ณ ห้วงแห่งความว่างเปล่า
ดวงจิตดวงหนึ่งกำลังล่องลอยอย่างไร้ซึ่งจุดหมาย ราวกับว่ามันได้ถูกพรากออกมาจากเส้นทางที่ควรจะมุ่งไป แล้วกำลังล่องลอยอยู่อย่างนั้นมาได้ระยะเวลาหนึ่งแล้ว...
“อีปลวก อีปลวก มึงได้ยินกูไหมเนี่ย” น้ำเสียงที่คุ้นหูคับคล้ายคับคลา ที่ส่งมาจากห้วงอากาศโดยรอบ ทำให้ดวงจิตดวงนั้นเริ่มก่อร่างกลายมาเป็ดวงจิตรูปร่างคล้ายมนุษย์เพศหญิง
“เสียงใครเนี่ย...”
“ก็กูไง!” เสียงนั้นตอบกลับมาดังลั่น จนสามารถบอกได้เพียงแค่ได้ยินว่าอีกฝ่ายนั้นดีใจมากแค่ไหน “นี่มึงจำเสียงกูไม่ได้จริงๆ หรอ”
“ห๊ะ...”
“ถ้าหน้ากูมึงจะไม่คุ้นเคยก็ไม่แปลกหรอก แต่เสียงกูมึงต้องคุ้นสิ ก็กูเป็เพื่อนคนเดียวของมึงที่ด่ามึงยิ่งกว่าพ่อยิ่งกว่าแม่มึงอีก มึงจำกูไม่ได้จริงๆ อะ”
“...”
หลังจากที่นึกไปนึกมาอยู่ครู่หนึ่ง เสียงที่แสนคุ้นเคยกับสำเนียงเสียงพูดเล่นหัวไม่สนใจเพศและอายุที่เป็เอกลักษณ์ ก็ทำให้ดวงจิตดวงนั้นค่อยๆ กระจ่างแจ้งว่าเ้าของเสียงนั้นเป็ใคร...
แต่นั่นแหละที่มันไม่ควรที่จะเป็ไปได้แม้แต่น้อย เพราะเ้าของเสียงมันตายไปั้แ่ปีที่แล้ว!
‘เป็ไปไม่ได้!’
“เป็ไปได้สิทำไมจะเป็ไปได้ ก็กูพูดอยู่เนี่ย”
“...”
“ถ้าอย่างนั้นมึงยังจำได้ไหม ในวันที่มึงโทรคุยกะกูครั้งแรกที่มึงใช้QQของเพื่อนมึงคุยกับกูแล้วกูคิดว่ามึงชื่อไผ่อะจำได้ไหม”
“...จำได้”
“มึงจำได้ไหมว่าวันนั้นมึงกับกูตกลงโค้ดลับกันว่าอะไร”
“กูจำได้”
“ถ้าอย่างนั้นก็...หน่อไม้ต้มน้ำตาล”
“น้ำตาลพ่อง โตเป็ควายแล้วยังหน่อไม้ต้มน้ำตาล”
“ทีนี้มึงก็จำกูได้แล้วใช่ไหม”
“...”
“มึงค่อยไปนึกเอาที่หลังก็แล้วกัน กูมีเวลาไม่มากแล้ว”
“หมายความว่าไงวะ”
“มึงจำได้ไหมว่าก่อนกูตายกูส่งนิยายให้มึงไปอ่านหลายเื่อยู่ นิยายเก่าๆ สมัยที่กูยังเป็นักเขียนอยู่”
“ไอ้นิยายแนวเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณอะนะ แต่ละเื่ยาวชิบหายทำไมกูจะจำไม่ได้”
“เออนั่นแหละ อีกเดี๋ยวมึงจะไปเกิดใหม่แบบนั้นเหมือนกัน”
“....อะไรของมึงเนี่ย” ในตอนแรก “ทิพย์” เองก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นัก แต่พอลองมาทบทวนความทรงจำดูแล้วก็พอจะจำเื่ราวต่างๆ ได้คร่าวๆ โดยที่นางไม่รู้เลยว่ายิ่งนางพยายามนึกทบทวนความทรงจำมากเท่าไหร่ ดวงจิตของนางก็ค่อยๆ เป็รูปเป็ร่างมากขึ้น รายละเอียดต่างๆ ก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นมากเท่านั้น
“กูช่วยมึงสุดๆ ได้เท่านี้ เดี๋ยวกูจะให้ตู้เย็นมึงไปเครื่องนึงกับหมาให้ไปคอยปกป้องมึงตัวนึง กูไปแล้วนะ หลังจากนี้จะใช้ชีวิตยังไงก็แล้วแต่มึงเลย” เสียงนั้นยิ่งพูดก็ยิ่งดูห่างไกลออกไปเรื่อยๆ
“เดี๋ยวก่อนดิวะ แล้วตกลงนี่มันเื่อะไรกันแน่”
“สำหรับกูแล้วมึงเป็หนึ่งในเพื่อนที่กูรักมากที่สุดเลยนะเว้ย แต่นี่คงจะเป็ครั้งสุดท้ายที่กูจะช่วยมึงได้แล้ว”
“....ไอ้ชา!”
“อย่าลืมรักให้ตัวเองให้มากๆ นะมึง มึงชอบไปรักคนอื่นมากกว่าตัวเองตลอด รอบนี้มึงต้องรักตัวเองให้มากๆ นะ ถือเสียว่านี่เป็สิ่งที่กูชดใช้ให้แทนเงินที่กูติดค้างเอาไว้...โชคดีเพื่อน”
“ไอ้ชา!!”
5K
