นับั้แ่วันที่เกือบจะถูกหลี่ิจับได้คาเตียง ความสัมพันธ์ระหว่างเหมยหลิงและซ่งเหวินก็ดูเหมือนจะยิ่งทวีความเร่าร้อนและซับซ้อนมากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว ความหวาดกลัวที่เกือบจะถูกเปิดโปงในวันนั้น แทนที่จะทำให้นางเข็ดหลาบและถอยห่างจากชายชู้ กลับกลายเป็ตัวกระตุ้นชั้นดีที่ปลุกเร้าความตื่นเต้นท้าทายในส่วนลึกของจิตใจนางให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
ซ่งเหวินเองก็ดูเหมือนจะเสพติดความเสี่ยงนั้นไม่ต่างกัน เขาเริ่มหาเหตุผลมาที่จวนตระกูลหลี่บ่อยครั้งขึ้น โดยอ้างว่าต้องมาหารือและเตรียมการเื่การเดินทางไกลที่จะมาถึงในอีกไม่ช้า ซึ่งหลี่ิผู้ซื่อตรงและมองโลกในแง่ดีก็ไม่เคยเอะใจสงสัยในความสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่เื้ัการมาเยือนของสหายรักเลยแม้แต่น้อย เขายังคงให้การต้อนรับซ่งเหวินอย่างอบอุ่นและเป็กันเองเช่นเคย เปิดโอกาสให้ "หมาป่า" ได้เข้ามาใกล้ชิดกับ "ลูกแกะ" ของเขาถึงในบ้าน โดยไม่รู้เลยว่าทุกครั้งที่เขาเผลอไผลหรือต้องออกไปดูแลกิจการนอกจวน จะเกิดอะไรขึ้นบ้างในห้องนอนของเขาเอง
เหมยหลิงเริ่มเรียนรู้ที่จะอ่านสัญญาณของซ่งเหวิน นางรู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาจะมา และนางก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับการมาเยือนของเขาอย่างมีแผนการมากขึ้น วันนี้ก็เช่นกัน เมื่อสาวใช้มาแจ้งว่าซ่งเหวินส่งข่าวมาว่าจะมาหารือเื่สำคัญใน่บ่าย เหมยหลิงก็รู้ทันทีว่าต้องเตรียมตัวอย่างไร
นางเลือกชุดผ้าไหมสีเขียวอ่อนที่มีลวดลายดอกบัวเล็กๆ ชุดนี้มีคอเสื้อที่เปิดกว้างมากกว่าปกติ แสดงให้เห็นร่องอกลึกและส่วนบนของทรวงอกอันอวบอิ่มได้อย่างชัดเจน แขนเสื้อกว้างและสั้นเหนือข้อศอกมาก ทำให้เห็นแขนขาวเนียนของนางได้เต็มที่ เอวเสื้อรัดพอดีตัวแต่ไม่แน่นเกินไป ทำให้สามารถสอดมือเข้าไปใต้เสื้อได้โดยง่าย กระโปรงยาวปลิวไหวตามลม แต่มีผ่าข้างสูงถึงกลางต้นขา ทำให้เห็นขาเรียวเนียนได้มากกว่าที่ควร
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ วันนี้นางตัดสินใจไม่ใส่เสื้อชั้นใน ปล่อยให้ทรวงอกอันอวบอิ่มของนางอยู่ใต้ผ้าไหมบางๆ เพียงชั้นเดียว ทำให้รูปร่างของยอดถันชูชันปรากฏเด่นชัดผ่านเนื้อผ้า และเมื่อแสงส่องผ่าน ก็สามารถมองเห็นเงาของทรวงอกได้อย่างคลุมเครือแต่ยั่วยวน นางรู้ว่าซ่งเหวินจะสังเกตเห็นทันที และมันจะทำให้เขาตื่นเต้นอย่างมาก
นางยังเลือกใส่กางเกงชั้นในสีขาวบางๆ ที่ทำจากผ้าไหมเนื้อละเอียด ซึ่งเมื่อเปียกชื้นแล้วจะกลายเป็โปร่งใสและเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน นางรู้ว่าซ่งเหวินชอบเห็นร่างกายของนางตอบสนองต่อการััของเขา และการที่เขาจะเห็นความเปียกชื้นของนางผ่านผ้าบางๆ จะทำให้เขาตื่นเต้นและปรารถนานางมากยิ่งขึ้น
สายตาที่ซ่งเหวินใช้มองเหมยหลิงในยามที่อยู่ต่อหน้าหลี่ินั้น ช่างดูเรียบเฉยและให้เกียรติเสียจนไม่มีใครจับผิดได้ แต่ทันทีที่ลับสายตาของสามีผู้โง่เขลา ดวงตาคมกริบคู่นั้นจะเปลี่ยนเป็ประกายวาวโรจน์เต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่พร้อมจะแผดเผานางให้มอดไหม้ เขามักจะหาโอกาสฉกฉวยััเล็กๆ น้อยๆ จากนางเสมอ ไม่ว่าจะเป็การแอบจับมือนางใต้โต๊ะอาหาร การเดินเฉียดไหล่ของนางในสวน หรือการส่งจูบผ่านอากาศในยามที่นางเผลอไผล ทุกการกระทำของเขาล้วนทำให้นางใจสั่นระรัวและตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่
วันนี้ก็เช่นกัน ซ่งเหวินเดินทางมาที่จวนตระกูลหลี่ั้แ่่สายของวัน โดยอ้างว่ามีเื่สำคัญเกี่ยวกับเส้นทางการค้าใหม่ที่ต้องหารือกับหลี่ิเป็การส่วนตัว หลี่ิซึ่งกำลังจะออกไปตรวจดูสินค้าที่ท่าเรือ จึงได้เชิญสหายรักเข้ามานั่งรอที่ห้องโถงรับรองก่อน โดยมีเหมยหลิงคอยทำหน้าที่ดูแลต้อนรับตามธรรมเนียม
"ฮูหยินหลี่ ่นี้ดูท่านจะผอมลงไปนะขอรับ" ซ่งเหวินเอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้มละไม ขณะที่รับถ้วยชาที่เหมยหลิงรินให้ด้วยตัวเอง เขารับมันมาถือไว้ในมือ แต่สายตาคมกริบกลับจ้องมองไปที่ใบหน้างดงามของนางไม่วางตา ก่อนจะเลื่อนลงไปที่ทรวงอกที่เผยให้เห็นอย่างชัดเจนผ่านเนื้อผ้าบาง เขาสังเกตเห็นทันทีว่านางไม่ได้ใส่เสื้อชั้นใน และรอยยิ้มเ้าเล่ห์ก็เผยออกมาที่มุมปาก "มีเื่อะไรหนักอกหนักใจหรือเปล่าขอรับ?"
เหมยหลิงใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำถามของเขา นางรีบก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตาที่ร้อนแรงคู่นั้น แก้มเนียนของนางขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "ข้า...ข้าสบายดีเ้าค่ะท่านซ่ง อาจจะเป็เพราะ่นี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ข้าเลยทานอาหารได้น้อยลงไปบ้าง" นางตอบเสียงอ้อมแอ้ม พยายามควบคุมไม่ให้เสียงของตัวเองสั่น แต่การที่เขาจ้องมองทรวงอกของนางอย่างไม่ปิดบังทำให้นางรู้สึกเหมือนมีไฟลุกโชนขึ้นมาในร่างกาย
"เช่นนั้นหรือขอรับ" ซ่งเหวินลากเสียงยาวอย่างมีเลศนัย เขายกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่นาง โดยเฉพาะที่ทรวงอกที่เขาเห็นได้ชัดว่าไม่มีอะไรขวางกั้นใต้ผ้าไหมบางๆ "ข้านึกว่า...เป็เพราะท่านนอนไม่หลับเสียอีก หรือว่า...ท่านลืมใส่อะไรบางอย่างไปเสียแล้วหรือเปล่า"
คำพูดของเขาทำให้นางถึงกับสะดุ้งโหยง นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาทันทีด้วยความใ "ทะ...ท่านซ่งหมายความว่าอย่างไรเ้าคะ?"
ซ่งเหวินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ นางแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าจนมีเพียงนางเท่านั้นที่ได้ยิน "ก็คืนนั้น...หลังจากที่สามีของเ้ากลับมาแล้ว...ข้าได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากห้องของท่านทั้งคืนเลยนี่ขอรับ และวันนี้...ข้าเห็นว่าเ้าแต่งตัวพิเศษมาก ดูเหมือนจะเตรียมตัวรอใครบางคน"
ใบหน้าของเหมยหลิงร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีราวกับถูกไฟลน นางรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร คืนนั้นหลังจากที่ซ่งเหวินจากไปแล้ว หลี่ิก็กลับมาที่ห้องด้วยสภาพที่เหนื่อยล้าจากการทำงาน เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงและหลับไปในทันทีโดยไม่ได้รับรู้ถึงความผิดปกติใดๆ ที่เกิดขึ้น แต่ตัวนางเองต่างหากที่ข่มตาให้หลับลงไม่ได้เลยตลอดทั้งคืน ภาพเหตุการณ์อันเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไปพร้อมกับความตื่นเต้นที่เกือบจะถูกจับได้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของนางไม่หยุดหย่อน ทำให้นางนอนพลิกไปพลิกมาด้วยความกระสับกระส่ายจนแทบจะไม่ได้นอนทั้งคืน
ส่วนเื่การแต่งตัวนั้น นางก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็ความจริง นางตั้งใจเลือกชุดนี้มาใส่เพื่อล่อใจเขาโดยเฉพาะ ทุกรายละเอียดล้วนคำนึงถึงความสะดวกในการที่เขาจะััและลวนลามนาง
"ท่านซ่ง...อย่าพูดเช่นนี้สิเ้าคะ" นางกระซิบตอบเสียงสั่น พยายามขยับตัวถอยห่างจากเขา แต่กลับถูกเขายื่นมือมาจับแขนไว้เสียก่อน
"ทำไมหรือ? ข้าพูดความจริงไม่ใช่หรือ?" เขายิ้มยั่ว สายตาของเขาเลื่อนลงไปที่ทรวงอกของนางอีกครั้ง มองเห็นรูปร่างของยอดถันที่ชูชันผ่านเนื้อผ้าบางๆ อย่างชัดเจน "และเื่ชุดนี้...ข้าชอบมาก เ้าเลือกมาใส่เพื่อข้าใช่ไหม? ไม่ใส่เสื้อตัวใน...เพื่อให้ข้าได้เห็นทุกอย่างได้ชัดเจนขึ้น หรือว่า...เ้าอยากจะให้ข้าพิสูจน์ให้ดูอีกครั้ง...ว่าเสียงที่ข้าได้ยินในคืนนั้น...มันเป็เสียงอะไรกันแน่?"
"ท่านซ่ง!" นางอุทานเสียงหลง พยายามบิดแขนออกจากมือของเขา แต่เขากลับจับไว้แน่นยิ่งขึ้น "ปล่อยข้านะเ้าคะ...เดี๋ยวมีคนมาเห็น"
"กลัวอะไรเล่า" เขากระซิบชิดใบหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดที่ต้นคอของนางจนนางขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ตอนนี้ในห้องนี้มีเพียงเราสองคนเท่านั้น...สามีของเ้าก็ไม่อยู่...และดูจากชุดที่เ้าใส่วันนี้...ข้าคิดว่าเ้าก็อยากให้ข้า..."
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ทำให้ทั้งสองคนต้องรีบผละออกจากกันในทันที เหมยหลิงรีบดึงแขนของตัวเองกลับมาและจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ส่วนซ่งเหวินก็กลับไปนั่งในท่าทีที่สำรวมตามเดิม พร้อมกับยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"คารวะท่านหัวหน้าสมาคม" สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับคำนับอย่างนอบน้อม "นายท่านให้มาเรียนว่า...อาจจะกลับมาช้ากว่าที่คาดไว้เล็กน้อย เนื่องจากมีเื่ด่วนเกี่ยวกับสินค้าที่ท่าเรือขอรับ"
ซ่งเหวินพยักหน้ารับช้าๆ "ไม่เป็ไร...ข้ารอได้" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบสนิท "เ้าออกไปก่อนเถอะ"
เมื่อสาวใช้ออกไปแล้ว ความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมไปทั่วทั้งห้องอีกครั้ง เหมยหลิงไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา นางได้แต่นั่งก้มหน้านิ่ง มือทั้งสองข้างบีบเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ
"ดูเหมือนว่า...์จะเป็ใจให้เรานะ...เหมยหลิง" ซ่งเหวินเป็ฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน เขาลุกขึ้นจากที่นั่งและเดินตรงเข้ามาหานางช้าๆ
เหมยหลิงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตื่นตระหนกแกมตื่นเต้น "ท่านซ่ง...จะทำอะไรเ้าคะ?" นางขยับตัวถอยหนีจนแผ่นหลังชิดกับพนักเก้าอี้
"ข้าจะทำอะไร...เ้าก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้วนี่" เขายิ้มอย่างเ้าเล่ห์ เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของนาง ก่อนจะยื่นมือทั้งสองข้างไปวางบนที่เท้าแขนของเก้าอี้ กักขังนางไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
"อย่าเ้าค่ะ...ที่นี่ไม่เหมาะสม" นางส่ายหน้าไปมา พยายามดันแผงอกที่แข็งแกร่งของเขาออก แต่ก็ไร้ผล
"ไม่มีที่ไหนที่ไม่เหมาะสมสำหรับเราสองคนอีกแล้ว...เหมยหลิง" เขากระซิบเสียงพร่า ก้มลงไปสูดดมความหอมจากพวงแก้มของนางอย่างชื่นใจ "ข้าคิดถึงเ้าเหลือเกิน...คิดถึงจนแทบทนไม่ไหวแล้ว และเ้าก็แต่งตัวมาล่อใจข้าแบบนี้...ข้าจะทนได้อย่างไร"
"แต่ว่า..." นางพยายามจะหาเหตุผลมาอ้าง แต่กลับถูกเขาประทับริมฝีปากลงมาปิดปากนางไว้เสียก่อน มันเป็จูบที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันร้อนแรงและโหยหา เขาบดขยี้ริมฝีปากของนางอย่างดูดดื่มและป่าเถื่อน ลิ้นร้อนของเขาแทรกเข้าไปในโพรงปากของนางอย่างจาบจ้วงและเชี่ยวชาญ กวาดต้อนและพัวพันกับลิ้นเล็กๆ ของนางอย่างไม่รู้จักพอ
เหมยหลิงพยายามดิ้นรนต่อต้านในตอนแรก แต่เพียงไม่นานนางก็อ่อนระทวยลงในอ้อมแขนของเขาอย่างหมดสิ้นเรี่ยวแรง สติสัมปชัญญะของนางเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความซาบซ่านและวาบหวามที่เขามอบให้เท่านั้น นางหลับตาลง สองแขนยกขึ้นไปโอบรอบคอของเขาอย่างลืมตัว เปิดปากรับจูบของเขาอย่างเต็มใจและตอบสนองกลับไปอย่างเร่าร้อนไม่แพ้กัน
ซ่งเหวินครางในลำคออย่างพึงพอใจเมื่อรับรู้ได้ถึงการตอบสนองของนาง เขายิ่งเพิ่มความรุนแรงของจูบให้มากขึ้นไปอีก มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนจากพนักเก้าอี้ลงไปโอบรอบเอวคอดของนางและดึงรั้งร่างของนางให้เข้ามาแนบชิดกับร่างของเขามากยิ่งขึ้น จนแก่นกายที่แข็งขืนของเขาเสียดสีอยู่กับหน้าท้องของนางผ่านเนื้อผ้า สร้างความรู้สึกที่เสียวซ่านไปทั่วทั้งร่างของนาง
ส่วนมืออีกข้างของเขาก็ไม่ได้อยู่เฉย มันค่อยๆ เลื่อนจากที่เท้าแขนขึ้นมาตามต้นแขนของนาง ก่อนจะสอดเข้าไปในสาบเสื้อของนางและบีบเคล้นทรวงอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าอย่างมันมือ เขาทั้งบีบทั้งขยำมันอย่างแรงราวกับจะให้มันแหลกคามือ สร้างความเจ็บปนเสียวให้กับนางจนต้องนิ่วหน้า แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่านางชอบความรุนแรงของเขาในตอนนี้เหลือเกิน
"อืมมม..." นางครางออกมาในลำคออย่างสุขสมเมื่อเขาดูดดึงยอดถันของนางผ่านเนื้อผ้าอย่างแรงจนนางรู้สึกเจ็บแปลบไปถึงทรวงใน มันเป็ความรู้สึกที่ทั้งเ็ปและสุขสมในเวลาเดียวกัน ปลุกเร้าอารมณ์ดิบในตัวนางให้พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง
ดูเหมือนว่าซ่งเหวินจะยังไม่หนำใจเพียงเท่านั้น เขายังคงดูดดื่มริมฝีปากของนางต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน ในขณะที่มือของเขาก็เริ่มซุกซนมากขึ้นเรื่อยๆ มันค่อยๆ เลื่อนจากทรวงอกของนางลงไปที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะค่อยๆ สอดเข้าไปใต้กระโปรงของนางและลูบไล้ไปตามต้นขาอ่อนด้านในของนางอย่างแ่เบา
เหมยหลิงสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงััของเขาที่บริเวณนั้น นางพยายามจะหุบขาเข้าหากันเพื่อป้องกัน แต่ก็ถูกเขาง้างมันออกอย่างง่ายดาย นิ้วมือที่หยาบกร้านของเขาค่อยๆ ลากไล้สูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง...ััเข้ากับความชื้นแฉะที่ซ่อนอยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างของนาง
"เ้าเปียกแล้ว...เหมยหลิง" เขากระซิบชิดริมฝีปากของนางพลางหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ "เปียกแฉะรอข้าขนาดนี้เชียวหรือ? และยังใส่กางเกงชั้นในสีขาวบางๆ อีก...เ้าตั้งใจให้ข้าเห็นความเปียกชื้นของเ้าผ่านผ้าใช่ไหม?"
คำพูดของเขาทำให้นางอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แต่นางก็ปฏิเสธความจริงข้อนั้นไม่ได้เลย ร่างกายของนางมันทรยศต่อนางอย่างสิ้นเชิง มันตอบสนองต่อััของเขาอย่างง่ายดายและน่ารังเกียจ
ซ่งเหวินไม่รอให้นางได้ทันตั้งตัว เขากดนิ้วกลางของเขาเข้าไปในร่องรักของนางที่กำลังฉ่ำเยิ้มอย่างแรงและรวดเร็วจนน่าใ
"อ๊า!" เหมยหลิงร้องออกมาเสียงหลงด้วยความใระคนเสียวซ่าน นางไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำอะไรที่โจ่งแจ้งและเสี่ยงอันตรายเช่นนี้ในห้องโถงรับรองของจวนตระกูลหลี่ แต่ความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปทั่วทั้งร่างก็ทำให้นางลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง นางแอ่นกายรับััของเขาอย่างลืมตัว สองขาเกี่ยวรัดเอวสอบของเขาไว้แน่นยิ่งขึ้นราวกับกลัวว่าเขาจะหยุด
ซ่งเหวินแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาเริ่มขยับนิ้วเข้าออกในร่องรักของนางอย่างรวดเร็วและรุนแรงยิ่งขึ้น เสียงเฉอะแฉะที่น่าอายดังขึ้นเป็จังหวะผสมปนเปไปกับเสียงครางกระเส่าของนาง แต่ในยามนี้ไม่มีใครสนใจมันอีกต่อไปแล้ว ทั้งสองคนต่างตกอยู่ในภวังค์แห่งความปรารถนาอย่างสมบูรณ์แบบ
"อ๊า...อ๊า...อ๊า..." เหมยหลิงครางตามจังหวะการเคลื่อนไหวของนิ้วเขา เสียงของนางหวานหูและเต็มไปด้วยความสุข "ท่านพี่...ซ่ง...อ๊า...ดี...ดีมาก..."
"ท่านซ่ง...ข้า...ข้าจะ..." นางครางเสียงสั่นเมื่อรู้สึกว่าร่างกายของนางกำลังจะทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ความสุขสมกำลังจะถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง
"ถึงแล้วหรือคนดี?" เขากระซิบถามเสียงพร่า ยิ่งเร่งจังหวะนิ้วให้เร็วและแรงขึ้นไปอีก "ปลดปล่อยมันออกมาให้ข้าได้เห็นสิ...เหมยหลิง...แสดงให้ข้ารู้ว่าเ้าร้อนแรงได้มากแค่ไหน"
แต่ซ่งเหวินยังไม่พอใจเพียงเท่านั้น เขา้าให้นางได้รับความสุขสมเช่นเดียวกับที่เขาจะได้รับ เขาค่อยๆ ดึงมือข้างหนึ่งของนางลงมาจากคอของเขา และนำไปวางที่แก่นกายแข็งขืนของเขาที่นูนเด่นอยู่ภายใต้ร่มผ้า
"ข้าก็้าเ้าเช่นกัน...เหมยหลิง" เขากระซิบเสียงแหบพร่า "ช่วยข้าหน่อยสิ...เหมือนที่ข้าช่วยเ้า"
เหมยหลิงรู้สึกถึงความร้อนและแข็งขืนของแก่นกายเขาผ่านเนื้อผ้า นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ความปรารถนาที่เขาปลุกขึ้นในตัวนางก็ทำให้นางไม่สามารถปฏิเสธได้ นางสังเกตเห็นว่าชุดของเขาวันนี้มีการออกแบบพิเศษ กางเกงมีช่องเปิดที่ด้านหน้าที่สามารถเปิดได้ง่าย โดยไม่ต้องถอดกางเกงทั้งตัว นางค่อยๆ เลื่อนมือไปปลดเชือกผูกที่ช่องเปิดนั้น และดึงแก่นกายที่แข็งขืนของเขาออกมา
"อ๊า..." นางอุทานเบาๆ เมื่อเห็นขนาดของมันอีกครั้ง มันใหญ่โตและแข็งแกร่งเช่นทุกครั้งที่นางได้เห็น
"ลูบมันสิ...คนดี" ซ่งเหวินสั่งเสียงเข้ม "ทำให้ข้าพอใจ แล้วข้าจะให้รางวัลเ้าอย่างงาม"
เหมยหลิงเริ่มลูบไล้แก่นกายของเขาด้วยมือที่สั่นเทา ในขณะที่เขายังคงใช้นิ้วกระตุ้นร่องรักของนางอย่างไม่หยุดหย่อน ทั้งสองคนต่างให้ความสุขแก่กันและกันอย่างพร้อมเพรียง
"อ๊า...ท่านพี่...ข้า...ข้าจะไม่ไหวแล้ว" นางครางเสียงกระเส่าเมื่อรู้สึกว่าร่างกายของนางกำลังจะะเิออกเป็เสี่ยงๆ "ข้าใกล้แล้ว...ใกล้จุดสุดยอดแล้ว"
"ข้าก็เช่นกัน" เขาครางตอบ "เราจะไปถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน"
เขาเร่งจังหวะนิ้วให้เร็วขึ้น ในขณะที่นางก็เร่งการลูบไล้แก่นกายของเขาให้เร็วขึ้นเช่นกัน ทั้งสองคนต่างหอบหายใจหนักและครางด้วยความสุขสม
แต่แล้วซ่งเหวินก็มีความคิดที่เร่าร้อนยิ่งขึ้น เขาหยุดการเคลื่อนไหวของนิ้วและมองเหมยหลิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา
"เหมยหลิง...ข้าอยากให้เราช่วยกันและกันแบบพิเศษ" เขากระซิบเสียงแหบพร่า "เ้าอยากลิ้มรสของข้าไหม...ในขณะที่ข้าลิ้มรสของเ้า?"
นางมองเขาด้วยความสับสน "ท่านหมายความว่าอย่างไร?"
"มาสิ...ข้าจะแสดงให้เ้าดู" เขายิ้มเ้าเล่ห์ แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้และดึงนางให้ลุกขึ้นมาด้วย "เราจะนอนลงบนพื้น...แล้วหันหน้าเข้าหากันในทิศทางตรงกันข้าม"
เหมยหลิงยังคงสับสน แต่ก็ปล่อยให้เขานำนางไปนอนลงบนพรมที่ปูอยู่บนพื้น ซ่งเหวินจัดท่าให้นางนอนหงาย แล้วเขาก็นอนคว่ำทับอยู่เหนือนาง แต่หันหัวไปทางตรงกันข้าม ทำให้ใบหน้าของเขาอยู่ระหว่างขาของนาง และใบหน้าของนางอยู่ตรงกับแก่นกายของเขา
"นี่คือท่า 69" เขาอธิบายด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "เราจะช่วยกันและกันพร้อมๆ กัน เ้าจะใช้ปากดูดกลืนของข้า ในขณะที่ข้าใช้ปากดูดกลืนของเ้า"
เหมยหลิงหน้าแดงก่ำ "แต่...แต่ข้าไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน"
"ไม่เป็ไร...ข้าจะสอนเ้า" เขากระซิบ แล้วก้มลงไปใช้ลิ้นเลียที่ร่องรักของนางผ่านกางเกงชั้นในที่เปียกชื้น "เริ่มจากการที่เ้าเลียปลายของข้าก่อน...แล้วค่อยๆ เอาเข้าปาก"
เหมยหลิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ความรู้สึกเสียวซ่านที่เขาสร้างให้ก็ทำให้นางไม่สามารถคิดอะไรได้ นางค่อยๆ ยื่นลิ้นออกไปเลียที่ปลายแก่นกายของเขา
"อ๊า..." เขาครางด้วยความสุข "ดีมาก...เ้าเก่งจริงๆ ตอนนี้ลองเอาเข้าปากดูสิ"
เหมยหลิงค่อยๆ เอาปลายแก่นกายของเขาเข้าไปในปาก รสชาติที่แปลกใหม่แต่ไม่น่ารังเกียจทำให้นางรู้สึกตื่นเต้น
"ดูดมันสิ...เหมือนดูดลูกอม" เขาสั่งเสียงสั่น "และขยับหัวขึ้นลง"
ในขณะเดียวกัน ซ่งเหวินก็ดึงกางเกงชั้นในของนางออก และเริ่มใช้ลิ้นเลียที่ร่องรักของนางอย่างจริงจัง เขาเลียไปรอบๆ กลีบกุหลาบสีชมพู ก่อนจะเจาะลึกเข้าไปข้างใน
"อื้ออออ..." เหมยหลิงครางด้วยปากที่เต็มไปด้วยแก่นกายของเขา เสียงครางของนางสั่นะเืไปยังแก่นกายของเขา ทำให้เขารู้สึกเสียวซ่านยิ่งขึ้น
"ใช่แล้ว...แบบนั้นแหละ" เขาครางข้างหูนาง "เสียงครางของเ้าทำให้ข้าเสียวมาก ทำต่อไปสิ"
เหมยหลิงเริ่มขยับหัวขึ้นลงตามที่เขาสอน ดูดและเลียแก่นกายของเขาด้วยความกระตือรือร้นมากขึ้น ในขณะที่เขาก็ใช้ลิ้นกระตุ้นร่องรักของนางอย่างเชี่ยวชาญ
"อื้อ...อื้อ...อื้อ..." นางครางตามจังหวะการเคลื่อนไหวของลิ้นเขา
"อ๊า...เหมยหลิง...เ้าทำได้ดีมาก" เขาครางด้วยความสุข "ปากของเ้าอุ่นและเปียก...ข้าชอบมาก"
ทั้งสองคนต่างให้ความสุขแก่กันและกันอย่างพร้อมเพรียง ซ่งเหวินใช้ลิ้นเจาะลึกเข้าไปในร่องรักของนาง ขณะที่นางดูดกลืนแก่นกายของเขาอย่างเร่าร้อน
"อื้อออออ...อื้อออออ..." เสียงครางของนางดังขึ้นเรื่อยๆ
"ข้าจะ...จะไม่ไหวแล้ว" เขาครางเสียงสั่น "เ้าดูดเก่งเหลือเกิน"
"อื้อออออ...อื้อออออ..." นางครางตอบไม่ได้เพราะปากเต็มไปด้วยแก่นกายของเขา
ซ่งเหวินเร่งจังหวะการเลียให้เร็วขึ้น เขาใช้ลิ้นตวัดเลียที่ติ่งเกสรของนางอย่างรุนแรง ทำให้ร่างกายของนางสั่นะเือย่างหนัก
"อื้อออออออ!" นางกรีดร้องด้วยปากที่เต็มไปด้วยแก่นกายของเขา
"เ้าจะถึงแล้วใช่ไหม?" เขาถามเสียงแหบพร่า "ข้าก็เช่นกัน...เราจะไปถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน"
เขาเร่งการเลียให้เร็วและแรงขึ้น ในขณะที่นางก็ดูดแก่นกายของเขาอย่างหิวกระหาย
"อื้อออออออออ!" เหมยหลิงกรีดร้องเมื่อร่างกายของนางกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง น้ำรักของนางไหลทะลักออกมาเข้าไปในปากของซ่งเหวิน
ในขณะเดียวกัน ซ่งเหวินก็คำรามเสียงทุ้มเมื่อแก่นกายของเขาปลดปล่อยสายธารแห่งชีวิตเข้าไปในปากของนาง
"กลืนมันลงไปสิ...คนดี" เขาสั่งเสียงสั่น
เหมยหลิงทำตามที่เขาสั่ง กลืนของเหลวอุ่นๆ ของเขาลงไป รสชาติที่แปลกใหม่แต่ไม่น่ารังเกียจทำให้นางรู้สึกตื่นเต้นและพึงพอใจ
ทั้งสองคนนอนหอบหายใจหนักหลังจากถึงจุดสุดยอดอย่างรุนแรง ซ่งเหวินค่อยๆ เลื่อนตัวมานอนข้างๆ นาง แล้วดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด
"เ้ายอดเยี่ยมที่สุดเลย...เหมยหลิง" เขากระซิบชม "แต่จำไว้...นี่เป็เพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น...คืนนี้...ข้าจะทำให้เ้ารู้ว่า...นรกบนดินที่แท้จริง...มันเป็อย่างไร"
พูดจบเขาก็ถอนตัวออกจากนางอย่างรวดเร็วและกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเองตามเดิม ทิ้งให้เหมยหลิงนั่งหอบหายใจอยู่กับความสุขสมที่เพิ่งผ่านพ้นไปและความตื่นเต้นที่รอคอยการมาถึงของค่ำคืนนี้อย่างใจจดใจจ่อ