“เย็นนี้ จะมีอาหารนำมาส่งถึงที่นี่ไม่จำเป็ห้ามเดินเพ่นพ่าน ในวังหลวงฮองเฮาไม่ทรงโปรดความวุ่นวาย”เสียงะโบอก ก่อนที่จะให้ทุกคนแยกย้ายกันไป
จื่อหรานยังไม่ไปไหน เดินวนรอบที่เกิดเหตุเมื่อคืนไม่มีแม้กระทั่งรอยเืที่เห็นใหลเปรอะเปื้อนมือคืนที่ผ่านมา
“คุณหนูเกิดอะไรขึ้น” ฮุ่ยหนิงถามเบาๆ เกือบเป็กระซิบ
“อยากเล่าให้เ้าฟังเหมือนกัน แต่เกรงว่าไม่เหมาะบางเื่ เ้าไม่รู้จะดีกว่าเพราะบางทีอาจเกินรับมือ” สายตาคมของบางคนจ้องมองจื่อหราน นิ่งแล้วหันหลังกลับไปยังทางที่จากมา
ตำหนักฮ่องเต้ขันทีวัยกลางคนนำ ถุงหอมมากมายมาวางในตำหนักของโจวเหวินหรง
ซึ่งบัดนี้ กำลังรอถุงหอมเ่าั้อยู่
“ฝ่าา เชิญทอดพระเนตร ว่าปีนี้เหล่าผู้คัดตัวนางใน ล้วนแต่มีฝีมือประณีตงดงาม เหมาะแก่การเข้ามาคอยปรนนิบัติฝ่าา”น้ำเสียงเหมือนจะยินดีแต่แววตาซ่อนบางอย่างไว้
“ปีนี่มีคุณหนูตระกูลไหนที่โดดเด่นที่สุด”
“หามีไม่ ฝ่าาต้องใช้สายตาขององค์เองทอดพระเนตร ความสามารถของแต่ละนางเพียงลำพังเสียแล้ว”
“แล้วคุณหนูคนเมื่อวานที่ข้าให้ ไปสืบมาว่าเป็คนตระกูลไหนเล่า ได้เื่หรือยัง”
“หลานสาวของตระกูลจ้าวเพิ่งเดินทางมาจากแคว้นเหลียง ใต้เท้าจ้าวดูแลนางดีไม่น้อย เมื่อวานทหารหน้าวังยังต้องคารวะนาง”
“ใต้เท้าจ้าว ขุนนางตงฉินผู้นั้นนางเป็หลานสาวเช่นนั้นหรือ”
“จะว่าไปใต้เท้าจ้าว และฏตระกูลจูสนิทสนมกันไม่น้อย ฝ่าาไม่แปลกพระทัยบ้างหรือไร”
“ข้าแต่เดิม สั่งปะาตระกูลจูทั้งตระกูลก็แปลกใจเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว วันนี้ใครจะอยู่จะไป ข้าหาใส่ใจไม่ เพียงแค่นางกิริยาท่าทางคุ้นตาอีกทั้งใบหน้านางเหมือนข้าเคยพบเจอที่ใดมาก่อน”พูดเหน็บด้วยรู้ดีว่าคนฟังต้องเอาไปพูดต่อ
“เช่นนั้นถึงเรียกว่า์ประทาน ด้ายแดงอาจกำลังร้อยที่นิ้วก้อยของฝ่าาและนางอยู่ในตอนนี้”โจวเหวินหรงยิ้มเยาะให้กับตัวเอง
“หัวใจข้าไร้รัก..ท่านเองก็รู้ดี”ฉีกงกงสรรหาคำพูดปลอบใจ
“ฝ่าา โปรดลืมนางเสียเถิด์ให้นางมีชีวิตมาเพียงเท่านั้น” โจวเหวินหรงยิ้มบางๆ
“จับตานางให้มาก บางอย่างในตัวนาง ทำให้ข้าไม่วางใจ”ฉีกงกงประสานมือตรงหน้า
“ท่านราชครูวางใจกระหม่อมให้ดูแลฝ่าา เช่นนั้นฉีกงกงจึงไม่อาจทำให้ผิดหวัง”
โจวเหวินหรง ล้วงหยิบกล่องใบเล็กขึ้นมาเปิดออกช้าๆ ถุงหอมสีฟ้าคราม ยังคงความหอมไม่เปลี่ยน พลันสายตาก็สะดุดเข้ากับ ถุงหอมสีฟ้าครามที่ปักลวดลายหมาป่าและลูกกว้าง ขมวดคิ้วเดินมาหยิบถุงหอมขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอมชวนฝัน เคลิ้บเคลิ้มล่องลอยอีกทั้งยังรู้สึกสบาย อย่างที่สุด ทิ้งตัวลงเอนกายพิงพนักเก้าอี้ จนเผลอหลับใหลไป
จื่อหราน เดินชมสวนดอกไม้ในที่พักของเหล่าผู้คัดตัว แต่ไม่วายครุ่นคิดถึงเื่ราวที่ผ่านมาเมื่อคืน ต้องมีใครจงใจลบล้างหลักฐานที่มีอยู่ แล้วคนชุดดำเป็ใคร ทำไมตายไปแล้วถึงไม่มีใครกล่าวถึงหรือว่าจะเป็พวก โจรที่เข้ามาในวังหลวง
“นำตัวนาง ไปพบฮองเฮาเดี๋ยวนี้” คนคุมสอบ พาทหารองครักษ์มาลากตัวจื่อหรานออกไป จื่อหรานขมวดคิ้วแต่ไม่ได้เอ่ยคำใดแม้จะสงสัยอย่างมากแต่ก็ไม่อาจคาดเดา
ตำหนักฮองเฮา
“เ้าคือจ้าวจือหรานใช่หรือไม่” จื่อหรานย่อตัวลงอย่างงดงามที่สุด
“เพค่ะฮองเฮาจ้าวจือหรานถวายพระพรฮองเฮา”รอยยิ้มอ่อนโยน ดวงหน้าปราศจากเล่ห์กล แต่ใครจะรู้เล่า ที่จื่อหรานได้ยินมาสนมนางในหลายนางต้องสังเวยชีวิตเพราะบัญชาของฮองเฮามีใครบ้างไม่รู้ว่าฮองเฮาร้ายกาจแค่ไหน การเป็ที่โปรดปรานหรือโดดเด่นเกินไป อันตรายอย่างไม่ต้องสงสัย
“ลุกขึ้น ถุงหอมของเ้าใช้สมุนไพรใดมาผสมกัน ฝ่าาจึงผ่อนคลายได้เพียงนั้น”จื่อหรานแทบจะถอนหายใจ หาจะมาจบเห่เอาตอนนี้คงไม่ดีแน่
“หลายอย่างผสมกันไปเพคะ แต่ล้วนแล้วแต่ทำให้รู้สึกสบาย” ยิ้มบางๆ
“คุณหนูตระกูลจ้าวไม่อาจดูแคลน ขันทีข้างกายฝ่าา บอกว่าถุงหอมของเ้าฝ่าา ้าอีกมากหน่อย ข้าในฐานะฮองเฮาจึงอาสาทำถุงหอมด้วยการช่วยเหลือของเ้า เพื่อถวายฝ่าา และเพื่อเป็การไม่รบกวนการคัดตัวนางในของเ้า ข้าจึงแค่เพียง้าให้เ้าบอก รายชื่อสมุนไพร ในถุงหอมมา ให้กับข้าเพื่อจะได้ ทำถุงหอมถวายฝ่าา”
“จือหรานยินดี”จือหรานยิ้มหวาน ตวัดพู่กันรายชื่อสมุนไพรในถุงเครื่องหอม แต่มีหนึ่งรายชื่อที่ไม่ถูกเขียนลงไป ยื่นส่งกระดาษในมือให้นางกำนัล
ฮองเฮายิ้มหยิบเหรียญทองส่งให้จื่อหรานก่อนจะโบกมือให้ออกไป
“ฝ่าา เคยเห็นหน้านางหรือยัง”ถามนางกำนัลข้างกาย
“ฝ่าาให้ฉีกงกงตรวจสอบนาง”
“เ้าว่าฝ่าาจะโปรดปรานนางหรือไม่”
“ฝ่าาแต่เดิม ไม่มีสายตามองใคร”นางกำนัลข้างกายยิ้มบางๆ
“จริงของเ้า คนตายไปแล้วกับคนใกล้ตายเช่นไรถึงจะเป็ที่โปรดปรานได้อีก”
ตำหนักฮ่องเต้
“ฝ่าา ถุงเครื่องหอมใบนั้นคงถูกใจฝ่าาไม่น้อย”ฉีกงกงเอ่ยปากเมื่อเห็นว่าโจวเหวินหรงเพิ่งจะตื่นนอน
“ นำไปเผาทิ้งเสีย ถุงหอมเช่นไรจึง ทำให้เกิดอาการง่วงงุน”ฉีกงกงรีบหยิบถุงหอมส่งให้นางกำนัลนำไปทำลาย
“เรียกกวงซีิ” ฉีกงกงประสานมือ
เพียงครู่เดียวเกาซีิองครักษ์หนุ่มก็มายืนประสานมือตรงหน้า
“เกาซีิ ถวายพระพรฝ่าา”โบกมือให้ฉีกงกงออกไป
“ให้ซีิดูแลข้า”ฉีกงกงถอยออกไปปิดประตูลงเบาๆ
“เื่ที่ให้ไปสืบ”เกาซีิขยับเข้าไปใกล้
พูดเบาๆ
“ตระกูลจู นางคือคุณหนูตระกูลจู จูจือหรานใต้เท้าจ้าว จงใจส่งนางเข้าวัง” โจวเหวินหรงยิ้ม
“อารักขานาง”
“ฝ่าา ข้าพยายามอย่างที่สุด เมื่อคืนก่อนหน้านั้นมือสังหารจงใจ เข้าสังหารนางแต่ นางย้ายห้องนอนเสียก่อน ข้าพระองค์เองก็สังหารมือสังหาร และเก็บกวาดเรียบร้อย”
“เกรงว่า จะปกป้องนางมิใช่เื่ง่าย”
“นางเข้าใจว่าเป็ฝ่าา ที่สั่งการทั้งหมด”
“ดีแล้ว ศัตรูของนางยากจะต่อกร ใต้เท้าจูเป็ทั้งอาจารย์และคนที่ภักดีกับข้าเกินกว่าจะละเลย ทว่าการที่ทำให้คนอื่นคิดว่านางตายไปพร้อมกับกองเถ้าถ่านของตระกูลจูนับว่าดีไม่น้อย”เกาซีิถอนใจ
“ราชครู หวงซู่วางยังไม่รามือตอนที่ทุกอย่างอยู่ในมือเขาแล้วมีเพียงบัลลังก์เท่านั้น ที่ยังมีฝ่าานั่งอยู่”โจวเหวินหรงเป็ฝ่ายถอนหายใจบ้าง
“หากนางแค้นเคืองข้าจนถึงกับเผยตัวตนออกมายิ่งอันตราย ถุงหอมของนางสื่อความนัยต่อไปต้องควบคุมนางให้อยู่ในที่ที่ควรอยู่”
“ฝ่าาห่วงใยนางจนเพียงนี้เชียวหรือ”
“ข้าเพียงแค่อยาก ทำสิ่งใดที่เป็การไถ่โทษกับใต้เท้าจูบ้างก็เท่านั้นเองในเมื่อเรามักจะช้าไปก้าวหนึ่งเสมอ ครั้งนี้อย่าให้สายไปอีก ข้าวางใจเ้ากวงซีิ”
19K
