได้”
พอได้ยินดังนั้น เฉินสยงก็ได้สติ
แถมยังมีไฟฮึดขึ้นมาเต็มเปี่ยม
เขาคว้าพลั่วขึ้นมา แล้วลงมือขุดจุดที่กั่วกัวเพิ่งขุดไปเมื่อครู่อย่างบ้าคลั่ง
เวลานี้ เฉินสยงดูไม่ต่างอะไรกับวัวบ้าที่กำลังคลุ้มคลั่ง
ซวบ ซวบ ซวบ...
เพียงไม่นาน เฉินสยงก็ขุดพลิกหน้าดินทรายขึ้นมาเป็บริเวณกว้าง
เฉินสยงเหนื่อยจนลิ้นห้อย หายใจไม่ทัน
จนกระทั่งขยับตัวไม่ไหว เขาถึงยอมหยุดมือ
“ทำไมถึงไม่มีอะไรเลยล่ะ?” สวีหลานจือยืนงงเป็ไก่ตาแตก
“นั่นสิ! ทำไมถึงไม่เจออะไรเลย?” เฉินสยงทิ้งตัวลงนั่งแปะกับพื้นทรายด้วยความหดหู่ใจ
ตำแหน่งเดียวกันแท้ๆ กั่วกัวเด็กสามขวบแค่ขุดเล่นๆ ก็เจอปูทะเลตัวเป้ง
แต่เขาขุดจนดินพลิกไปเกือบครึ่งไร่ กลับไม่เจออะไรเลยแม้แต่เงา
เขาจะไปร้องเรียนขอความเป็ธรรมได้ที่ไหนเนี่ย!
เฉินเหยาเหยามองกั่วกัวด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
ในขณะนั้นเอง กั่วกัวก็ย่อตัวลง ใช้ ‘พลั่วนำโชค’ ในมือขุดลงไปอีกครั้ง แล้วก็ขุดเจอปูทะเลขึ้นมาได้อีกตัว
“อ๊ะ!”
“กั่วกัวขุดเจอปูอีกแล้ว!”
กั่วกัวลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ร่างเล็กๆ สั่นเทิ้ม ชี้นิ้วไปที่ปูทะเลที่ถูกขุดขึ้นมา แล้วร้องะโโหวกเหวกด้วยความดีใจ
เห็นภาพนี้เข้า เฉินสยงถึงกับสบถลั่น “บ้าเอ๊ย! มันจะอาถรรพ์เกินไปแล้ว ข้าพลิกหาดินแถวนี้ไปตั้งครึ่งไร่ ไม่เจออะไรเลย”
“แต่กั่วกัวอยู่ตรงนั้น แค่ขุดมั่วๆ ดันขุดเจอปูทะเลอีกตัวซะงั้น”
ด้วยความอัดอั้นตันใจ เฉินสยงชกกำปั้นลงบนพื้นทรายอย่างแรง จนเจ็บมือต้องซี๊ดปาก
เฉินเหยาเหยาอ้าปากค้าง สีหน้าตื่นตะลึง
ราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ
หลี่รุ่ยยิ้มแก้มปริ
ดูท่าเ้าพลั่วนำโชคสำหรับการหาของทะเลอันนี้ จะเจ๋งแบบ Plus Ultra จริงๆ แฮะ!
เขาใช้คีมคีบปูทะเลตัวที่สองใส่ลงถัง
“หลบไป ไอ้คนไม่ได้เื่” สวีหลานจือผลักเฉินสยงสามีของนางออกไปให้พ้นทาง แล้วแย่งพลั่วจากมือสามีมา วิ่งถลาเข้าไปใกล้ๆ กั่วกัว แล้วลงมือขุดอย่างรวดเร็ว
นางไม่เชื่อหรอกว่า ผู้ใหญ่ตัวโตๆ อย่างนาง จะสู้เด็กสามขวบอย่างกั่วกัวไม่ได้
ขุดหาอยู่พักใหญ่ สวีหลานจือก็ไม่เจอแม้แต่ขนปู
แม่ร่วง! (คำอุทาน)
มันจะแปลกประหลาดเกินไปแล้ว!
ตำแหน่งเดียวกัน กั่วกัวแค่ขุดสองที ก็เจอปูทะเลตัวใหญ่สองตัว
แต่ทำไมนางกับผัว ออกแรงขุดจนแทบรากเื พลิกทรายไปตั้งกว้าง กลับหาอะไรไม่เจอเลย?
สวีหลานจือนั่งหอบแฮ่กๆ อยู่บนพื้น
“กั่วกัว เธอโชคดีชะมัดเลย!” เฉินเหยาเหยามองกั่วกัว ตาเป็ประกายวิบวับ
“ฮิฮิ” กั่วกัวยิ้มอย่างภูมิใจ
เวลานั้นเอง ชาวบ้านกลุ่มใหญ่ก็กรูกันเข้ามา
พี่สะใภ้กุ้ยฮวาร้องทัก “เกิดอะไรขึ้น? ตรงนี้มีของดีงั้นเหรอ!”
พื้นทรายกว้างขนาดนี้ถูกขุดจนพรุน
ข้างในนี้ถ้าไม่มีของดี ก็คงเป็ไปไม่ได้!
“กุ้ยฮวา อย่ามัวพล่ามอยู่เลย! พวกเรารีบขุดกันเถอะ ขืนช้าเดี๋ยวแม้แต่น้ำแกงก็ไม่ได้กิน” ป้าเหอฮวาคว้าพลั่วขึ้นมา แล้วเริ่มลงมือขุดทันที
คนอื่นๆ ก็ไม่รอช้า รีบขุดตาม
หลี่รุ่ยปรายตามองแวบเดียว ก็รู้ทันทีว่าใต้ผืนทรายบริเวณนี้ นอกจากหอยนางรมป่าแล้ว ก็ไม่มีอะไรอีก
หอยนางรมป่า หรือที่เรียกกันว่า มู่ลี่
พวกมันมักจะเกาะอยู่ตามวัตถุในทะเลตื้นหรือตามโขดหิน เติบโตด้วยการเปิดปิดเปลือกเพื่อกรองกินแพลงก์ตอนและซากอินทรีย์ในน้ำ
เปลือกของมันยาวได้ถึง 30-40 เิเ
ราคาไม่แพง จินละแค่สิบกว่าหยวน
พริบตาเดียว บริเวณนั้นก็เต็มไปด้วยผู้คน
ส่วนหลี่รุ่ยเดินเลี่ยงออกมานอนเอนหลังพักผ่อนบนพื้นที่แห้ง
เขาคลำกระเป๋าคาดเอว หยิบบุหรี่ออกมาจากซองมวนหนึ่ง
ปกติเวลาแบบนี้ หลี่รุ่ยชอบจะสูบบุหรี่สักมวนเพื่อคลายความเหนื่อยล้า
ลูกผู้ชาย...
รู้ๆ กันอยู่
แต่ทันใดนั้น มือน้อยๆ ที่นุ่มนิ่มขาวผ่องก็ยื่นมาตะปบมือที่ถือบุหรี่ของหลี่รุ่ยไว้
“ป่าป๊า สูบบุหรี่เป็อันตรายต่อสุขภาพนะ ป่าป๊าเคยพูดเองไม่ใช่เหรอว่าจะเลิกบุหรี่แล้ว?” กั่วกัวนั่งยองๆ อยู่ข้างหลี่รุ่ย หน้าบึ้งตึง ปากยื่น ถามเสียงเขียว
“พ่อไม่สูบแล้วจ้ะ” หลี่รุ่ยหัวเราะแหะๆ
เพื่อกั่วกัว เขาตั้งใจแล้วว่าจะเลิกบุหรี่ให้ขาด
ควันบุหรี่มือสอง อันตรายยิ่งกว่าควันมือหนึ่งเสียอีก
พอได้ยินแบบนั้น ใบหน้ากลมยุ้ยของกั่วกัวก็เปลี่ยนเป็ยิ้มแป้นทันที “ป่าป๊า เหนื่อยไหมคะ! เดี๋ยวกั่วกัวนวดขาให้นะ”
“โห หนูทุบขาเป็ด้วยเหรอ?” หลี่รุ่ยประหลาดใจมาก
“แน่นอนสิคะ” กั่วกัวเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ “ทุบขา นวดตัว กั่วกัวทำเป็หมดแหละ กั่วกัวจำมาจากในทีวี”
พูดจบ กั่วกัวก็เริ่มลงมือทุบขาให้หลี่รุ่ย
หลี่รุ่ยนอนมองท้องฟ้า สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุขล้นปรี่
ชาติที่แล้ว มีลูกสาวที่น่ารักขนาดนี้อยู่ข้างกายแท้ๆ แต่เขากลับไม่เคยใส่ใจ
เอาแต่บ้าการพนัน
ช่างเลวทรามสิ้นดี!
“แรงพอดีไหมคะ?” กั่วกัวทุบไปถามไป
เสียงเล็กๆ ใสแจ๋ว
ฟังดูไพเราะเสนาะหู
ราวกับเสียงกระดิ่งเงินกระทบกัน
หลี่รุ่ยยิ้มตอบ “แรงกำลังดีเลยลูก”
อันที่จริง แรงจากมือกั่วกัวนั้นเบาหวิว
เด็กผู้หญิงสามขวบ จะไปมีแรงสักแค่ไหนเชียว!
แต่ตอนนี้ หลี่รุ่ยกำลังดื่มด่ำกับ่เวลาแสนวิเศษของพ่อลูก
“สวีไห่หลง... แกคอยดูเถอะ ชาติที่แล้วแกทำให้บ้านฉันแตกสาแหรกขาด ทำให้กั่วกัวต้องตาย ฆ่าทั้งเซียงยวี่และฉัน ชาตินี้... ฉันจะให้แกชดใช้ด้วยเื” แววตาของหลี่รุ่ยเปลี่ยนเป็คมกริบราวกับดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก
ได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง นี่คือเป้าหมายสูงสุดของเขา
แต่ตอนนี้เขาต้อง ‘ซุ่มพัฒนาตัวเอง’ ไปก่อน ยังไปหาเื่สวีไห่หลงไม่ได้
สวีไห่หลงเป็เ้าพ่อวงการธุรกิจอาหารทะเล
กำลังของเขาในตอนนี้ ยังไม่พอที่จะไปต่อกรกับสวีไห่หลง
ต่อให้เขาแอบไปลอบฆ่าสวีไห่หลงได้ สุดท้ายตัวเขาก็คงไม่มีจุดจบที่ดี
นั่นไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เขา้า
“ป่าป๊า เดี๋ยวกั่วกัวนวดไหล่ให้ต่อนะ” กั่วกัวก้าวขาป้อมๆ วิ่งอ้อมไปที่ด้านหลังศีรษะของหลี่รุ่ย สองมือน้อยๆ ออกแรงบีบนวดไหล่ให้พ่อ
“สบายจังเลย!” หลี่รุ่ยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
ข้างๆ กันนั้น ชาวบ้านคนอื่นๆ ที่มาหาของทะเลต่างเหนื่อยกันแทบขาดใจ
เฉินเหยาเหยาชี้ไปที่ถังของหลี่รุ่ย แล้วเบะปากถามพ่อ “พ่อ ดูสิ พ่อกั่วกัวทำถังะเิอีกแล้ว พ่อกั่วกัวดูเหมือนจะเก่งจริงๆ นะเนี่ย”
“ก็แค่ดวงดีเท่านั้นแหละ” เฉินสยงเบ้ปากด้วยความดูแคลน “โชคชะตาไม่มีทางเข้าข้างมันไปตลอดหรอก คอยดูเถอะ ครั้งหน้าถ้าพ่อกั่วกัวมาหาของทะเลอีก ไม่มีทางะเิถังได้อีกแน่”
1K
