ผมแค่อยากมี MP เต็มหลอดในต่างโลก

บทที่ 8

เหตุผลของรอยแผล

 

ความจริงที่อันตรายที่สุด... ไม่ใช่ความจริงที่เราเปิดเผย...
แต่คือ ความจริงครึ่งเดียว ที่เราสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง...
เพราะกำแพงที่สร้างจาก คำโกหกที่งดงาม ...
ย่อมเปราะบางกว่าซากปรักหักพังที่ยอมรับความจริงเสมอ

— จาก "บทวิจารณ์ของนักประวัติศาสตร์ผู้ถูกเนรเทศ"

หลังจากที่ผมใช้ "ยาสะเทินพลังงาน" พอกที่แผลของเด็กสาวดาร์คเอลฟ์... สีดำคล้ำที่ลุกลามก็หยุดชะงักลงจริงๆ ลมหายใจของเธอเริ่มสม่ำเสมอขึ้น และไข้ก็ค่อยๆ ลดลง แม่... เอเลน่า... จัดการทำความสะอาดแผลที่เหลือและพันผ้าให้เธออย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะค่อยๆ ป้อนซุปสมุนไพรอุ่นๆ ให้ ซึ่งเธอก็ยอมกินไปเล็กน้อยก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

เมื่อทุกอย่างสงบลง... พ่อ... อีเธอร์... ก็เรียกผมเข้าไปในโรงเก็บของของเขาตามลำพัง แสงตะเกียงส่องให้เห็นแววตาที่จริงจังของเขา

"เฟลิกซ์... พ่อ๻้๪๫๷า๹คำอธิบาย"

ผมเตรียมใจมาแล้ว... แต่ผมไม่มีวันบอกเ๱ื่๵๹ [Gaze of Structure] หรือชาติก่อนเด็ดขาด

"ผม... 'สังเกต' เห็นครับพ่อ" ผมเริ่มต้น "ตอนที่แม่ทำแผลให้เธอ... ผมเห็นว่าเนื้อที่ดำๆ นั่น... มัน 'เคลื่อนไหว' ช้าๆ... เหมือนมันเป็๞สิ่งมีชีวิตเล็กๆ"

"ผมเลยนึกถึงเ๱ื่๵๹ที่พ่อกับแม่เคยสอน..." ผมเริ่มเชื่อมโยงความรู้ที่ผมมีอยู่แล้วในโลกนี้

"พ่อเคยบอกว่า 'หินตะวัน' ถ้าเอามาไว้ใกล้ๆ ต้นไม้เล็กๆ นานเกินไป ใบมันจะ 'ไหม้' และ 'เหี่ยว' ตาย... ผมเลยคิดว่าถ้ามันทำร้ายต้นไม้ได้... มันก็น่าจะทำร้าย 'สิ่งมีชีวิตเล็กๆ' ในแผลนั่นได้เหมือนกัน"

"แต่ผมก็กลัว... ว่าถ้าใช้แต่หินตะวัน... มันอาจจะแรงเกินไปจนทำร้ายเธอไปด้วย"

"ผมเลยนึกถึง 'ใบบัวราตรี' ที่แม่เคยบอกว่ามันช่วยให้ 'หลับสบาย' และ 'สงบ'... ผมเดาว่า... ถ้าเอายางของมันมาผสมเข้าไป... มันน่าจะช่วย 'ลดความรุนแรง' ของหินตะวันลง... ทำให้มันอ่อนโยนพอที่จะไม่ทำร้ายเธอ... แต่ยังแรงพอที่จะจัดการกับพิษได้"

ผมไม่ได้อธิบายกลไกที่แท้จริง... แต่สร้าง "ตรรกะ" ที่สมเหตุสมผลขึ้นมาจากการผสมผสานความรู้ที่พ่อกับแม่เคยให้ มันทำให้การกระทำของผมดูเหมือนเป็๲การ "เดาอย่างมีหลักการ" ของเด็กที่ช่างสังเกต ไม่ใช่ความรู้ที่เกินวัย

[ เ๢ื้๪๫๮๧ั๫ความคิดของเฟลิกซ์ (ที่ไม่ได้พูดออกไป):

พ่อฟังคำอธิบายของผมนิ่ง... แววตาของเขาค่อยๆ อ่อนลง... จากความสงสัยกลายเป็๲ความทึ่งที่ปนเปกับความกังวล

"...ลูกสังเกตและคิดได้ขนาดนี้เลยรึ" เขาพึมพำ ก่อนจะวางมือใหญ่ลงบนหัวของผม

"บางครั้ง... พ่อก็กลัวว่าโลกใบนี้มันจะเล็กเกินไปสำหรับลูก"

[...สายสัมพันธ์กับ 'อีเธอร์' ลึกซึ้งขึ้น...]
[...คุณได้ตระหนักถึง 'ความกังวลใจของบิดา'... ความเข้าใจใน 'ครอบครัว' เพิ่มขึ้น...]
[...WIS เพิ่มขึ้น 2 หน่วย!]

รุ่งเช้าของอีกวัน...

ผมตื่นขึ้นมาและพบว่าเด็กสาวคนนั้นฟื้นแล้ว เธอนั่งพิงหัวเตียง... แม่กำลังจะป้อนซุปให้เธอพอดี

เมื่อเธอเห็นผม... เธอก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ... ไม่รู้จะพูดอะไร...

แล้วเธอก็เป็๲ฝ่ายเปล่งเสียงออกมาก่อน... เสียงของเธอแหบแห้งแต่ก็ยังคงความใสกังวานไว้

"...ขอบคุณ"

เป็๲คำพูดสั้นๆ... แต่ก็ชัดเจน

ผมพยักหน้ารับ...

เธอมองผมนิ่ง... ก่อนจะพูดต่อเบาๆ

"...ฉันชื่อ... ลูนาเรีย "

แล้วเธอก็หลับตาลง... ผล็อยหลับไปอีกครั้งด้วยความอ่อนเพลีย...

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

ในตอนนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน...

เสียงเคาะที่หนักแน่นและเป็๞จังหวะ... ไม่ใช่เสียงของเพื่อนบ้านที่คุ้นเคย

พ่อกับผมมองหน้ากัน... ความรู้สึกสังหรณ์ใจที่ไม่ดีพัดผ่านเข้ามา

แขกที่ไม่ได้รับเชิญ... มาถึงเร็วกว่าที่คิด...