หว่านซิงจัดการปลดผ้าคาดเอวเพื่อเปลี่ยนชุดสาวใช้ประจำจวนแห่งนี้ พรึ่บ! แต่ในขณะที่นางถอดชุดเดิมที่สวมมาจากหอซิงซุ่ยล่วงหล่นพื้นไปนั่นเอง
ผลั๊วะ! ประตูห้องของนางก็ถูกผลักเปิดอย่างรวดเร็ว...เร็วชนิดที่ว่าหว่านซิงทำได้เพียงเบิกตากว้าง ริมฝีปากเผยอเปิดออกเล็กน้อยค้างอยู่แบบนั้น หน้าประตูปรากฎร่างสูงใหญ่ในชุดดำที่เขรอะกรังไปด้วยฝุ่น ใบหน้ามอมแมมไม่แพ้กัน
เขาชะงักเท้า! เมื่อสิ่งที่คิดไว้ผิดไป ห้องข้างใกล้ห้องอาบน้ำเป็ที่สุดเขาจึงเลือกประหยัดเวลาเพื่อรีบจัดการล้างตัวผลัดเปลี่ยนชุดให้ทันต่อฤกษ์อันจวนเจียนใกล้นี้
แต่ทว่า! ไม่ใช่แค่หญิงสาวที่ยืนเปลือยอยู่...แต่นางกลับเป็...คือ
…ไม่มีเวลาแล้ว ์ ข้าต้องไปทำหน้าที่ของบุตรที่ดีก่อน
กะ...หมับ! และเพียงเสี้ยววินาที เมื่อเหวินฉู่ไม่ได้เห็นเพียงอกอวบอิ่มใต้เอี้ยมสีขาวหมดจดที่แทบจะเนียนเป็สีเดียวกับผิวกาย เสียงกรีดร้องไม่ทันได้ผ่านช่องปากจิ้มลิ้ม ฝ่ามือสกปรกหยาบกร้านก็ปิดปากนางไว้อย่างรวดเร็ว
วงแขนใหญ่โอบรอบคอเล็กกระชากแผ่นหลังเนียนแแ่แผ่นอกที่ยังกางกั้นด้วยชุดบุรุษสีดำสนิทที่สกปรกไม่น้อย
“ห้ามร้อง!” เสียงเขาแหบแห้งเยือกเย็นชวนขนลุก
แต่ทว่า...
อื้ออื้ออื้อ นางพยายามดิ้นรน แต่มีหรือว่าจะเทียบกำลังชายชาติทหาร
“เ้าขัดคำสั่งข้าในเรือนของข้าอย่างงั้นเหรอ” สิ้นเสียงประโยคนี้ร่างเล็กที่กึ่งเปลือยหยุดชะงักลงทันที ‘ในเรือนของข้า’ เขาไม่ใช่ผู้บุกรุกแต่เขาคือคุณชายสาม
“ฉลาดได้สักที...เ้ากับข้าต้องมีเื่ที่ต้องสะสางกันแน่นอน แต่ไม่ใช่เวลานี้ ข้าต้องล้างตัวผลัดเปลี่ยนชุด เข้าใจหรือไม่”
หว่านซิงพยักหน้า และอย่างรวดเร็วเช่นกันนางก็ได้รับอิสระ
“คุณชายสามหรืออเ้าคะ” เหวินฉู่พยักหน้า และผินหน้าหันกายเดินจากไปทันที เขาเดินไปด้านหลังผ่านฉากมันก็คือห้องอาบน้ำของเขานั่นเอง
น้ำถูกเตรียมพร้อมไว้ตลอดเวลา พึ่บ! เหวินฉู่ปลดเปลื้องชุดเก่าออกจนหมดสิ้นในเวลาอย่างรวดเร็ว รวมถึงปลดปล่อยเส้นผมยาวที่ขมุกขมัวพอกัน ตูม! เหวินฉู่ทำเวลาให้กับตัวเองโดยการดำดิ่งสู่ใต้ผิวน้ำในอ่างขนาดใหญ่และแช่ตัวนิ่ง
หว่านซิงที่เดินตามมาได้สวมชุดสาวใช้แล้ว เมื่อเดินตามเ้านายเข้ามายังห้องอาบน้ำ ก็ต้องใอีกครั้ง !
“คุณชาย!!!”
พรวดดดด!!!
อร้ายยย!!!
หว่านซิงที่ถลาวิ่งเข้าไปหมายจะรีบช่วยชีวิตคุณชาย แต่จู่ๆ เขาก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำ หว่านซิงเปียกชุ่มในทันทีแต่นั่นไม่สำคัญเพราะคุณชายสามที่เปลือยเปล่าไม่ปิดบังอำพรางอะไรเลยปรากฎต่อหน้าต่อตานาง
“ช่วยข้าเช็ดผม” เขาก้าวลงจากอ่างมายืนเปลือยกายตรงหน้านาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ยี่หระต่อสภาพกายของตัวเอง
หว่านซิงเหมือนได้สติ บุรุษเปลือยนางก็เคยเห็นมาแล้ว ทั้งในตำราทั้งผ่านช่องโปร่งม่านตาในหอซิงซุ่ย
มีอะไรผิดแผกไปจากที่เคยเห็นนะเหรอ...ไม่เลย บุรุษทุกคนต่างเหมือนกันทั้งนั้น ต่างกันแค่ขนาดยามมีสตรีเปลือยกายข้างกาย ณ ขณะนั้นเท่านั้น
หว่านซิงที่เสื้อผ้าเปียกชื้นจากหยาดกระเซ็นของสายน้ำเมื่อครู่ นางหยิบผ้าที่ถูกเตรียมไว้ ทำตามคำสั่งปิดบังอาการเก้อกระดากอายแต่ไม่อาจปกปิดแก้มแดงไว้ได้
เหวินฉู่นั่งลงที่ตั่งไม้ลดขนาดส่วนสูงของร่างกายให้สาวใช้ได้ปรนนิบัติด้วยท่าทีเงียบขรึมไร้ซึ่งความเก้อกระดากความเปลือยเปล่าของตนเช่นกัน ราวกับว่าบรรยากาศเหล่านี้ไม่มีอะไรผิดปกติสำหรับพวกเขาเลย
ความร่วมมือกันแบบเงียบๆ ระหว่างนายบ่าว เหวินฉู่ก็สามารถเดินออกจากเรือนของตนได้ทันเวลาฤกษ์สวมกวานที่ถูกจัดขึ้น ณ เรือนใหญ่
เรือนฉู่อยู่ห่างจากเรือนหน้ามากเหลือเกินด้านหน้าครื้นเครงเพียงใดนั้น หว่านซิงไม่อาจรู้ได้เลย นางจัดการเปลี่ยนชุดใหม่อีกครั้งนำชุดเก่าไปผึ่งตากแล้ว ก็เข้าครัวเล็กหุงหาอาหารสำหรับตนเอง เื่นี้นางก็ได้รับการสอนมาจากหอซิงซุ่ย
ห้องเล็กข้างๆ ห้องครัวก็คือห้องเก็บสุรา หว่านซิงหยุดหน้าประตูและหันไปมองรอบๆ จวนแห่งนี้นอกจากนางแล้วก็ไม่มีผู้ใด วิธีการร่ำสุราอย่างไรไม่ให้เมานางก็เรียนรู้มาแล้ว ลิ้นเล็กๆ เผลอแอบเลียริมฝีปากอย่างช่วยไม่ได้ ‘สักกาเล็กๆ คงไม่เป็ไร’ คิดได้แล้วก็ทำตามใจคิดอย่างรวดเร็ว ตอนที่ฝึกร่ำสุรานั้น นางรู้สึกว่าสุรารสชาติไม่เร็ว นางชอบยิ่งนัก
เพียงหนึ่งเค่อบนโต๊ะในห้องสาวใช้ห้องข้างก็มีทั้งข้าวทั้งกับข้าวถึงสามจานและสุราหนึ่งกา
สุราของตระกูลผู้รากมากดีรสชาติดีเหลือเกิน ไม่นานความว่างไม่มีอะไรต้องทำ ความอิ่ม กอปรกับสุรารสเลิศดีกรีไม่น้อย คร่อกกกก หว่านซิงก็ฟุบหน้านอนหลับไปบนโต๊ะ
เวลาผ่านไปนานแค่ไหน...
“ช่างเป็เมียบ่าวที่สบายที่สุดหาผู้ใดเปรียบ” ร่างสูงยืนปิดบังร่างเล็กที่หลับสนิทกับเสียงกรนเล็กๆ แม้คำพูดจะกล่าวออกไปเยี่ยงนั้น แต่สายตาที่มองร่างที่ฟุบหลับอยู่นั้น ช่างกระจ่างสว่างไสว
เหวินฉู่ยืนนิ่งกำลังตัดสินใจว่าจะปล่อยแม่สาวใช้ให้นอนหลับตายอยู่ตรงนี้และตัวเองก็เดินเข้าห้องผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าและนอนไปเสีย หรือจะเตะขาเก้าอี้ให้หักหวังให้แม่สาวใช้ล้มต่อหน้าต่อตา เพื่อสนองความคับอกคับใจที่สะสมมานานทั้งๆ ที่รู้ว่าทำไปก็เปล่าประโยชน์ แต่จู่ๆ ชายหนุ่มกลับคิดวิธีที่ดีกว่านั้นได้ และค่ำคืนนี้เขาก็อยากจะนอนพักแบบเต็มตาสักคืนในรอบเดือนที่ผ่านมา
เหวินฉู่หยิบตะเกียบขึ้นมาข้างหนึ่งเขาซัดมือเพียงทีเดียวปลายตะเกียบก็ปักไปที่ขาเก้าอี้ข้างหนึ่งของตัวที่หว่านซิงนั่งอยู่ เมื่อเห็นดั่งนั้นแล้วชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องสาวใช้ห้องข้างเข้าห้องตัวเอง ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มของตัวเอง หลับสนิทไปทันทีอย่างสบายอกสบายใจ ผ่านวัยครบยี่ิบปีบริบูรณ์ของตนไปอย่างราบรื่นสมปราถนาในทุกเื่
แต่ทว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนนั้นเหวินฉู่ไม่แน่ใจ เขาเปิดตาขึ้นตามสัญชาติญาณ โครม!!! โอ้ยยย!!! กับเสียงที่ดังขึ้นในยามวิกาล มุมปากชายหนุ่มยกยิ้มเล็กน้อยทันทีก่อนจะปิดเปลือกตาและเข้าสู่นิทราต่อไปอีกครั้ง จนเช้า
221
