มหาลัย
“ตอนเย็นกลับพร้อมพี่” ทินภัทรจอดรถมุมลับตาคนเพื่อให้วานิกาลงจากรถร่างบางเดินหายไปในกลุ่มนักศึกษา เขามองตามดวงตาเป็ประกายท่าทางครุ่นคิด
“มาได้แล้วเหรอมึง แม่งนึกว่าตายห่าไปซะแล้ว”บาสมองหน้าเพื่อนอย่างแปลกใจ ไอ้ทินมันหายหัวไปไหนของมันโทรไปก็ไม่รับ เมื่อวานก็ไม่มาเรียน
“ก็เออดิวะมึงแม่งถามโง่ๆ” ทินภัทรพูดยิ้มๆเขาครึ้มอกครึ้มใจเกินกว่าจะถือสาคำพูดของใครได้
“ทำเชี้ยไรสัสโทรไปก็ตัดสายทิ้ง” ขุนทัพเสริมขึ้นมาอีกครั้งมองหน้าตาของทินภัทรที่ดูสดชื่นแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ เมื่อวันก่อนยังหงุดหงิดใครๆก็เข้าหน้าไม่ติด
“ไม่เสือกนะครับ” คำพูดของทินภัทรยียวนแต่หน้าตายิ้มร่า ขุนทัพมองด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ไอ้ห่านี่มันจะมีอะไรที่ทำให้อารมณ์ดีได้เท่ากับผู้หญิง สองวันที่ผ่านมาคงไปติดหญิงที่ไหน คนอย่างมันหล่อรวยเลือกได้ ไม่แปลกที่มันจะใช้ชีวิตสุดเหวี่ยงแม่งผู้หญิงแต่ละคนที่ผ่านมาพบกับมัน โคตรเด็ดตัวท็อปทั้งนั้น
“ไอ้ทัพมึงคิดเชี่ยไรวะ” ทินภัทรรู้ทันเพื่อนว่าคิดกับเขาอย่างไร
“แล้วมึงมีไรจะสารภาพไหมมึงเอาใครไปกกอีกละ” ขุนทัพสวนกลับ ไม่อยากเดา คนอย่างมันคาดเดายาก
“ก็ช่วยไม่ได้ ก็คนมันหล่อ” คำพูดทินภัทรสบายๆอดนึกถึงร่างนุ่มนิ่มที่อยู่กับเขาทั้งวันทั้งคืนไม่ได้
“แม่งขยันสร้างบาปชิบ หัดคบทีละคนบ้างดิวะ” แชมป์ที่ไม่ค่อยชอบยุ่งเื่คนอื่น แต่ก็อดจะสอดขึ้นมาไม่ได้ถ้าในกลุ่มใครนิสัยดีสุดคงเป็แชมป์ ชายหนุ่มชอบคบใครทีละคน เมื่อไปด้วยกันไม่ได้ก็เลิกเขาไม่ได้มีาแเื่ความรักเขามองว่ามันคือบทเรียนที่จะทดสอบตัวเราให้แกร่งขึ้น
“คบทีละคนเหรออย่ามาพูดให้กูได้ยิน เมื่อก่อนกูเป็คนดี แล้วเจอเชี่ยไรบ้างละผู้หญิงแม่งร่านผัวคนเดียวไม่เคยพอ”
คำพูดของทินภัทรเก็บกดสายตาเขาเคียดแค้นขึ้นมา เมื่อหวนคิดถึงอดีต พลอยใสผู้หญิงคนนั้นคนที่เขาคิดว่าใสๆเหมือนชื่อ คนที่ทำให้หัวใจเขาดำมืด เพราะความไร้เดียงสาของเขาที่คิดไปเองว่าใจแลกใจมันใช้ได้กับทุกคน
“เฮ้ยผู้หญิงไม่ได้เหมือนกันทุกคนสักวันมึงจะเจอคนที่เขารักมึงจริงๆ” เมื่อเห็นว่าทินภัทรเริ่มหงุดหงิดเพราะเื่ในอดีตต้นก็พูดเตือนสติจริงอยู่ที่เพื่อนเคยเจอผู้หญิงแบบนั้นแต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็เหมือนกันหมด
“ที่มึงพูดคิดเหรอว่ามันจะมีอยู่จริงไอ้ต้น มึงก็รู้ดีเหมือนกูว่ามันเป็แค่นิยาม”เสียงของชายหนุ่มห้วนเพราะอารมณ์ที่คิดถึงเื่ราวในอดีต
“ความรักมันมีอยู่จริงหรือไม่แต่ละคนจะเลือกมองและเข้าใจกับมัน กูยังไม่เคยรักใครเหมือนกันแต่กูก็หวังว่าสักวันกูจะเจอคนที่ใช่”ต้นตอบกลับอย่างใจเย็น
ต้นหวนคิดไปเมื่อวันก่อนเชเพื่อนอีกคนที่ค่อนข้างสนิทกัน ชวนเขาไปหาวานิกา เพราะเธอไม่ได้มาเรียน โทรไปหาก็ไม่ติดเขาจำต้องไปเป็เพื่อนอย่างเลี่ยงไม่ได้ เชยังไม่รู้ว่าน้องวาจะแอบชอบไอ้ทินเขาก็เพิ่งรู้แต่ไม่กล้าบอก เพราะเป็เพื่อนของทั้งสองคน
เมื่อไปหาเธอที่คอนโดกลับไม่เจอและพนักงานที่นั่นบอกว่าเธอไม่ได้กลับห้อง พวกเขาสองคนก็แปลกใจและแวบหนึ่งเขาคิดได้ว่าทินภัทรไม่ได้มาเรียน เพราะอะไรไม่รู้เขาจึงพาเชไปกินข้าวแถวคอนโดทินภัทร และได้เจอทั้งสองเดินลงมาพร้อมกันวานิกาที่ใส่ชุดนอนผู้ชายและมีทินภัทรโอบกอดไว้ ทำเพื่อนเขาหัวใจสลายคืนนั้นเขาจึงต้องกินเหล้าเป็เพื่อนกับเชทั้งคืน
เลิกคลาสทินภัทรเดินออกไปอย่างรวดเร็วโดยมีสายตาเชมองตาด้วยความรู้สึกเ็ป เขาได้ยินทั้งหมดคุยกันก่อนหน้านี้เมื่อก่อนไม่ได้สนใจไอ้ห่านี่หรอก แต่พอรู้ว่าน้องวากับมันลึกซึ้งกันแล้วพาลให้เกิดความรู้สึกหงุดหงิด คนน่ารักใสๆแบบนั้นจะไปทันเหลี่ยมมันได้อย่างไรเสียดายจริงๆ
“ไอ้เช” เขาสะดุ้งโหยงทันทีเมื่อต้นแตะมือบนบ่าต้นมองตามสายตาของเช
“มึงอย่าคิดมากรู้ความจริงก่อนก็ดีกว่ารู้ทีหลัง ไม่ใช่เหรอวะ”ต้นปลอบใจเพื่อน
“ก็จริงแต่กูสงสารน้องวา แม่งต้องเจอคนเชี่ยๆแบบมัน”
“มันอาจชอบน้องเขาก็ได้ของแบบนี้ไม่มีใครรู้ดีหรอก อย่าไปคิดแทนเขาดิวะ” เชทำท่าจะค้านแต่แล้วเขาก็เงียบไม่พูดอะไร ช่างเถอะน้องเขาไม่ได้มีใจให้ ก็แค่ปล่อยผ่านแต่ก็แอบเป็ห่วงไม่ได้
“คืนนี้เจอกันที่เดิมนะโว้ย” หลังเลิกคลาสไอ้ขุนทัพบอกทุกคนนัดแนะกันไปที่ผับประจำต่างคนต่างแยกย้ายกันไป ทินภัทรยิ้มมุมปากเขาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธแต่ภายในใจเขามีคำตอบไว้แล้ว
“รอนานหรือยัง ”เมื่อมาถึงรถเจอร่างบางรออยู่เพราะอากาศร้อนใบหน้าหวานจึงมีเหงื่อซึมตามกรอบหน้าเขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อให้เธออย่างเบามือวานิกามองตามมือหนาด้วยความรู้สึกหวั่นไหว อบอุ่นยิ่งนัก
“ไม่นานคะวารอได้” เสียงเบาหวิวออกมาจากริมฝีปากแดงสดใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันนิดเดียว ชายหนุ่มเช็ดเหงื่อจนหมดจึงปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากและลูบแก้มบางที่แดงซ่าน นุ่มลื่นมือ กลิ่นกายสาวเตะจมูก ดวงตาทั้งคู่สบตากัน
“วาใช้อะไรถึงได้หอมจัง ”ชายหนุ่มจงใจพูดเบียดริมฝีปากแดงสดที่ชุ่มฉ่ำด้วยลิปมันลมหายใจทั้งคู่รดผ่านใบหน้าของกัน วานิกาแทบจะกลั้นหายใจบริเวณนี้ยังมีนักศึกษาที่เดินไปมาบ้างประปรายแต่ทินภัทรกลับไม่ยอมขยับหนีจงใจที่จะใกล้ชิดกับเธอจนทำให้หน้าอกอวบใหญ่แนบชิดกับกล้ามเนื้อแน่น
“ว่าไงคะจะตอบพี่ไหม”เขาเห็นท่าทางเลิกลักและแก้มนวลที่เป็สีแดงปลั่ง ก็อยากแกล้งเล่นยิ่งเธอมองผู้คนที่ผ่านไปมาอย่างประหม่ามันก็ทำให้เขานึกสนุก
“ก็ใช้ครีมอาบน้ำธรรมดานี่คะพี่ทินก็เห็นอยู่” วานิกาเท้าความถึงเมื่อเช้า รู้สึกร้อนวูบวาบและอายเมื่อพูดออกมาเมื่อเช้าพี่ทินตามเข้าไปห้องน้ำ ทั้งอาบและทำอย่างอื่นแทบจะออกห้องน้ำไม่ไหว จำไม่ได้เชียวหรือนั่นเรียกรอยยิ้มของชายหนุ่มได้ดี เขาแค่ทวนความจำของเธอ
“พี่ไม่แกล้งแล้วละขึ้นรถเถอะ” เพราะคนเริ่มหันมาสนใจเขากับเธอมากขึ้น เขาจึงเปิดประตูรถให้เธอ
“ทิน” เสียงเรียกดังใกล้พร้อมกับการปรากฏตัวของทีน่าเมื่อเห็นว่าทินภัทรไม่ได้อยู่คนเดียวแต่มีสาวน้อยที่เป็คู่แข่งหัวใจนั่งอยู่ในรถอารมณ์ของเธอจึงแปรปรวนทันที
“เดี๋ยวนี้ถึงกับให้มันนั่งชูคอในรถด้วยเหรอ”หญิงสาวต่อว่าทินภัทรด้วยความรู้สึกน้อยใจที่ตรงนั้นควรจะเป็ของเธอไม่ใช่เหรอ
“มีอะไร อยู่แค่นี้เรียกซะดังลั่น ”เขาทำท่ารำคาญทีน่า หญิงสาวเหวี่ยงใส่เขาและวานิกาเกินจะรับได้
“จะไปไหนคะ” ทีน่าเริ่มปรับอารมณ์ตัวเองเพราะน้ำเสียงทินภัทรกระด้างและสายตาที่พร้อมเอาเื่
“กลับห้อง” ชายหนุ่มตอบอย่างเสียไม่ได้ไม่อยากสนใจอีกต่อไป เดินขึ้นรถและปิดประตูเสียงดัง
“ทีน่าขอกลับด้วยคนได้ไหมคะ รถทีน่าเสีย” เธอพูดเสียงอ่อน ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยความรำคาญไม่อยากรับขึ้นรถให้ปวดหัว แต่อีกใจหนึ่งก็เพื่อนอะนะ ตอนนี้ก็เริ่มมืดแล้วนักศึกษาแทบจะไม่หลงเหลืออยู่ เขามองหน้าวานิกาเหมือนขอความเห็น
“ไม่เป็ไรคะ ไปส่งพี่เขาก่อน” วานิกาเอ่ยเสียงหวานเธอไม่ค่อยชื่อรุ่นพี่เท่าไหร่ แต่หญิงสาวก็เห็นใจผู้หญิงด้วยกัน
“ขึ้นรถสิ” ทินภัทรเอ่ยปากอนุญาต ทีน่าจึงรีบขึ้นรถทั้งที่ในใจไม่พอใจวานิกาไม่เข้าใจว่าทำไมทินภัทรต้องขออนุญาตมันด้วย สายตาที่มองวานิกามีแต่ความเกลียดชัง
“ทินจะไปไหนกับน้องคะ” ทีน่าแกล้งถามด้วยความอยากรู้
“สนใจแต่เื่เธอดีกว่า จะลงไหนทีน่า” ทินภัทรตอบกลับไม่สนใจว่าคนฟังจะรู้สึกอย่างไร
“ทินพูดเหมือนทีน่าเป็ส่วนเกิน” ทีน่าเริ่มเสียงแข็งใส่ ทั้งเสียและน้อยใจปนกันไปหมด
“ทีน่าเธอก็รู้ว่ามันคืออะไร อย่ามาล้ำเส้นความเป็เพื่อน” ทินภัทรพยายามปรับน้ำเสียงให้นิ่งไม่อยากใส่อารมณ์กับทีน่าโดยที่มีคนอื่นนั่งอยู่ด้วย
“ถ้ามันทำให้ทินลำบากนัก จอดรถเถอะ ทีน่ากลับเองได้ ”
“เออ แล้วแต่” ทินภัทรเปิดไฟเลี้ยวและจอดกะทันหันทีน่าเปิดประตูรถลงไป น้ำตาคลอเบ้า ทันทีที่รถยนต์ของทินภัทรเคลื่อนตัวออกไปน้ำตาทะลักล้นออกมาทันที
“พี่ทีน่าลงแบบนั้นมันไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิงนะคะ” วานิกามองตามหญิงสาวด้วยความสงสารเธอเห็นแล้วว่าพี่ทีน่าพยายามกลั้นน้ำตาแค่ไหน คงน้อยใจ เสียใจที่ไม่ได้อยู่ในสายตาของพี่ทิน
“ช่างอย่าไปสนเลยวา ทีน่าเขาดูแลตัวเองได้ดี” ทินภัทรเอ่ยขึ้นมาเหมือนรู้ใจวานิกาหญิงสาวมองหน้าเขา คิดในใจไปไกล นี่ขนาดว่าเขาเป็เพื่อนกันหลายปี ยังกล้าทิ้งกลางทางถ้าเป็เธอเขาคงไม่ลังเลแน่
#ขอบคุณสำหรับการติดตาม ทุกกำลังใจ ทุกคอมเม้นท์มีค่าเสมอคะ#
4K
