Fall in love : 08
เพื่อนสนิท
ไม่นานมากนักหญิงสาวร่างเล็กเ้าของใบหน้าสวยหวานเดินออกมา เธอได้อาบน้ำล้างหน้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว
"มาทานข้าว ทำกับข้าวไว้เรียบร้อยแล้ว"อะตอมพูดสั่งญารินที่เดินออกมาแล้ว
"อื้ม ฝ้ายทานข้าวด้วยกันไหม?"ญารินตอบรับชายหนุ่มในลำคอก่อนจะหันมาเอ่ยชวนเพื่อนตนเอง
"ไม่เป็ไรๆ ฉันทานมาเรียบร้อยแล้ว"ฝ้ายตอบ ญารินจึงพยักหน้ารับ
"เอิ่ม...ฝ้าย"ญารินเรียกเพื่อนสนิทของตนเองอีกครั้ง เธอจึงเงยมองนิ่งๆ "นี่รูมมเทฉันเอง เขาชื่ออะตอม"
"อ๋อ...อื้ม สวัสดีค่ะ ชื่อฝ้ายนะคะ"ฝ้ายตอบญารินแล้วพูดแนะนำตนเองกับอะตอม อะตอมจึงพยักหน้ารับเบาๆพร้อมกับส่งยิ้มเล็กน้อย
"อย่าจีบเพื่อนฉันล่ะ"ญารินเดินมาที่โต๊ะแล้วพูดกับอะตอมด้วยสีหน้ากึ่งจริงจังกึ่งพูดเล่น
"ไม่จีบหรอกน่า!"อะตอมตอบกลับ จากนั้นทั้งสองจึงนั่งทานอาหารเช้าด้วยกันจนเสร็จเรียบร้อย ูทั้งสามคนมานั่งรวมตัวกันอยู่ที่โซฟาแล้วดูโทรทัศน์ด้วยกัน
"นายน่ะหรอรูมเมทเพื่อนฉัน?...แม่เธอคิดยังไงถึงให้มาอยู่กับผู้ชายเนี่ยฮะ!?"ฝ้ายเอ่ยถามอะตอมแล้วพูดถามเชิงคำบ่นออกมา
"..."อะตอมนั่งนิ่งตัวเกร็งเมื่อถูกฝ้ายจ้องมองสำรวจั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า รู้สึกถึงรังสีความน่ากลัวแปลกๆที่ออกมาจากตัวของฝ้าย แต่ยังดีที่มีญารินนั่งคั่นกลางระหว่างทั้งสองคนอยู่
"ทำไมรู้สึกเหมือนกำลังถูกดูตัวจับหมั้นเลยแฮะ..."อะตอมพูดออกมาเบาๆ
"นายไม่รู้หรอว่าเธอเป็โรคอะไร? แล้วไม่รู้หรอว่าเธอเป็ผู้หญิงถึงยอมให้อยู่?"ฝ้ายเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง
"รู้ครับ...เพราะก่อนที่รินจะมา แม่ของเธอมาติดต่อคุยกับผมก่อนแล้ว"อะตอมตอบกลับอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน "แถมแม่ของเธอบอกด้วยว่าที่ให้เธอมาอยู่กับผู้ชายเพื่อจะให้เผชิญหน้ากับความกลัวของเธอ และอาจจะช่วยให้เธอหายจากโรคนี้ได้เร็วขึ้นก็ได้"
"..."ฝ้ายนิ่งเงียบไปแต่ยังคงจ้องมองชายหนุ่มอยู่ "อืม"เธอตอบรับในลำคอแค่นั้น ส่วนญารินแอบเปิดถุงที่ฝ้ายนำมาแล้วหยิบขนมทานเล่นเรียบร้อยแล้ว
"รู้ใจมากอ่ะ ซื้อคุกกี้มาให้ด้วย"ญารินพูดแล้วยิ้มออกมาพร้อมกับรับประทานคุกกี้ด้วย
"ตอนไปมหาลัยฉันเห็นแกซื้อทานทุกวันเลยซื้อมาให้"ฝ้ายตอบกลับ
"น่าร๊ากกก~"หญิงสาวพูดลากเสียงยาวพร้อมกับยิ้มแก้มปริออกมา พวงแก้มข้างหนึ่งบวมตุ่ยเนื่องจากมีคุกกี้อยู่ข้างในปากของเธอ
"ซื้อมาให้ตั้ง 3 ถุงเลยนะเนี่ย"ฝ้ายพูดออกมาอีก ญารินจึงยิ้มตาปี๋ออกมาด้วยความรู้สึกชอบใจที่เพื่อนตนเองใจดีและรู้ใจเธอ
"ดีนะที่ตอนไปซื้อของมาตุนฉันไม่ได้ซื้อขนมมา"ญารินพูดออกมาอีก ฝ้ายจึงยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆ
"เอ้อ! แล้วนายไม่ต้องเกร็งก็ได้นะ ฉันไม่ใช่คนดุหรือโหดอะไรขนาดนั้น เห็นท่าทางนายเมื่อกี๊แล้วตลกชะมัด"ฝ้ายพูดแล้วแอบยิ้มกลั้นหัวเราะ ญารินถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย
อะตอมมองด้วยสีหน้าอึ้งๆเล็กน้อย ความรู้สึกเหมือนตนเองถูกกลั่นแกล้ง ก่อนที่เขาจะแก้แค้นโดยการแย่งคุกกี้ของญารินมาทาน
ญารินอ้าปากค้างตาโตมองอะตอมทันทีที่เขาล้วงมือเข้ามาหยิบแล้วนำเข้าปาก ก่อนที่กำปั้นเล็กๆจะทุบลงบนต้นแขนของเขา
"อยากมาแกล้งฉันก่อนเอง!"เขาพูดน้ำเสียงกระแทกใส่
"ฉันไม่ได้แกล้งนายสักหน่อย! ยัยฝ้ายนู่น!"หญิงสาวตอบกลับแล้วหันไปทางเพื่อนสนิทของตนเองและหันกลับมา ฝ้ายแบมือยักไหล่หนึ่งทีพร้อมกับเบะปากทำเชิงไม่รู้ไม่ชี้
"นายเรียนอยู่ที่ไหนอ่ะ?"ฝ้ายเอ่ยถามขัดขึ้นมา
"เรียนอยู่มหาลัยXXXน่ะ"เขาตอบ ญารินกับฝ้ายถึงกับชะงักนิ่งค้างพร้อมกันทันที ก่อนที่ทั้งสองจะหันมองหน้ากันเล็กน้อยแล้วหันไปมองอะตอม "อะ...อะไร?"
"เรียนอยู่คณะอะไร!? แล้วสาขาอะไร!?"ญารินเป็ฝ่ายถาม
"คณะคหกรรมศาสตร์ สาขาอาหารและโภชนาการ"เขาตอบ หญิงสาวทั้งสองพยักหน้ารับพร้อมกันอย่างช้าๆพร้อมกับยิ้มแหยๆออกมา "ทำไม?"
"เปล่า!"ญารินตอบกลับทันควัน
"บอกมา! ไม่งั้นไม่ต้องทานคุกกี้!"อะตอมพูดเสียงดุแล้วแย่งถุงคุกกี้มาจากมือของหญิงสาวข้างกาย เธอถึงกับทำสีหน้าใทันทีแล้วพยายามจะแย่งคืน แต่อะตอมกลับลุกหนีได้ก่อน ญารินจึงลุกตาม
"เอาคุกกี้ฉันมา!!"ญารินพูดแล้วทำหน้ามุ่ย พยายามจะแย่งคุกกี้คืนมา แต่อะตอมยกขึ้นสูงจนสุดความยาวแขน ญารินจึงต้องะโดึ๋งๆเพื่อแย่งให้ได้
"บอกมาว่าทำไม!?เห้ย!"
ตุ้บ!!
ยังไม่ทันที่อะตอมจะเอ่ยถามได้จบประโยคดี จู่ๆก็ล้มลงไปกับพื้นโดยมีญารินทับร่างอยู่ มือหนาจับเอวคอดของหญิงสาวไว้เพื่อให้เธออยู่บนร่างของเขา ตอนล้มเธอจะได้ไม่เจ็บมาก
เนื่องจากในระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังจะเอ่ยถาม ญารินใช้เท้าของตนเองเตะเข้าที่ข้อพับขาด้านหลังของเขา แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอาเท้าออกมาพ้นก็ถูกขาของอะตอมหนีบไว้เสียก่อน จึงทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปพร้อมกัน
ฝ้ายที่เห็นแบบนั้นถึงกับทำสีหน้าใทันทีและรีบลุกขึ้นไปหวังจะช่วยพยุงเพื่อนให้ลุกขึ้น ญารินรีบลุกขึ้นมาก่อนแล้วอะตอมค่อยๆใช้มือดันพื้นพยุงตนเองให้ลุกขึ้นบ้าง
"ทะ...โทษที"หญิงสาวเอื้อนเอ่ยเสียงสั่น ร่างกายเริ่มสั่นระริกเล็กน้อย ดูเหมือนอาการของเธอจะกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง แต่ใบหน้าเธอกลับขึ้นสีชมพูอ่อนๆ
"ไม่เป็อะไรใช่ไหม?"ชายหนุ่มเอ่ยถามอีกครั้ง ญารินจึงส่ายหน้าไปมา "แล้วสรุปคำตอบคือ?"
"เราเรียนมหาลัยเดียวกัน เอาคุกกี้ฉันมา!"ญารินตอบแล้วแย่งคุกกี้มาจากมือของอะตอมคืน นั่นจึงทำให้เขาถึงกับทำหน้าอึ้งทันที
"พวกเธอเรียนอยู่คณะอะไร!?"อะตอมถามพร้อมกับเดินไปนั่งที่โซฟาเหมือนเดิม
"คณะนิติศาสตร์"ฝ้ายตอบ อะตอมจึงพยักหน้ารับ
"เออแล้วนี่เธอไม่ไปทำงานหรอ?"ชายหนุ่มถามขึ้นมาเมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้
"ฉันขอพักงาน 1 เดือนน่ะ"เธอตอบ "แล้วนายอ่ะ?"
"ฉันก็ลาพัก 1 เดือนเหมือนกัน"เขาตอบ
กริ๊งงง~! กริ๊ง~!
ฝ้ายที่กำลังจะทานขนมถึงกับชะงักหยุดทันทีเมื่อจู่ๆมีคนโทรเข้ามา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายก่อนจะลุกเดินไปที่ประตูห้อง
"ฮัลโหล?"
:ฮัลโหลฝ้าย พอดีคุณชายให้ผมโทรตามฝ้ายให้รีบกลับบ้าน แล้ว...นายท่านก็มาที่บ้านด้วย:คนปลายสายพูดบอก คาดว่าน่าจะเป็คนขับรถส่วนตัวของฝ้าย และทั้งสองค่อนข้างจะสนิทกันมากด้วย เนื่องจากเขาคอยดูแลฝ้ายมาั้แ่เธอยังเล็กๆ อายุของทั้งสองห่างกันเพียงแค่ประมาณห้าถึงหกปีได้
"เห้อ...อืม ตอนนี้พี่อยู่ไหน?"เธอถอนหายใจออกมาก่อนจะตอบรับในลำคอแล้วเอ่ยถามกลับ
:มารออยู่หน้าหอคุณญารินแล้วครับ:เขาตอบ
"โอเคค่ะ เดี๋ยวหนูจะรีบลงไป"เธอตอบ
:อื้มๆ:เขาตอบรับในลำคอก่อนที่ฝ้ายจะวางสายไป จากนั้นเธอเดินกลับมาที่โซฟาแล้วหยิบกระเป๋าสะพายข้างของตนเองมาสะพายไว้ และเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า
"ฉันกลับก่อนนะ"ฝ้ายพูดบอกเพื่อนตนเอง
"เป็อะไรรึเปล่า? ทำไมรีบกลับจัง?"ญารินเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็ห่วง
"แอชตันมาน่ะ"เธอตอบ
"อะ...โอเค"หญิงสาวตอบรับ ฝ้ายจึงก้าวฝีเท้าเดินออกไปทันที ญารินทำสีหน้าที่ดูจะค่อนข้างจะสงสารเพื่อนสนิทของตนเอง เพราะมีเธอคนเดียวที่รู้เื่ที่บ้านของฝ้าย และรู้ด้วยว่าแอชตันคือใคร...
"แอชตันเขาคือใครหรอ? ทำไมเธอมองเพื่อนตัวเองด้วยหน้าอย่างนั้นอ่ะ? แล้วเพื่อนเธอเป็อะไร?"อะตอมเอ่ยถามออกมาเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของหญิงสาวทั้งสองคน
"ฝ้ายน่ะรวยมากเลยนะ...แต่เธอไม่ได้รู้สึกดีหรือมีความสุขเลย ถูกจับดูตัวั้แ่เด็ก...โดนจับให้หมั้นเพียงเพราะแค่เื่ธุรกิจ"เธอตอบ
"แล้วทำไมถึงไม่เถียงหรืออะไรบ้างล่ะ?"เขาถามออกมาอีกครั้ง
"ทำไปก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี มีแต่จะถูกต่อว่า"หญิงสาวตอบ
"แล้วแอชตันนี่คือใคร? เป็คนที่เลวร้ายขนาดนั้นเลยหรอ?"
"ไม่หรอก...แอชตันเขาคือ..."
1K
