หัวหน้าอีกาแสยะยิ้ม มันก้าวเข้ามาหาพลางเงื้อดาบโค้งที่ลุกท่วมด้วยไฟสีม่วงขึ้นสูง
ในวินาทีที่ความตายจ่ออยู่ตรงหน้า ก็มีเสียงะโขึ้นว่า “ปักกระบี่ไปที่หินนั่น” เหม่ยอิงะโ เฟยหลงกัดฟันกรอดแล้วใช้แรงเฮือกสุดท้าย 'ปัก' กระบี่นิลกาฬลงไปในช่องว่างระหว่างก้อนหินบนแท่นนั้นอย่างดุดัน!
เปรี้ยง!!!
แรงปะทะไม่ได้เกิดจากเสียงเหล็กกระทบหิน แต่เป็แรงสั่นะเืจากส่วนลึกใต้ดินที่ตอบรับหยดเืและเหล็กนิลกาฬ แสงสีเทาหม่นะเิออกจากรอยแตกของแท่นหินทันที มันไม่ได้เป็พุ่งออกไปทำลายล้าง แต่กลับ 'ดูดกลืน' เอาเปลวไฟสีม่วงที่กำลังจะฟาดลงมาหายวับเข้าไปในความว่างเปล่า
"อะไรกัน!" หัวหน้าอีกาเสียหลัก เมื่อจู่ๆ พลังปราณที่กระบี่กลับถูกสูบหายไปเหมือนเทน้ำลงในทะเลทราย
เฟยหลงรู้สึกได้ถึงความเย็นะเืที่พุ่งสวนขึ้นมาจากด้ามกระบี่เข้าสู่ร่างกาย ไอเย็นนี้เข้าไปดับความร้อนรุ่มของไฟม่วงจนหมดสิ้น ดวงตาข้างหนึ่งของเขาเริ่มพร่ามัว เห็นเงาสลัวๆ ของัสีดำขยับเขยื้อนอยู่ใต้พื้นหิน
เขาสะบัดกระบี่ออกไปในแนวราบท่ามกลางความมืดที่เริ่มปกคลุม ควันสีดำข้นคลั่กไหลออกจากใบกระบี่ประดุจคลื่นน้ำวน มันเข้าพันธนาการแขนขาของนักฆ่าที่พุ่งเข้ามาจนพวกมันขยับไม่ได้ เหมือนถูกโซ่ที่มองไม่เห็นตรึงไว้กับความเงียบ
"ศิษย์พี่หญิง... ตอนนี้แหละ!" เฟยหลงเค้นเสียงบอกเหม่ยอิง
เหม่ยอิงที่เห็นโอกาส นางรีดเค้นปราณหิมะซัดออกไปเป็ห่าฝนน้ำแข็งถล่มใส่นักฆ่าที่ถูกตรึงอยู่จนพวกมันล้มตายระเนระนาด หัวหน้าหน่วยอีกาเห็นท่าไม่ดี มันพยายามจะถอยหนีออกทางเพดานจวน แต่ทว่าเงาดำใต้เท้าของเฟยหลงกลับขยายตัวออก แล้ว 'กระชาก' ร่างมันลงมากระแทกพื้นหินอย่างรุนแรง
โครม!
แท่นหินกลางห้องโถงแตกกระจายออก เผยให้เห็นทางลับที่มืดมิดมุ่งลงสู่เบื้องล่าง กลิ่นอายโบราณที่หอมเย็นและน่าขนลุกโชยขึ้นมา
"นั่นมัน..." เหม่ยอิงมองลงไปในช่องว่างนั้นด้วยสายตาที่สั่นไหว "ห้องลับของท่านอ๋อง..."
เฟยหลงที่สติเริ่มเลือนลาง พยายามพยุงตัวลุกขึ้นโดยใช้กระบี่แทนไม้เท้า เขาไม่ได้รู้สึกเก่งกาจขึ้น แต่เขารู้สึกได้ว่ากระบี่ในมือนั้น 'อิ่ม' ไปด้วยพลังที่เพิ่งดูดกลืนมา และมันกำลังชักนำให้เขาก้าวลงไปสู่ความมืดเบื้องล่าง... ที่ซึ่งความจริงเื่ตระกูลหลี่ถูกฝังเอาไว้
ตัดกลับมาที่หน้าประตูสำนัก
ปรมาจารย์จื่อหยวน ได้ปรากฏตัวขึ้นและยืนตระหง่านขวางเหล่าองครักษ์เสื้อแพร ฉู่เฟิงมองดูชายชราด้วยความลังเลใจ แม้เขาจะมีกำลังพลนับร้อย แต่เขารู้ดีว่าหากคนผู้นี้ลงมือ ลานหินอ่อนแห่งนี้จะกลายเป็สุสานของพวกเขาในพริบตา
"ฉู่เฟิง... ข้าให้โอกาสเ้าเป็ครั้งสุดท้าย" จื่อหยวนกล่าวพลางสะบัดแขนเสื้อเบาๆ "กลับไปบอกฮ่องเต้ของเ้า... “สิ่งนั้น”น่ะ ไม่ได้้าบัลลังก์ แต่มัน้าเพียงแค่ความสงบ หากเขายังรบกวนความสงบนี้ ข้าจะเป็คนปลุก“สิ่งนั้น”ให้ตื่นมาเขมือบวังหลวงเอง!"
ฉู่เฟิงกัดฟันแน่น เขารู้ว่าภารกิจล้มเหลวแล้ว "ถอยทัพ!!! นำองค์ชาย4กลับไปด้วย!"
หน่วยองครักษ์เสื้อแพรหันหัวกลับ ทิ้งไว้เพียงรอยเืและความวุ่นวาย หลี่กวงที่นอนไม่ได้สติถูกหามขึ้นหลังม้าไปพร้อมกับความลับที่เขาได้ล่วงรู้
4K
