[จบ] หวนมาเป็นสาวอ้วนของนายทหารใหญ่จอมคลั่งรักยุค 80

บทที่ 40 เพื่อนสนิท

หลี่หลิงกัดริมฝีปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า "ฉันไม่อยากเรียนต่อแล้ว" แน่นอนว่าเธออยากเรียนต่อ หวังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ดี แล้วหางานทำ พาแม่และน้อง ๆ ออกจากที่นี่ แต่สถานการณ์ของครอบครัวไม่เอื้ออำนวยให้เธอเรียนต่อ เธอจำเป็นต้องเลือก

หลิงเหยามองตาหลี่หลิง "เธอคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?"

หลี่หลิงเบนหน้าหนี ไม่กล้าสบตาหลิงเหยา "ใช่" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความขมขื่นที่ปิดซ่อนไม่มิด

"หลี่หลิง ถ้าตอนนี้มีโอกาสให้เธอทำงานไปด้วย เรียนต่อไปด้วยล่ะ?"

ดวงตาของหลี่หลิงสว่างวาบขึ้น แต่แล้วก็มืดลงทันที "ไม่ต้องหรอก ขอบคุณนะ!" เธอรู้สึกว่าตนเองเป็นหนี้หลิงเหยามากเกินไปแล้ว จึงไม่อยากรบกวนอีก

หลิงเหยาก็ไม่ได้พยายามชักชวนอีก หยิบธนบัตรห้าสิบหยวนออกจากกระเป๋า ยื่นให้หลี่หลิง "เอาเงินนี้ไปเถอะ"

"ไม่ ฉันรับไม่ได้" หลี่หลิงโบกมือปฏิเสธ เธอคิดในใจว่าจะรับเงินของหลิงเหยาได้อย่างไร

"นี่เป็นเงินที่ฉันให้ยืม รอตอนที่เธอมีเงินแล้ว ค่อยใช้คืนฉันก็แล้วกัน" หลิงเหยาจับมือหลี่หลิง แล้ววางเงินลงในมือของเธอ จากนั้นก็เดินออกไปข้างนอกพร้อมกับจ้าวคุน

หลี่หลิงมองเงินในมือ น้ำตาค่อย ๆ คลอ เธอเช็ดตาอย่างแรง ดวงตาฉายด้วยความตั้งใจ "ขอบคุณหลิงเหยา! ฉันจะใช้คืนแน่นอน" เงินก้อนนี้จะทำให้เธอพาแม่ไปโรงพยาบาลได้

จางเสี่ยวผิงและผู้หญิงวัยกลางเห็นหลิงเหยาและจ้าวคุนจากไป จึงไม่ยอมแพ้และวิ่งตามไป

จ้าวคุนเดินไปที่รถ และเปิดประตูรถให้หลิงเหยา

"ผู้จัดการจ้าว รอก่อนครับ!" จางเสี่ยวผิงและผู้หญิงวัยกลางวิ่งตามมาอย่างเหนื่อยหอบ "ผู้จัดการจ้าว... ช่วยให้โอกาสพวกเราสักครั้งได้ไหม..."

จ้าวคุนไม่แม้แต่จะมองพวกเขา เปิดประตูรถนั่งลง และสตาร์ทรถ

"หลิงเหยา ขอโทษนะ เป็นเพราะผมไม่ได้สอบถามคุณสมบัติของพวกเขาให้ดี" จ้าวคุนกล่าวด้วยความรู้สึกผิด เขาเลือกโรงงานของจางเสี่ยวผิงเพราะกล่องบรรจุภัณฑ์ของพวกเขามีคุณภาพดีที่สุด ดังนั้นเขาจึงนัดพบกับจางเสี่ยวผิงที่ร้านอาหารของรัฐในวันนี้ แต่ไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะเป็นคนแบบนี้

หลิงเหยาส่ายหน้า "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ"

จ้าวคุนคิดครู่หนึ่ง "หลิงเหยา ตอนนี้พอมีเวลาไหม?"

"ค่ะ" หลิงเหยาพยักหน้าเล็กน้อย

"งั้นไปโรงงานกับฉันสักหน่อย"

"ตกลง"

เมื่อมาถึงโรงงาน จ้าวคุนหยิบตัวอย่างกล่องบรรจุภัณฑ์ที่ได้รับมาก่อนหน้านี้ทั้งหมด รวมถึงข้อมูลของโรงงานที่ผลิตกล่องบรรจุภัณฑ์เหล่านี้ วางไว้ตรงหน้าหลิงเหยา "โรงงานบรรจุภัณฑ์ที่เคยร่วมงานกับเราถูกฝ่ายการเงินฉ้อโกง เราจำเป็นต้องเลือกโรงงานบรรจุภัณฑ์ใหม่ นี่คือข้อมูลของโรงงานบรรจุภัณฑ์หลายแห่ง พร้อมตัวอย่างกล่องบรรจุภัณฑ์ที่พวกเขาผลิต ช่วยดูหน่อย"

จ้าวคุนวางกล่องบรรจุภัณฑ์ของโรงงานของจางเสี่ยวผิงไว้ข้าง ๆ

หลิงเหยาเปิดดูข้อมูลแล้วส่งข้อมูลหนึ่งชุดให้จ้าวคุน "เลือกโรงงานนี้ก็แล้วกัน"

จ้าวคุนรับข้อมูลมาดู แล้วร้องด้วยความประหลาดใจ "โรงงานนี้เป็นโรงงานบรรจุภัณฑ์ที่มีขนาดเล็กที่สุดในบรรดาโรงงานบรรจุภัณฑ์ทั้งหมด และเพิ่งก่อตั้งมาได้เพียงครึ่งปี จะไม่มีความเสี่ยงหรือ?" ก่อนหน้านี้เขาได้คัดโรงงานนี้ออกไปทันทีเมื่อดูข้อมูล

"เลือกโรงงานนี้" หลิงเหยาตัดสินใจ

โรงงานบรรจุภัณฑ์ที่เธอเลือกตอนนี้อาจจะมีขนาดเล็ก แต่ในอนาคตอันใกล้ มันจะกลายเป็นโรงงานบรรจุภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ การที่โรงงานเติบโตเร็วขนาดนี้ ก็เป็นเพราะเจ้าของโรงงาน เจียงเจี้ยนเฟย 

เจียงเจี้ยนเฟยไม่ใช่คนธรรมดา เขาจบจากภาควิชาศิลปะของมหาวิทยาลัยเมืองหลวงมีความสามารถ และมีเครือข่าย โรงงานบรรจุภัณฑ์นี้เป็นเพียงผลงานแรกที่เขาทดลองทำเท่านั้น

คนแบบนี้ เธอย่อมอยากจะรู้จักสักหน่อย

"ดี งั้นผมจะโทรหาตอนนี้เลย"

หลิงเหยาพยักหน้า "ช่วยติดต่อผู้จัดการโรงงานบรรจุภัณฑ์หน่อย ฉันอยากพบเขา"

จ้าวคุนตอบรับแล้วโทรศัพท์ตามหมายเลขในเอกสาร เมื่อสายเชื่อมต่อ เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังดังขึ้น [ใครครับ?]

"สวัสดีครับ! ผมจ้าวคุนจากบริษัทยาหลงเถิง ผมดูข้อมูลของโรงงานคุณแล้ว รู้สึกว่าเหมาะสมมาก เลยอยากหารือเรื่องความร่วมมือ"

[อย่างนั้นหรือ? คุณจ้าวจะเลือกโรงงานเราได้อย่างไร เท่าที่ทราบ โรงงานเราเป็นโรงงานบรรจุภัณฑ์ที่เล็กที่สุด] เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายดังผ่านหูฟัง แฝงไปด้วยความไม่ใส่ใจเล็กน้อย

"นี่เป็นความคิดของประธานบริษัทของเรา เธอคิดว่าโรงงานของคุณมีศักยภาพมาก"

[ได้ คุณนัดเวลามาแล้วเราค่อยคุยกันตัวต่อตัว]

จ้าวคุนขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหันไปถามหาหลิงเหยา

หลิงเหยาหยิบปากกาขึ้น แล้วเขียนวันเวลาลงบนกระดาษ

"งั้นสัปดาห์หน้าวันอาทิตย์ก็แล้วกัน"

[ดี งั้นเจอกันอาทิตย์หน้านะ]

จ้าวคุนวางสายโทรศัพท์ แล้วมองไปที่หลิงเหยา "เรียบร้อยแล้ว แต่จากน้ำเสียงของเขา ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจกับการร่วมมือครั้งนี้เท่าไหร่" เขาสังเกตเห็นว่าในน้ำเสียงของอีกฝ่ายไม่มีความตื่นเต้นหรือยินดีแม้แต่น้อย ราวกับว่าการร่วมมือนี้เป็นเพียงเรื่องธรรมดาที่มีหรือไม่มีก็ได้

หลิงเหยายิ้มบาง ๆ ด้วยแววตาลึกล้ำน่าค้นหา "รอให้เจอตัวก็จะรู้เอง" เธอรอคอยการพบกับเจียงเจี้ยนเฟย และอยากเห็นว่านักธุรกิจอัจฉริยะที่ถูกกล่าวขานจะเป็นอย่างไร

เจียงเจี้ยนเฟยเพิ่งวางสายโทรศัพท์ โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้นอีก

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย ดับบุหรี่ในมือ แล้วหยิบโทรศัพท์อย่างเซื่องซึม "ใครครับ?"

[ฉันเอง] เสียงเรียบเย็นดังมาจากปลายสาย

เจียงเจี้ยนเฟยได้ยินเสียงนั้นก็รีบนั่งตัวตรง "พี่ลู่ คุณคิดถึงผมเหรอถึงโทรมา?"

เขากับลู่ชิงอวิ๋นเติบโตมาในหมู่บ้านเดียวกัน เขาชอบติดตามอีกฝ่ายตั้งแต่เล็ก

แต่เมื่อเขาอายุสิบห้า ครอบครัวประสบเคราะห์กรรม พวกเขาถูกบังคับให้ย้ายจากปักกิ่งไปยังเมืองกุ้ยเฉิง จนกระทั่งห้าปีก่อน พวกเขาถึงได้กลับมายังปักกิ่ง หลังจากสอบถามไปทั่ว เขาถึงรู้ว่าลู่ชิงอวิ๋นได้ช่วยเหลือครอบครัวของเขาอย่างลับ ๆ

บุญคุณนี้ เขาจดจำไว้ในใจเสมอ และเมื่อเขามีความสามารถ เขาจะตอบแทนพี่ลู่ให้ได้

[ฉันอยากให้นายช่วยดูแลคน ๆ หนึ่ง เธออยู่ที่เมืองอวิ๋นเฉิง]

หลังจากลู่ชิงอวิ๋นกลับมาที่กองทัพ เขาก็ได้รับภารกิจ และวันนี้เพิ่งกลับมาถึง เมื่อนึกถึงหลิงเหยา เขาก็คิดจะโทรหาเจียงเจี้ยนเฟย เขาได้ฝากให้ลูกพี่ลูกน้องให้ช่วยดูแลหลิงเหยา ช่วงนี้เขาแปลกใจตัวเองที่มักคิดถึงเธออยู่เรื่อย

"เป็นใครเหรอ? บอกมา ผมสัญญาว่าจะดูแลอย่างดี" เจียงเจี้ยนเฟยถามด้วยความสงสัย คนที่พี่ลู่ห่วงใยต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

[เธอชื่อหลิงเหยา ตอนนี้กำลังเรียนมัธยมปลายที่โรงเรียนมัธยมที่หนึ่งในเมืองอวิ๋นเฉิง]

เจียงเจี้ยนเฟยตกใจจนคางแทบหล่นกระแทกโต๊ะ เขาคิดว่าตัวเองคงได้ยินผิด พี่ลู่ให้เขาดูแลเด็กสาวคนหนึ่ง

[ได้ยินฉันไหม?]

"ได้ยินครับ ได้ยิน พี่ลู่พูดต่อเลย" ตอนนี้เจียงเจี้ยนเฟยอยากรู้ใจจะขาดอยู่แล้ว เขาอยากรีบไปพบหลิงเหยาสักที เพื่อดูว่าเธอมีเสน่ห์อะไรถึงทำให้พี่ลู่ของเขาห่วงใยขนาดนี้ อย่างไรก็ตาม มีหนึ่งเรื่องที่เขาแน่ใจได้ นั่นคือหลิงเหยาต้องเป็นหญิงสาวที่สวยราวเทพธิดาแน่นอน

หลิงเหยากำลังทำการบ้านช่วงพัก เพื่อนนักเรียนคนหนึ่งวิ่งเข้ามา

"หลิงเหยา ผู้อำนวยการเรียกเธอให้ไปพบที่ห้องทำงาน"

"อืม" หลิงเหยาพยักหน้าเล็กน้อย ลุกขึ้นยืน และเดินไปยังห้องทำงานของผู้อำนวยการ

ในห้องทำงาน เจียงเจี้ยนเฟยกำลังสนทนากับผู้อำนวยการ เขาเพิ่งไปสอบถามที่โรงเรียนมัธยมที่หนึ่ง จึงรู้ว่าหลิงเหยาย้ายมาเรียนที่โรงเรียนมัธยมที่สอง