ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวขำพรืดออกมาด้วยความขุ่นเคืองใจ

        เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆความหวังดีกลายเป็นสิ่งที่ไร้ค่าไปซะแล้ว

        ตอนนี้พอมีหนทางทำเงินขึ้นมาบ้างกลับเกิดความไม่พอใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น

        ถ้าไม่รู้เรื่องราวมาก่อนคงคิดว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวคนนี้รวยล้นฟ้าสินะ ที่จริงแล้วเธอไม่ได้เอาเปรียบป้าหลิวแม้แต่น้อย แค่คิดเงินตามราคาวัตถุดิบที่ใช้ไปเท่านั้น

        เอาล่ะ ในเมื่อคิดว่าเธอเอาเปรียบก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องช่วยเหลือกันต่อไปอีก

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจออกมาพลางปลอบใจตัวเองว่า ไม่จำเป็นต้องโกรธเคืองกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้หรอก

        พริบตาเดียวก็ถึงเวลาเที่ยงวันแล้วแสงแดดยิ่งแผดเผา

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเร่งมือทำงานให้เสร็จล่วงหน้า

        พอกลับมาถึงบ้าน ฉินไห่เยว่ลูกสาวจอมขี้อ้อนก็ยกน้ำเย็นชื่นใจมาให้

        "แม่คะน้ำพวกนี้พ่อเอาไปแช่ไว้ในบ่อเมื่อเช้านี้เองค่ะจะได้ให้แม่ดื่มแก้ร้อนตอนกลับมาจากทำงาน!"

        ฉินไห่เยว่พูดด้วยเสียงเล็กๆเธอเอาผ้าเช็ดหน้าที่เหน็บไว้ในกระเป๋า มาซับเหงื่อที่หน้าผากให้ต่งเสี่ยวเสี่ยว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มอย่างอ่อนโยนเธอดื่มน้ำเย็นในชามจนหมด มันช่วยดับความร้อนในร่างกายเธอไปได้มากทีเดียว 

        เธอยื่นมือไปหยิกแก้มยุ้ยๆของฉินไห่เยว่เบาๆ ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

        "หิวแล้วใช่ไหมวันนี้แม่ทำหมูสามชั้นตุ๋นให้กินดีไหม?"

        หมูที่ซื้อมาเมื่อสองวันก่อนยังตุ๋นไม่หมดถ้าไม่รีบตุ๋น อากาศร้อนๆ แบบนี้หมูคงจะเสียหมด

        พอได้ยินแบบนั้น ดวงตาเล็กๆของฉินไห่เยว่ก็เป็นประกาย ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำด้วยความตื่นเต้นเธอกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

        "เย้ๆ วันนี้มีหมูสามชั้นตุ๋นกินแล้ว"

        ฉินไห่หยางมองน้องสาวกับแม่คุยกันด้วยความอิจฉาเขาก็อยากจะสนิทกับแม่แบบนี้บ้าง

        อาจเป็นเพราะสายตาของฉินไห่หยางต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงหันไปมอง ก็สบกับสายตาที่ผิดหวังของฉินไห่หยางพอดีเธอจึงจูงมือฉินไห่เยว่เดินไปหาฉินไห่หยาง

        "ดูแลน้องดีๆ นะเดี๋ยวแม่ไปทำหมูสามชั้นตุ๋นให้กินก่อน!"

        เธอพูดจบ ก็ไม่ลืมหยิกแก้มเล็กๆของฉินไห่หยาง

        จู่ๆ แม่ก็เข้ามาทำดีสนิทสนมด้วยทำให้ฉินไห่หยางดีใจจนแทบจะลอย แต่ภายนอกกลับทำท่าทางเป็นผู้ใหญ่ จับมือน้องสาวแล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง "ครับ!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวขำกับท่าทางของฉินไห่หยางเธอถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ เธอซับเหงื่อที่หน้าผาก แล้วเดินเข้าไปในครัว

        เธอจัดแจงล้างมือให้สะอาด สวมผ้ากันเปื้อนแล้วจัดการเอาหมูออกจากหม้อ ทำความสะอาดแล้วหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมเล็กๆ

        เธอเอาหมูใส่หม้อ เติมน้ำเพื่อลวกหมูก่อนจะตักฟองที่ลอยอยู่บนผิวน้ำออก แล้วตักหมูสามชั้นขึ้นมาใส่ลงในหม้อคั่วให้แห้ง พอคั่วจนเหลืองทั้งสองด้านแล้วก็ตักขึ้น

        เธอใส่หมูสามชั้นที่คั่วแล้วลงในหม้ออีกครั้งใส่น้ำผึ้งสองช้อนโต๊ะ น้ำตาลทรายหนึ่งช้อนโต๊ะ ซีอิ๊วสูตรพิเศษ และเครื่องเทศหลังจากนั้นก็ปิดฝาหม้อ เปลี่ยนเป็นไฟอ่อนแล้วเริ่มเคี่ยว

        ในระหว่างนั้นต่งเสี่ยวเสี่ยวตักข้าวสารสองทัพพี ล้างให้สะอาด เทน้ำในปริมาณที่พอเหมาะแล้วนำไปหุง

        เวลาผ่านไปไม่นาน ควันไฟก็ลอยขึ้นมาในครัวส่งกลิ่นหอมของเนื้อไปทั่ว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวคอยควบคุมไฟสังเกตหมูสามชั้นในหม้อเป็นระยะๆ

        ระหว่างนั้นฉินไห่เยว่ก็วิ่งเข้ามาด้วยแล้วพูดว่า

        "แม่คะ พี่สาวสวีซิ่วมาหาแม่ค่ะ!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองไปนอกประตูเห็นสวีซิ่วยืนลังเลอยู่ในลานบ้าน เธอลูบผมที่ฟูฟ่องของฉินไห่เยว่อย่างอ่อนโยนแล้วพูดด้วยเสียงนุ่มนวลว่า "ไปบอกพี่สาวว่าให้รอแม่แป๊บหนึ่งนะเดี๋ยวแม่ออกไป"

        ฉินไห่เยว่พยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้ววิ่งออกไป

        พอเห็นว่าหมูตุ๋นได้ที่แล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวเปิดฝาหม้อ ตักหมูสามชั้นขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะเธอรอให้หมูตุ๋นเย็นลงสักหน่อยแล้วค่อยยกออกไป

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกลัวว่าสวีซิ่วจะรอนานเธอจึงถอดผ้ากันเปื้อน ก่อนจะเดินออกไป

        "สวีซิ่ว!"

        พอเห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวออกมาสวีซิ่วก็รีบลุกขึ้น

        "พี่เสี่ยวเสี่ยว!"

        "มาเร็วจังเลยกินข้าวเที่ยงมาหรือยัง?"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวนั่งลงเธอถามด้วยความเป็นห่วง

        สวีซิ่วพยักหน้า เธอลังเลอยู่สักพักก่อนจะพูดออกมา

        "ที่พี่พูดว่าจะพาฉันไปหาเงินมันจริงเหรอคะ?"

        เธอยังมีลูกที่ต้องเลี้ยงดูหลายปีมานี้เหนื่อยสายตัวแทบขาดกว่าจะพอประทังชีวิตไปได้

        เมื่อวานเธอลองกลับไปคิดทบทวนคำพูดของต่งเสี่ยวเสี่ยว

        ถ้าวิธีหารายได้เพิ่มขึ้นชีวิตก็คงจะดีขึ้นบ้าง คงจะไม่ต้องลำบากขนาดนี้พอได้กินมื้อนี้แล้วแต่ก็ไม่รู้ว่าจะได้กินมื้อหน้าอีกเมื่อไหร่

        ดังนั้นพอดูแลลูกเสร็จแล้วเธอก็รีบร้อนมาหาต่งเสี่ยวเสี่ยว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มบางๆ"เธอคิดว่าฉันพูดเล่นหรือไง?"

        สวีซิ่วเลี้ยงลูกคนเดียวอย่างยากลำบากในฐานะผู้หญิงเหมือนกัน เธอก็รู้สึกเห็นอกเห็นใจเธอเข้าใจดีว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะต้องแบกรับภาระหนักขนาดไหนในการที่จะเลี้ยงดูครอบครัว

        สวีซิ่วส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว

        ความสามารถของต่งเสี่ยวเสี่ยวเป็นที่รู้กันดีและในระหว่างทางที่เธอมานั้นก็ได้ยินข่าวลือจากคนอื่น

        เมื่อวานป้าหลิวรับซานจาจิ่วจากต่งเสี่ยวเสี่ยวไปขายในเมืองได้ยินมาว่าทำเงินไปไม่น้อยเลยทีเดียว

        พอคิดได้แบบนั้นสวีซิ่วก็พูดด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม

        "ตอนนี้ฉันไม่มีเงินติดตัวมากเท่าไหร่พี่เสี่ยวเสี่ยว ฉันขอซานจาจิ่วไปขายในเมืองก่อนได้ไหม พอขายได้แล้วฉันค่อยคืนเงินให้พี่ทีหลัง?"

        เธอรู้ว่าต้นทุนในการทำซานจาจิ่วสูงมากแค่น้ำตาลทรายเธอก็ไม่มีปัญญาซื้อแล้ว อย่าว่าแต่วัตถุดิบอื่นๆ เลย

        แต่เธอก็ไม่อยากปล่อยโอกาสในการทำเงินที่ดีแบบนี้ไปจึงทำใจกล้าเอ่ยปากออกไปก่อน

        แต่เสียงของต่งเสี่ยวเสี่ยวกลับพูดขึ้นมาก่อน

        "ใครบอกว่าฉันจะให้เธอไปขายซานจาจิ่วกัน?"

        สวีซิ่วเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงงเธอพูดเจื่อนๆ ว่า "พี่บอกว่ามีหนทางทำเงินถ้านอกจากนี้...ฉันก็คิดอย่างอื่นไม่ออกแล้วค่ะ"

        เธอเกิดในชนบท อ่านหนังสือไม่ออกสักตัวแถมยังไม่มีความสามารถอะไร ทำได้แค่ทำงานหนักๆ เพื่อเลี้ยงดูครอบครัว

        ถึงต่งเสี่ยวเสี่ยวจะเรียกเธอให้ไปขายของเธอก็คงทำได้แค่ตะโกนเรียกลูกค้า

        "ตอนบ่ายฉันตั้งใจจะขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรเอามาแปรรูปแล้วค่อยเอาไปขายในเมือง ฉันจะสอนให้เธอรู้จักสมุนไพรต่างๆพอเธอเก็บสมุนไพรมาได้ ก็เอาไปขายในเมือง ถึงจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรแต่ก็พอเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้เหมือนกัน"

        สวีซิ่วฉลาดและยังเรียนรู้ได้เร็ว

        ได้ยินอย่างนั้นเธอก็รู้สึกดีใจมากแต่ไม่นานก็เหมือนกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลมออกไป น้ำเสียงก็อ่อนแรงลงไปด้วย

        "พี่ชมฉันเกินไปแล้วเรื่องการปรุงยาอะไรแบบนั้น ฉันจะไปเรียนรู้ได้ยังไง!"

        "ก็ต้องดูว่าใครเป็นคนสอนไม่ใช่เหรอเอาล่ะ เธอกลับไปเตรียมตัวให้ดีก่อนเถอะ ดูแลลูกให้เรียบร้อยแล้วตอนเย็นเราค่อยขึ้นเขา แต่ต้องกลับมาให้เร็วหน่อยนะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ขี้เกียจจะอ้อมค้อมเธอไม่ให้โอกาสสวีซิ่วได้ปฏิเสธ ก็จัดการทุกอย่างเองให้เสร็จสรรพ

        ถ้าพูดขนาดนี้แล้ว สวีซิ่วยังปฏิเสธอีกเธอก็คงจะไม่รู้จักบุญคุณคนแล้ว สวีซิ่วจึงเม้มปากแน่น แล้วพยักหน้า

        "เดี๋ยวก่อน"

        เธอกำลังจะลุกขึ้นจากไปก็ถูกต่งเสี่ยวเสี่ยวเรียกไว้

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวรีบเดินเข้าไปในครัวถือชามเล็กๆ ใบหนึ่ง ตักหมูสามชั้นตุ๋นมาสองสามชิ้น ยัดใส่มือเธอ

        "วันนี้ตอนเที่ยงฉันตุ๋นหมูสามชั้นไว้เธอเอาไปแบ่งกับลูกนะ"

        สวี่ซิ่วได้รับการช่วยเหลือซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้เธอก็เกรงใจจะแย่แล้วพอต่งเสี่ยวเสี่ยวให้หมูสามชั้นตุ๋น เธอก็ยิ่งไม่กล้ารับ

        "ไม่ได้หรอก ตอนนี้เนื้อแพงมาก เด็กๆกำลังโต เก็บไว้ให้เยว่เยว่กับหยางหยางกินเถอะนะคะ พี่ช่วยฉันมามากพอแล้วจะให้ฉันเอาเปรียบพี่ได้ยังไงกัน?"