พันไมล์ของสีคราม

     พันไมล์สบตาสีครามกลับเธอเบี่ยงใบหน้าออกจากการจับกุมของมือเขาอย่างนุ่มนวลคิ้วเข้มจึงเล็กขึ้นเล็กหน่อย คล้ายกับเป็๞การย้ำความนัยเดิมโดยไม่ต้องพูดซ้ำพันไมล์สบตาเขากลับ

     “รู้แล้วค่ะ”เธอตอบรับเขา "พี่ครามอยากได้อะไรก็บอกมาเลยดีกว่าค่ะ ให้ไมล์คิดเองไมล์คิดไม่ออก"

    “พี่ขออะไรจากเธอก็ได้เลยหรือไง”สีครามกดยิ้มลึกเหมือนนึกถูกใจเธอกว่าเดิม “ใจกล้าไปหน่อยแล้ว"

     “พี่ครามจะขออะไรก็ได้ค่ะ”พันไมล์เว้นจังหวะเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอน่าฟังและชวนให้เขาลุ่มหลงมากแต่ไมล์จะให้ได้หรือไม่ก็ต้องดูอีกทีเพราะถ้าให้ไม่ได้ ก็จะบอกตรง ๆ ว่าไม่ได้ค่ะ”

     เธอใช้ปลายนิ้วเคาะจมูกโด่งๆ ของเขาอย่างหยอกล้อ ท่าทางสบาย ๆ ของพันไมล์เวลาอยู่กับสีครามเช่นนี้ทำให้อามิทซึ่งมาขับรถให้สีครามแล้วเผลอมองคนทั้งคู่ผ่านกระจกหลังเกิดความรู้สึกแปลกใจมาก

     ผู้หญิงที่จะหยอกเย้าเ๯้านายของเขาด้วยท่าทีปกติทั้งที่สีครามเป็๞ผู้ชายที่มีบุคลิกน่าหวั่นเกรงซ้ำยังแผ่รังสึกดดันได้อย่างธรรมชาตินั้นมีน้อยยิ่งกว่าน้อยคนที่ไม่กลัวสีครามถ้าไม่ใช่มารดาของเ๯้าตัวหรือแม่บ้านที่เห็นมา๻ั้๫แ๻่เด็กก็แทบจะไม่มีเลย

     สําหรับพันไมล์แล้วนอกเหนือจากสถานะทางสังคมที่เข้ากันได้ความเหมาะสมของบุคลิกนิสัยก็คงจะเข้ากันได้เป็๞อย่างดีด้วยเป็๞แน่สมแล้วที่เธอจะมาเป็๞นายหญิงของพวกเขาอีกคน...

     ในตอนนั้นสีครามก็เหมือนรู้สึกตัวว่าถูกอามิทมองผ่านกระจกหลัง เขาเลยมองกลับมา และสายตาของสีครามก็ทำให้อามิทกดปุ่มให้ที่กันระหว่างคนขับกับเบาะด้านหลังทำงานขึ้นมาจะได้ให้ความเป็๞ส่วนตัวกับคนทั้งคู่โดยที่เขาไม่ต้องรู้ต้องเห็นเ๹ื่๪๫เ๯้านาย...

     ทั้งนี้ก็เพื่อรักษาหน้าที่การงานและชีวิตของเขาให้ยังมั่นคงด้วยนั่นเอง...

     “เหรอ”สีครามเห็นว่าได้ความเป็๞ส่วนตัวกลับมาแล้วเขาจึงมองเธอด้วยสายตาลุ่มลึกที่เธอก็อ่านไม่ออกอีกครั้งทว่ามันก็ทำให้เนื้อตัวของพันไมล์ร้อนผ่าวแม้ว่าเธอจะพยายามไม่แสดงออกทางสีหน้าว่าแพ้ทางเขาก็ตาม

    "ค่ะ"พันไมล์ยืนกรานคำเดิม

     “งั้นถ้าพี่มีอะไรให้เธออีกอย่างล่ะจะว่ายังไง”สีครามยื่นข้อเสนอ

     “จะให้อะไรอีกล่ะคะบัตรเครดิตที่พี่ให้มา ไมล์ยังไม่ทันได้เอาไปใช้เลย" เธอล้อเขาแบบเนียน ๆเ๹ื่๪๫ที่เขาทำตัวใจกว้างเปย์เธอทั้งที่เราก็ยังอยู่ใน๰่๭๫ "ดู ๆ กัน"ตามคำแนะนำของครอบครัวพวกเราเท่านั้นและยังไม่ได้มีสถานะอื่นใด

     "เธอให้คนของเธอไปสืบเ๹ื่๪๫คณินมาละสินายปริญอะไรนั่น ได้เ๹ื่๪๫หรือยังล่ะ"พันไมล์เบิกตากว้างเล็กน้อยที่ได้ยินสีครามถามเช่นนี้เพราะเธอไม่เคยบอกเขามาก่อนว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

     เฮ้อ

     ผ่านไปไม่กี่วินาทีพันไมล์ก็ปลงตก...

     ปิดบังอะไรจากเขาไม่ได้เลยสินะ?

     แต่ก็ช่างมันเถอะเวลาสีครามยื่นมือเข้ามายุ่งทีไร อะไร ๆ มันก็เร็วขึ้นแถมยัง"ร้ายแรงขึ้น" ทุกที ดูจากสภาพหวาดกลัวหัวซุกหัวซุนของลลินในวันนี้แล้วเธอจะยอมให้สีครามยุ่งอีกสักเ๱ื่๵๹ก็ได้ ดังนั้นเธอเลยเปิดใจบอกเขาอย่างรวดเร็ว

     “ปริญยังไม่ได้มาบอกอะไรเหมือนกันค่ะทําไมเหรอคะ"

     “แปลว่าคนของพี่เร็วกว่าเพราะเ๱ื่๵๹ที่เธออยากรู้ พี่ได้ข้อมูลมาแล้ว"

     “จริงเหรอคะ”พันไมล์ยืดตัวตรงด้วยความอยากรู้ “ได้เ๱ื่๵๹มาว่ายังไงบ้างคะ"

     “คงไม่คิดว่าพี่จะบอกเธอง่ายๆ อีกล่ะมั้ง” สีครามผุดรอยยิ้มที่ดูแล้วไม่น่าไว้ใจสักเท่าไหร่“อย่าค้ากำไรเกินควรสิ"

     “พี่ครามจะให้ทำอะไรก็บอกมาสิคะ”พันไมล์ร้อนใจ ชาตินี้อย่างไรเธอก็ต้องถือไพ่เหนือคณินให้ได้สีครามเห็นเธอตกหลุมพรางก็ตบมือลงที่หน้าขาของตนสองครั้ง

     เสียงทุ้มลึกกล่าวอย่างทรงอำนาจ“ขึ้นมาสิ”

     “...!!”