Please say love ตอนที่ 6.1
#พิมมี่ของพี่แทน
[ Tan’s talk]
“ไอ้เต้เป็ใคร” ผมถามพิมมี่ทันทีที่เรากลับมาถึงห้อง
ถ้าวันนี้สายซอไม่โวยวายผมคงไม่รู้เลยว่ามีคนมาจีบเธอ
มันหงุดหงิดเข้าใจไหม?
พิมมี่ไม่เคยเล่า ไม่เคยพูดถึงคนชื่อนี้เลยสักครั้ง ก็ยังดีอยู่หรอกที่ตอนสายซอถามแล้วพิมมี่ตอบว่า ‘แฟน’ ของเธอที่สายซอสงสัยไม่ใช่ไอ้เหี้ยนั่น
ไม่งั้นผมคงได้แสดงตัวว่าคนที่สายซอกำลังตามหาคือผมเอง
“ก็...ตามที่สายซอบอกค่ะ” คนตัวเล็กตอบคำถามเสียงอึกอัก แอบเห็นว่าตามกรอบหน้าผากมีเหงือซึมทั้งที่อากาศตอนนี้ไม่ได้ร้อน
สงสัยร้อนตัว!
“พี่ถามพิมเพราะอยากฟังคำตอบจากปากพิม”
“พี่แทน....”
“อะไร?” ถามอย่างหาเื่แล้วเดินเข้าไปใกล้จนพิมมี่ต้องแหงนหน้าขึ้นมาคุย
“เต้เป็เพื่อนในคณะ”
“...?..”
“เขา เอ่อ... เขามาจีบค่ะ”
“...” เออ! ดี! ถามเองพอได้ฟังคำตอบก็หงุดหงิดเอง แต่ถ้าไม่ถามผมก็คงอัดอั้นจนเป็บ้าไปเอง!
แม่ง!
“แต่พิมไม่ได้ชอบเต้นะ พิมเลยไม่ได้เล่าเพราะคิดว่ามันไม่สำคัญอะไร”
“ใช่ ไอ้เต้มันไม่สำคัญ”
“ค่ะ”
“แล้วพี่ล่ะ?”
“คะ?” พิมมี่ทำหน้างงอย่างคนไม่เข้าใจคำถาม
ผมก็แค่ถามว่าผมสำคัญสำหรับเธอไหม มันเข้าใจยากตรงไหนวะ?
“คือพิมแค่มองว่ามันเป็เื่ไร้สาระ พิมไม่ได้เก็บเื่เต้มาใส่ใจ และพิมก็คิดว่าพี่แทนคงไม่ได้อยากรู้เื่ส่วนตัวของพิมเหมือนกัน”
“...”
“ไม่ใช่หรอคะ?”
ผมอึ้งกับคำว่า ‘เื่ส่วนตัวของพิม’ ที่น้องพูดมา แต่ก็ยังมีสติมากพอที่จะรีบตอบกลับไป
“ไม่ใช่!”
“...”
“พี่อยากรู้ทุกเื่ในชีวิตพิมนั่นแหละ! ยิ่งเื่ผู้ชายยิ่งอยากรู้!”
“...”
“ทำไมพิมต้องทำเหมือนพี่ไม่สำคัญด้วยวะ? ถ้าวันนี้สายซอไม่พูด พี่ก็คงไม่รู้ใช่ไหม?”
ผมพูดด้วยความโกรธที่เกิดจากอารมณ์น้อยใจ เดินเข้าไปหาพิมมี่จนเกือบจะชิดกับร่างบางจนพิมมี่ต้องแหงนหน้าขึ้นเพื่อสบตากัน
“...”
“แม่ง!” ผมระบายความหงุดหงิดผ่านลมหายใจและคำพูดที่ถูกพ่นออกมาพร้อมกับหันหน้าหนีไปด้านข้าง
ส่วนอีกคนที่ยืนอยู่ก็ทำสีหน้าซีดเผือด พิมมี่คงใ แต่จะทำไงได้ผมทั้งหวงทั้งหึงจนมันแน่นอกไปหมด!
“พี่แทนคะ...”
.....................................................
สงสารพี่แทนเนอะๆ พิมมี่ชอบตีมึน ส่วนพี่แทนนั้นก็ความรักจุกอกจะตายอยู่แล้วนั่น 55555