ประตูห้องคลอดยังคงปิดสนิทไร้การเคลื่อนไหวมามากกว่าสองชั่วโมง ชายหนุ่มนั่งรอด้วยความกระวนกระวายอยู่หน้าห้องคลอด เกือบสิบชั่วโมงที่หญิงสาวคนรักต้องรอเพื่อให้ปากมดลูกเปิดขยายให้มากพอสำหรับการคลอดบุตร เธอกำลังทรมานจากความเ็ป
ส่วนตัวเขากำลังทรมานจากการรอคอยโดยทำอะไรเพื่อเธอไม่ได้เลย การรอคอยอย่างยาวนานสิ้นสุดลงเมื่อนายแพทย์แมทธิว จอร์นสัน หมอสูติ-นรีแพทย์ที่ทำคลอดให้หญิงสาวเดินออกมาจากห้องคลอดใบหน้าของเขาช่างเคร่งเครียดเหลือเกินทำเอาชายที่รออยู่หน้าห้องใจสั่น
"เป็ยังไงบ้างนิกก้าสบายดีใช่ไหม? ลูกฉันล่ะเขาเป็ผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย"
"อย่าเอาแต่เงียบสิวะ เกิดอะไรขึ้น"
"ลูกคุณเป็ผู้ชายเขาปลอดภัยดี ส่วน...ดานิกา...."
"เกิดอะไรขึ้น นิกก้าเป็อะไร"
"ดานิกาเป็อะไรบอกฉันมาสิ!!!"
"เธอตกเื"
"ตกเื!!! ตก...เื"
"ดานิกาเธอมีเนื้องอกอยู่ที่มดลูกนั้นเป็สาเหตุของการตกเื"
"หมายความว่าไงเนื้องอก เธอมาตรวจครรภ์ตลอดทุกเดือน ทำไมฉันไม่เคยรู้เื่ที่เธอมีเนื้องอก"
"เพราะเธอไม่ยอมให้บอกคุณไง เธอไม่อยากให้คุณรู้"
"ทำไม!!! ทำไมเธอถึงไม่ยอมบอกฉัน ฉันเป็สามีของเธอนะเธอควรจะบอกฉันสิ ทำไมกัน ทำไม!!!" ชายหนุ่มที่เพิ่งสูญเสียหญิงสาวผู้ที่รักไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ หัวใจของเขากำลังแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี ขาไร้เรี่ยวแรงที่จะหยัดยืนต่อไป
"ผมรู้ว่าคุณเสียใจแต่ตอนนี้คุณต้องเข้มแข็งเพื่อลูกชายของคุณ เขา้าคุณ" มือแตะลงบนบ่าของเขาเพื่อปลอบขวัญให้กำลังใจ
"ฉันอยากไปดูลูก เขาอยู่ที่ไหน?"
"ห้องทารกแรกคลอดเดี๋ยวผมจะให้พยาบาลนำทางไป"
พยาบาลนำทางเขาไปยังห้องทารกแรกคลอด นั่นลูกชายของเขากำลังนอนอยู่ ตัวของเขาขาวเหมือนแม่แต่หน้าตาเหมือนกับเขา ทุกอย่างถูกผสมอย่างลงตัวบนตัวลูกชายของเขา
"คุณอยากเข้าไปป้อนนมให้แกไหมคะ?" เสียงของพยาบาลเอ่ยถามกับเขา
"ผมเข้าไปได้เหรอครับ?"
"ได้ค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ"
สายตายังคงจับจ้องไปยังทารกตัวน้อย เด็กน้อยกำลังร้องไห้จากความหิว มือหนาเกิดอาการสั่นกลัว แม้ว่าเขาจะมีลูกมาแล้วคนหนึ่งแต่เขาไม่เคยแม้แต่จะคิดอุ้มลูกคนแรกเลย แต่ในวันนี้มันต่างกันเขาอยากจะอุ้มลูกน้อยด้วยสองมืออยากดูแลลูกน้อยให้ได้ดีแทนผู้เป็แม่ที่ไม่ทันแม้แต่จะให้นมจากเต้า ดูวิธีอุ้มเด็กทารกที่ถูกวิธีจากพยาบาล มือหนาป้อนนมจากขวดให้ลูกชายตัวน้อย เขาเพิ่งจะเข้าใจคำว่า 'รักอย่างไม่มีข้อแม้'
"ไงเ้าลูกชายหิวสิท่า ดูดนมไม่หยุดเลยนะ" ปากน้อยๆ ดูดจุกนมจากขวดอย่างน่าเอ็นดู
"โอ้ดูสิลูกได้ตาของแม่เขามาละ ตาลูกเหมือนแม่ พ่อชอบตาของแม่มากเลยนะรู้ไหม ลูกได้ส่วนที่สวยที่สุดในตัวแม่เขามานะ ลูกคือของขวัญชิ้นสุดท้ายที่แม่มอบให้พ่อ" นิ้วของชายหนุ่มที่กำลังเขี่ยแก้มกลมของเด็กน้อยอยู่ ถูกมือน้อยของเด็กน้อยกำไว้แน่นราวกับอยากให้หยุดการกระทำนั้น
"ลูกไม่ชอบให้พ่อจับแก้มของลูกงั้นเหรอ"
"พ่อจะพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อให้ลูกเติบโตมาอย่างดีที่สุด" ชายหนุ่มโอบกอดลูกในอ้อมแขนอย่างถนุถนอม
"มาค่ะ เดี๋ยวดิฉันพาแกไปนอนบนเตียง" พยาบาลนำทารกตัวนอนไปยังเตียงของเด็กอ่อน ชายหนุ่มเลือกที่จะเดินออกมาจากห้องทารกแรกคลอด
"คุณกษิดิศครับนี้เอกสารของดานิกา" ใบมรณะบัตรถูกส่งมาให้ชายที่ขึ้นว่าเป็สามี
"ขอบคุณที่ดำเนินเื่ให้"
"เหมือนคุณจะลืมไปนะครับว่าผมเป็พี่ชายของเธอ แล้วคุณจะทำยังไงต่อ จะพาลูกกลับไปเมืองไทยด้วยหรืออยากให้แกอยู่ที่นี้กับครอบครัวผม" ชายตรงหน้าเอ่ยถาม
"ผมอยากให้แกกลับไปกับผม แต่คงต้องรอให้แกโตกว่านี้อีกหน่อย รอให้ถึง่อายุที่สามารถนั่งเครื่องได้" คุณหมอหนุ่มพยักหน้ารับ
"แล้วชื่อของแกล่ะครับคุณตั้งชื่อแกว่าอะไร"
"แกคือของขวัญที่น่ายินดีเป็ของขวัญชิ้นสุดท้ายจากดานิกาเป็ลูกชายของเรา"
"กันต์...กันต์ดนัย"
42K
